dinsdag 28 februari 2017

Toekomstigheid




"History began when humans invented gods, and will end when humans become gods".
-Yuval Noah Harari-


Als we bedenken hoe in de toekomst het menselijke ras zich kan ontwikkelen dan spelen vele factoren een rol, maar de belangrijkste is, wat wij zelf gaan ondernemen om de toekomst te visualiseren. Of we dit nu echt zelf bedenken of dat alles al is geprogrammeerd, is dan niet echt opportuun. We “bedenken” deze visie door huidige ontwikkelingen te analyseren en in concordantie te brengen met de geschiedkundige lijnen en het pad van verdere mogelijke ontwikkelingen.Onze toekomst is eigenlijk al in het heden aanwezig als we luisteren naar Y.N.Harari en zijn boek: “Homo Deus”, een kleine geschiedenis van de toekomst. Als opvolger van zijn bestseller “Sapiens”, die de 70.000 jaren van menselijke evolutionaire geschiedenis beschrijft. In Homo Deus worden geschiedenis, wetenschap en filosofie met elkaar versmolten tot een legering van een nieuwe menselijke soort. Die supermens is zowel bionisch, als geestelijk verrijkt en leeft aanzienlijk langer door de aging experimenten.Hierbij kan men door medicamenteuze beïnvloeding de lengte der telomeren op cellulair niveau manipuleren,zodat het proces van veroudering wordt vertraagd en de levensduur fors toeneemt.In het boek wordt de mens die heeft kunnen upgraden en tot de superieure, half robotachtig specie-status mag behoren, de leider, die de aarde domineert over flora, fauna en het vroegere mensdom.
De mens heeft geleerd om niet meer op een God of op zichzelf te vertrouwen, maar is afhankelijk geworden van geavanceerde medische kennis, kunstmatig gefabriceerd voedsel,informatie technologie, zoals internet,Google Maps, routeplanners, rekenmachines, Apps op de mobiele telefoon en uiteindelijk worden er meer gegevens over onszelf vastgelegd dan we zelf weten. Ons hele handelen, wie wij eigenlijk zijn is dan gedigitaliseerd en kan in een structuur worden opgeslagen die met ons brein communiceert. Algoritmen die gevoelens van de mens beter kunnen beschrijven dan de mens zelf kan.Al die data die over een persoon worden verzameld, wie krijgt al die gegevens en wie is dan de eigenaar van al die informatie?Dan is die gehackte mens geen baas meer in eigen buik en kan steeds verder worden gemanipuleerd. Wie we zelf zijn gaan we vergeten en we richten ons dan op wie we zijn geworden.Die bionische supermens, al bij de conceptie genetisch bewerkt en medisch geselecteerd op een genenpatroon dat een langere levensduur mogelijk maakt in combinatie met farmaceutische interventies die veroudering kunnen vertragen.Die mens wordt half of misschien wel meer dan de helft een robot. Maar wie komt er nu in aanmerking om zo’n supermens te worden? De allergezondste of de machtigste, de rijkste of de gemeenste van allen? Willen wij als maatschappij wel zo’n supermens gaan creëren? Dit is een al lang achterhaalde vraag. De technieken gaan door met een exponentiële snelheid en als we van de rijdende trein willen springen kunnen we daar voor kiezen, maar tekenen we direct ons vonnis om er niet meer bij te horen.Hoe moet het probleem van pensioenuitkeringen worden opgelost als we binnenkort 120 jaar of ouder kunnen worden.Dit probleem is alleen oplosbaar als we alleen een selecte groep mensen in de gelegenheid stellen om hiervan te profiteren. Die selecte groep bionisch geëvolueerde mensen zullen de aarde domineren en het oude menselijke ras zal geleidelijk aan uitsterven, mogelijk tgv ziekten, welke zij niet kunnen verdragen of misschien wel als een soort van slaven die werkzaamheden moeten verrichten die de gefabriceerde robots niet kunnen klaar spelen.
Om terug te komen op onze uitgang-hypothese: dat het bedenken van iets een belangrijke bijdrage levert op toekomstige ontwikkelingen, wil ik de waarden van waarheid en werkelijkheid opnieuw belichten.De werkelijkheid bestaat alleen als vele anderen die werkelijkheid als zodanig erkennen. De waarheid bestaat alleen voor het individu wat hij of zij als de waarheid ervaart.Deze is weer afhankelijk van allerlei aannames,gevormd door geprogrammeerde opleiding,media en sociale en culturele invloeden. Een waarheid is niet een eenheid zoals de werkelijkheid, die zelf ook geen echte eenheid is. Eigenlijk zijn zowel waarheid, als werkelijkheid illusies, die ons iets op de mouw spelden, n.l. dat ze geen illusie zijn.

