zondag 17 maart 2019

De werkelijkheid voorbij het denken.



-Het denken houdt op te denken, dat ik de denker was-


In het evolutionaire denken kunnen we een aantal fasen onderscheiden.
Ten eerste het denken vanuit de groep,familie of staat. Zoals in de antieke wereld van de Grieken. Ten tweede het denken vanuit het ik. Waarbij het moeilijk invoelbaar is om te bedenken hoe het denken niet vanuit het ik moet hebben plaats gevonden.
Ten derde het denken in dualiteiten. Ten vierde het denken zonder dualiteiten. En als bijzondere vorm de werkelijkheid voorbij het denken. Maar dan leven we wel in de vierde fase van de industriële revolutie en wel in de tweede helft van de 21e eeuw

Indien we ons proberen te verplaatsen in de eerste fase , dan is het belang van de leefomgeving groter dan die van het ik en mogelijk dat het ik nog niet als stemmetje aanwezig was. Er zullen in de tijd van de grote Griekse filosofen zeker wel ik gerelateerde denkers zijn geweest, maar voor het grootste deel was dit denken abstract. Ook de waarde van het menselijk leven was ondergeschikt aan het groepsbelang. De individuele doodsangst zal veel zwakker zijn geweest ten opzichte van de teloorgang als familie of staat.
Het denken vanuit het ik heeft zich geleidelijk aan ontwikkelt vanuit de eerdere fase, maar blijft voor het grootste gedeelte toch sterk verbonden met de omgeving en het overleven van de familie.
Mede dankzij de religieuze invloeden, heeft het denken in dualiteiten zich kunnen ontwikkelen. Normen en waarden opgedrongen door kerk en heersers, met de dreiging van hel en vagevuur als je je niet conformeerde aan deze voorschriften. Ook de opkomst van het Humanisme heeft geen verandering gebracht in het duale denken. Pas bij de Westerse revival van de boeddhistische levens filosofie, de New Age beweging ,mindfulness beweging, een cursus in wonderen en dergelijken, wordt het duale denken ter discussie gesteld. We kunnen dan als menselijke entiteit verdraagzamer worden voor onszelf als voor de ander. Het denken gaat weer een beetje terug naar de eerste fase, waarin het denken vanuit de familie of groep centraal stond. Ook heel belangrijk binnen het non duale denken is het feit dat je als mens geen mening hoeft te hebben omtrent zaken waarover discussie bestaat.
Maar wat is nu de werkelijkheid voorbij het denken?
Dit ligt een stuk gecompliceerder dan de eerder genoemde fasen van ons denken. We denken dan niet meer vanuit ons ik, maar we laten ons denken vanuit de multidimensionale werkelijkheid. U zult als lezer nu denken, wat is dat voor een hocus pocus, wat een onzinnig gezwets. Maar laat ik het u proberen uit te leggen.
Wij leven in een door tijd gedomineerde ruimte van donker en licht, van leven en dood, van begin naar einde en proberen tussendoor ook nog onze planeet te redden van zijn cyclische momenten van schijnbare ondergang. Dit zal de huidige mens nooit kunnen redden in de vier dimensionale mindsetting. Vooral ook niet omdat de afhankelijkheid van energiebronnen en economische drijfveren per natie nogal verschilt. Als onze planeet met een stem kon worden bestuurt dan was het gemakkelijker, maar dan nog rijst de vraag of die ene stem wel de goede beslissingen zou nemen. Maar moeten we daarom maar ons denken loslaten?
Ja en nee. We moeten niet denken, maar creëren, niet rede twisten of al onze menselijke prestaties voortkomen uit de een of andere unieke essentie, die wij als individuele entiteit, onze ziel noemen en ons onsterfelijk maakt en ons mensen gelijk stelt met de Goddelijke afstamming. Onze heilige spirit, die ons verheft boven het aardse denken. Misschien is onze echte omringende wereld wel een virtuele wereld en zijn wij mensen maar pionnen in een schaakspel van energetische krachten, die onze planeet in werkelijkheid besturen. Is onze werkelijkheid wel objectief of subjectief of zijn we zo gewend om in een intersubjectieve wereld te leven, afhankelijk van alle individuen om ons heen. Wij zijn als consumerende aardbewoners, bijzondere entiteiten, die wetten, normen, plaatsen en namen