In een eerdere beschouwing bracht ik de multidimensionale werkelijkheid ter sprake.De onzichtbare werkelijkheid is de waarheid die ons omringt en de zichtbare werkelijkheid is een illusie. De toekomst bedenken is de onzichtbare werkelijkheid activeren en leiden naar een plaats in de ruimte waar het nu van dan kan terug keren naar het heden.Het pad dat naar het nieuwe heden leidt loopt niet vanuit het nu, maar ontspringt vanuit de toekomst.De reden dat een auteur denkt dat hij de geschiedenis moet vervolgen om in de toekomst te belanden, is gebaseerd op het feit dat je de illusie hebt dat je iets zelf kan bedenken. Je neemt iets waar en gaat dan theoretiseren waarom ontwikkelingen zo hebben plaats gevonden.In het eerder genoemde boek heeft de schrijver eerst de geschiedenis geanalyseerd en geëxtrapoleerd naar de toekomst. Ik deel zijn visie, omdat ik ook niet anders kan denken, maar twijfel aan de richting die de menselijke evolutie volgt.Als onze goden inderdaad kosmonauten waren en wij mensen extraterrestrial(buitenaardse) genen bevatten, dan is de omgekeerde weg van ontwikkeling beter te begrijpen.

De toekomstigheid is het nu dat altijd aanwezig is en zijn informatie geleidelijk afgeeft en suggereert dat wij mensen een echte keuze hebben om ontwikkelingen anders te laten verlopen.Wij bewandelen slechts een voorgeprogrammeerde weg.Het bijzondere aan die weg is, dat het historisch verleden steeds duidelijker wordt en de beleving van een toekomst gaat vervagen.Uiteindelijk denken we niet meer, maar worden we bedacht.Ik was wie ik ben, maar ben niet meer wie ik was.

J.J.v.Verre.

Literatuur:
-Homo Deus,Yuval Noah Harari,uitgeverij Thomas Rap,Amsterdam.ISBN 9789400404540.
-Sapiens, Yuval Noah Harari, uitgeverij Thomas Rap, Amsterdam. ISBN 9789400403109.
-De multidimensionale werkelijkheid, J.J.v.Verre, beschouwing Spirituele Filosofie,9 juni 2007.


woensdag 31 augustus 2016

Doi Suthep Tempel



“Inzicht is de sluier van de illusie doorzien en liefde ervaren in een nieuwe werkelijkheid”.
-J.J.v.Verre-

In maart 2016 heb ik een meditatiecursus gevolgd in de Doi Suthep Tempel te Chiang Mai,Thailand. Dat mediteren niet zo simpel is had ik al eerder begrepen. De vraag die mijn vrienden stelden was: “Waarom daar en niet gewoon dichter bij huis”? Voor mij was die vraag niet relevant, want ik wilde graag daar naar toe, zodat mijn antwoord luidde: “Daarom, omdat ik daar wilde zijn”. Het is de magie van de omgeving die je keuzes kunnen bepalen en niet de ratio van het kiezen. De officiële naam van de tempel is: Wat Phra That Doi Suthep, op de heuvel Doi Suthep, 15 km ten noorden van Chiang Mai. De tempel werd in 1383 gesticht.De bezoeker moet 309 trappen oplopen om de tempel met invloeden vanuit het boeddhisme en Hindoeïsme te aanschouwen. Er staat een model van de Emerald Boeddha, als een beeld van de Hindoe God Ganesh.
Ik had me opgegeven voor de 10 daagse cursus Vipassana meditatie. Deze vorm van meditatie stelt je in de gelegenheid om meer kennis te verwerven door zelf observatie. Je traint jezelf om bewust te worden van het hier en nu, je lichaam,gevoelens en gedachten te observeren en te koppelen aan het nu moment.Er werd instructie gegeven omtrent, de zittende meditatie, de liggende, de staande en de lopende meditatie.Vooral de zittende, als lopende meditatie werden daar getraind. De liggende meditatie had ik thuis wel in bed geoefend en dat is relatief gemakkelijker in een stille omgeving.De zittende meditatie lukte me pas in de juiste houding met gebruikmakend van twee kussentjes en gaf me veel pijn in mijn rug en een stram gevoel in mijn knie en voet gewrichten.Met de rechter voet op de linker knie. Ik had tevoren thuis met de linker voet op de rechter knie geoefend en dat ging redelijk, maar nu hier...en andersom. Een volwaardige meditatie houding heb ik nooit bereikt. Bij de zittende meditatie concentreer je op de ademhaling.De cyclus: rising en falling gericht op de ademexcursies en bij sitting concentreer je met je gedachten op het zitten en met touching raak je in gedachte het eerste drukpunt aan. Dit herhaal je tot je alle drukpunten hebt gehad. De inademing verloopt bewust en bij de uitademing laat je de concentratie los, zonder dat andere gedachten je kunnen afleiden.Als je bent afgeleid, moet je de reden van afleiding enkele malen benoemen en dan weer de meditatie voortzetten.Dit lijkt gemakkelijk, maar de creatieve geest probeert van alles om de meditatie discipline te verstoren. De lopende medicatie gaf mij regelmatig problemen door evenwichtsstoornissen. Ja dat soort handicaps worden talrijker bij het ouder worden. Het bewust worden door elke beweging van de voet uit te spreken.Diep nadenken over heel langzaam lopen. Nu ga ik lopen.Nu licht ik mijn hiel op van de grond,nu til ik mijn hele voet op, nu beweeg ik mijn voet, nu zet ik mijn voet weer neer.Ik ga nu ophouden met lopen, ik sta nu stil.De duur van de verschillende meditatie onderdelen werd geleidelijk aan verlengd. De meeste van de tien cursisten kwamen uit Thailand zelf en waren een stuk jonger dan ik .Veel contacten met de anderen waren er niet, omdat de cursisten niet onderling met elkaar mochten spreken. Alleen korte momenten in het lokale winkeltje.Ook mochten we niet lezen. De dagindeling: 5h opstaan,5.30h-6.45h Dhamma Talk(boeddhistische leer en meditatie kunst),een soort van boeddhistisch college met iedere dag een ander onderwerp,7h-7.30h ontbijt,tot 11h meditatie oefeningen,11h-11.30h lunch, veel rijst,groenten en sojabonen. De meeste boeddhistische kloosters zijn vegetarisch, maar niet allen. Deze wel. Na de lunch weer individuele meditatie en om 14h een terugkoppeling naar de coach/teacher monnik.De rest van de middag ging ik vaak de lopende meditatie oefenen buiten.Om 18h-19h chanten in de tempel boven. De mantra’s worden in het Pali gezongen en er is geen vertaling in het Engels. Zo’n twintig monniken en achterin zaten wij cursisten, in het wit gekleed. Hoewel ik stiekem 2 zakken met zoutloze pinda’s had meegenomen, had ik alleen de eerste twee dagen behoefte aan die extra calorieën. Je kon tussendoor wel water en melk drinken.Om 21.30h naar bed.Ik sliep op een eigen kamertje met een te klein, hard bed en akelig zoemende muggen. Je mag een mug alleen doodslaan als je zeker weet dat het een malariamug is, of een overbrenger van een andere ziekteverwekker(interview Dalai Lama). Ook ’s avonds in bed dreunde de meditatie zinnen, zoals bij de lopende meditatie nog na in mijn hoofd:”lifting,rising,moving,placing”.
Wat is nu de boodschap van deze cursus geweest? Allereerst de boeddhistische waarden besproken in een spirituele omgeving.De verbodsbepalingen(niet stelen,doden,alcohol en materialisme)vond ik minder interessant, begrip voor wijsheid,reinheid en compassie.Elk levend wezen alle liefde toewensen. Dat schoonheid en uitstraling van binnenuit komen en het vinden van geluk in jezelf en hoe het mediteren je hierbij kon helpen. Ik denk zelf dat meditatie de gezondheid kan verbeteren, vooral bij die mensen die gebukt gaan onder stress, en met dat indringende gevoel van stress niet kunnen omgaan.Het is goed om niet steeds te hoeven nadenken over de toekomst en je zorgen te maken over mogelijke gebeurtenissen, die waarschijnlijk nooit zullen plaatsvinden. Of het voor iedereen geldt weet ik niet. Misschien dat het lezen van een goed boek of een fijn gesprek met een vriend of vriendin hetzelfde effect teweeg kan brengen.Maar de spirituele omgeving en de goeroeriaanse manier om een levensles te ondergaan maakten voor mij deze meditatiecursus tot een bijzondere gebeurtenis. Misschien bestaat er geen toekomst, maar alleen een onvoltooid heden.En als we alleen maar ons heden willen voltooien, dan kunnen we ons spiegelen aan elkaars liefde en weten dat alles wat er in het heden gebeurt, geboren is vanuit een toekomst.Een boeddhistische levensfilosofie is een wezenlijk onderdeel van mijn spirituele filosofie, vergeven een belangrijke pijler. Ook inzicht vergaren is een onderwerp van verschillende beschouwingen geweest.
Ik ben jij en jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.