vanuit onze fantasie naar een werkelijkheid hebben verheven. Maar we zijn ons niet meer bewust van dit feit en spinnen het wereld wijde web verder uit, maken vele verbindingen en komen naar verloop van tijd in een fase, die je gerust met een virtuele wereld kan vergelijken. Onze werkelijke wereld is virtueel geworden en niemand weet meer precies waar het is mis gegaan. De werkelijkheid voorbij het denken is bewustzijn geworden en met bewustzijn kunnen we alles creëren wat mogelijk is. Voorbij het denken is werkelijkheid de fantasie en is de fantasie de werkelijkheid. Als we een stap verder durven te denken, dan worden we bedacht door het netwerk van informatie wat ons omringt. Of we dan nog vrij denkende wezens zijn is niet relevant, want hoogs waarschijnlijk zijn we die ook nooit geweest. Of wij mensen echt een vrije wil hebben blijft interessant in de discussies tussen neurofysiologen aan de ene kant en filosofen en godsdienstwetenschappers aan de andere zijde.
Uit neurofysiologische studies van onder andere Benjamin Libet(1916-2007) blijkt er bij experimenten een “bewustzijnsvertraging” van een halve seconde te bestaan. Zijn experiment zag er ongeveer als volgt uit: De proefpersoon zag op een oscilloscoop een punt bewegen, zoals de secondewijzer van een klok. De opdracht luidde om zo nu en dan een spontane beweging met de vinger van de rechter hand te maken, zoals het indrukken van een knop. De positie van de stip werd tegelijk elektronisch gemeten. Tevens moest de proefpersoon aangeven op welk moment hij het eerst de aandrang voelde om te gaan reageren. Dit laatste gebeurde door de positie van de stip te onthouden. Deze subjectieve schattingen bleek nu gemiddeld 300 milliseconden later te komen dan de vroegste hersenactiviteit die met behulp van de Readiness Potential van het EEG was gemeten. Omdat het moment waarop men zich de intentie tot handelen bewust wordt, ongeveer 200 milliseconden voor de handeling zelf plaatsvindt, blijft er dus nog wel tijd over om de handeling in het uitvoerstadium te controleren. Dit bijvoorbeeld om deze af te breken of bij te stellen. De conclusie van Libet was: handelen gaat aan denken vooraf. Wij hebben geen vrije wil, we kunnen hooguit ja of nee zeggen tegen de neurologische impulsen die in onze hersenen ontstaan. Zodat dit soort van experimenten zou aantonen dat al onze beslissingen en keuzes al worden genomen, voordat we ons bewust worden van deze keuze en dat onze keuze vrijheid wellicht een illusie is.
Doch om meteen maar de vrije wil over boord te gooien gaat veel filosofen te ver. Zoals het proefschrift van Lieke Asma uit 2018. Overgenomen uit een artikel uit Trouw, geschreven door Petra Modderkolk: Lieke Asma stelt dat neurofysiologische onderzoekers aannames doen omtrent de vrije wil, waar geen goede argumenten voor zijn. Die verkeerde definitie van de vrije wil leidde tot een verkeerde setting van het Libet experiment. In dit experiment worden zaken weggelaten waarover mensen zouden kunnen reflecteren of waar ze intenties over zouden kunnen hebben. Er is geen enkele reden om de knop op een bepaald moment in te drukken. Dat moeten ze totaal spontaan doen. Vervolgens vinden onderzoekers hersenactiviteit en zeggen ze dat de hersenactiviteit de handeling heeft veroorzaakt. Maar er zijn ook geen redenen die de handelingen kunnen veroorzaken. Er blijft geen oorzaak over behalve die hersenactiviteit. De filosofie heeft een ander uitgangspunt voor de vrije wil. Voor een vrije handeling zijn meerdere voorwaarden nodig. Filosofen zeggen: een handeling is vrij als je er een reden voor hebt en redenen tegen elkaar kunt afwegen. In het eerder genoemde experiment van Libet, ontneemt hij zijn proefpersonen de kans om te reflecteren en te handelen op basis van redenen. Libet maakt het onmogelijk om te laten zien dat mensen vrij zijn. Het is niet altijd nodig om een afweging te maken voor een bepaalde handeling. Zelfs als er hersenactiviteit aan een bewuste handeling voorafgaat, sluit dat niet uit dat een bewuste intentie een rol heeft gespeeld.