woensdag 20 januari 2016

Geen mening.




Het is bijna vanzelfsprekend dat we verwachten dat een ieder een mening heeft over een toestand in de wereld, een politiek standpunt of waarde omtrent een persoon of ding. Soms moeten we kiezen uit dualiteiten waarvan onze ratio de ene keuze influistert en ons gevoel meer neigt naar een ander standpunt. Vaak is een keuze niet zo evident en zal de tijd moeten uitwijzen of een standpunt wel voldoende punten scoort om achteraf tevreden te kunnen zijn omtrent haar uitkomst. Nee het is niet zo makkelijk om een standpunt in te nemen dat de factor tijd kan weerstaan. Te snel een standpunt innemen levert ook het gevaar op dat je niet snel van mening zult veranderen, als er nieuwe feiten worden geopenbaard. Je conformeert je aan het vooringenomen standpunt en zet je dan af tegen de andersdenkenden. Maar waarom moeten we zo snel een keuze maken of meteen zo’n vast standpunt innemen? We doen dit om binnen een discussie een eigen tintje aan het probleem te kunnen geven en verhinderen hiermede ook het objectief luisteren naar de mening van een ander. Ja, nee, of geen mening geeft ons vaak het gevoel dat we een mening moeten hebben en pas bij een gekozen mening kunnen getuigen van betrokkenheid of van een vorm van imaginaire intelligentie. Indien we minder snel een mening formuleren zou dat de verdraagzaamheid alleen maar ten goede komen. En verdraagzaamheid is de basis voor vrede. Misschien moeten we bewust geen standpunt innemen en aangeven dat we nog geen vast omlijnde mening hebben en dat het centraal planbureau in ons hoofd nog bezig is om alles door te rekenen. Bestaat nu niet de mogelijkheid dat gebeurtenissen waarvoor snel een oplossing nodig is, onnodig worden vertraagd? Moeten we dan naar noodoplossingen zoeken? In de politiek wordt te snel een standpunt ingenomen door partij A en tegelijkertijd een tegengesteld standpunt door partij B. Daarna worden door beide partijen argumenten verzameld, waarom het ingenomen standpunt het beste is. Als een partij of bewindvoerder nog geen standpunt heeft ingenomen wordt dat als slap of ondeskundig door de media afgedaan.

Hoe is het nu om geen mening te hebben? Is het leeg of voel je dat als een gemis, ben je nu een buitenstaander of misschien wel een outcast? Wordt jouw niet- mening gezien als een tegengestelde mening? Nee, geen mening hebben voelt regelmatig als een verrijking van de geest en een goede manier om afstand te kunnen doen van het simplificeren van problemen. Geen mening hebben is het speelveld van hartstocht, van liefde, van begrip en inlevingsvermogen.Geen mening hebben is het vermijden van een negatief oordeel, de brug naar vrede, het accepteren van het anders zijn.
Het is moeilijk om geen mening over deze beschouwing te hebben. Maar als dit je lukt, dan is het van belang te begrijpen dat een oordeel wat hieruit voortvloeit beter is dan welke mening dan ook. Het oordeel wordt dan niet geveld, omdat de gebeurtenis zich niet heeft voltrokken.
Natuurlijk bestaan er ook belangrijke meningen, die ik zeker niet opzij zou willen zetten. Meningen omtrent liefde, verdraagzaamheid, gelijkheid en hulpverlenen en dergelijke. Deze meningen en hun oordelen moeten worden gekoesterd met ons hart van mens-zijn. We moeten ons bewust zijn van het feit dat een mening een oordeel kan betekenen, dat de liefde voor onze medemens ondermijnt en onszelf in de spiegel van het leven niet gelukkig maakt. Ons denken moet op sommige momenten worden afgeremd, door ons gevoel voor te laten gaan. Om te denken in mogelijkheden en niet in definitieve keuzes.
Ik ben jij en jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.


J.J.v.Verre.

woensdag 26 augustus 2015

Doodgewoon.



Doodgewoon, M.F.Westenburg, acryl op papier,juni 2006.


"Het is bijna paradoxaal.Je moet eerst in het leven streven om het echt leuk te vinden.En als je op tijd te horen krijgt dat je doodgaat, dan moet je eigenlijk tegelijkertijd gaan oefenen in het afstand doen."
-René Gude-

Doodgewoon is hier geen naam voor een uitvaartcentrum, geen handleiding voor zelfdoding en zeker geen minachting voor het stervensproces. Doodgewoon is een overdenking wat een mens moet doormaken als hij weet te gaan sterven .De aanleiding voor deze beschouwing is het bijzondere tv optreden geweest van René Gude in het programma: “ De Wereld Draait Door”, aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk .Gude was Filosoof en Denker des Vaderlands en oud-hoofdredacteur van Filosofie Magazine. Gude kreeg in 2011 van zijn oncoloog te horen dat hij nog maar een kleine kans had om na twee, drie jaar nog te leven. In 2014 komt het levenseinde steeds dichterbij. Troost wordt gezocht in de filosofie. Hij heeft afgeleerd zichzelf ‘verkeerde verstandelijke voorstellingen voor te toveren’. Filosofie zorgt ervoor ‘dat je met je verstand de goede dingen doet’. Dus houdt Gude met de filosofie zijn ‘verstand in de touwen’. Overigens ziet hij nog een rol voor de religie weggelegd: “Het organiseren van vreugde en verdriet zijn traditioneel kerkelijke aangelegenheden”. De vieringen die de kerk ons heeft gegeven zijn uniek.We hebben nieuwe rituelen nodig, een hedendaagse invulling van oude gebeurtenissen.”Een nieuwe inhoud aan een oude vorm.”
'Kanker gaat met veel onzekerheid gepaard. Vaak weet je een hele tijd niet hoe ziek je bent en wat je perspectieven zijn. Het beste wat je kunt doen is zo veel mogelijk feiten verzamelen, die serieus nemen, maar er geen andere dingen bij halen.'
'Als je onverschillig bent, dan heb je je even losgemaakt van alles wat er om je heen is. Door je los te maken creëer je een begin voor het bereiken van