Onze vrije wil is een illusie van ons ego, die denkt dat hij de bedenker is van ons communicatieve zijn. Wij zijn bedacht door een hogere macht en geen mensenbrein is bij machte om aardse wantoestanden door onze zon veroorzaakt, op een adequate manier op te lossen. Een oplossing in het aardse denken is gebaseerd op het te niet doen van een mogelijke oorzaak, zoals de CO2 uitstoot, maar elke verandering is nooit wederkerig en daarom ligt een oplossing buiten ons denken. Het accepteren van een vernieuwde werkelijkheid en keuzes maken wat we willen behouden en toch gaan verliezen. Meer bomen en groene planten zijn zo wie zo goed voor onze aarde en energie opwekken uit krachtbronnen die geen CO2 uitstoot geven is eigenlijk heel simpel. Alleen de versnippering van ideeën door ons denken veroorzaakt, brengt ons in paniek. We hebben oceanen vol met energetische mogelijkheden, een vurig kloppend hart van onze aarde en de zonnestralen van onze dichtstbijzijnde ster. We zijn als mensen een waterdruppel in de oceaan, nietig en vluchtig, maar oer krachtig in verbondenheid.

De werkelijkheid voorbij het denken. Worden we dan bedacht en wie bedenkt ons dan? Als we ons denken kwijtraken, zijn we dan robots en worden we geprogrammeerd. Blijft er nog een stukje vrije wil over? Of hebben we die nooit gehad? Ik kies nu mijn verlangens niet zelf. Mijn verlangens worden door het bewustzijn aangeboden. Ik ervaar mijn verlangens alleen maar en handel ernaar of niet. Theologen hebben lang gedebatteerd over het mogelijke verband tussen de wil en de ziel. Ze gingen er vanuit dat ieder mens een innerlijke essentie-de ziel- heeft die zijn ware zelf is. Ze gingen er vanuit dat dit zelf verschillende verlangens bezit, zoals het ook liefdevolle entiteiten, auto’s en waardevolle goederen bezit. Ik kies mijn verlangens naar het schijnt op dezelfde manier zoals ik mijn kleding kies en mijn lot wordt bepaald door die keuzes. Als ik voor goede verlangens kies, kom ik in de blauwe hemel en als ik slechte verlangens kies wordt het de doodse hel. Vervolgens rijst de vraag hoe we onze verlangens kiezen. Als we er van uitgaan dat ons bewustzijn verlangens aan de lopende band creëert, die sterker worden en weer afzwakken en geleidelijk weer verdwijnen uit ons bewustzijn. Het bewustzijn dat creëert en wij kiezen onze gedachten uit. Maar doen we dat bewust of wordt er in ons hoofd voor ons gekozen? De werkelijkheid voorbij het denken is het realiseren dat het ik niet de bedenker is van onze gedachten. Of ons, of liever gezegd het bewustzijn lokaal in ons hoofd aanwezig is, of misschien non lokaal is in feite niet belangrijk, want de besturing gebeurt buiten onze wil om en wij zijn in feite beperkte robots, die misschien een ziel hebben. Die ziel is dan meer een soort van code die kan inloggen op het grote netwerk van het intermenselijke bewustzijn.
Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.


Literatuur
:

-Religie en filosofie, Petra Modderkolk, Trouw, 30 juni 2018
-Libet Experiments, The Information Philosopher, solving philosophic problems with the new information philosophy, www.informationphilosopher.com
-Homo Deus, Yuval Noah Harari, uitgeverij Thomas Rap, Amsterdam. ISBN 9789400404540.
-Plaatje overgenomen van ConFront, Coaching & Training, Leeuwarden.



Geen opmerkingen: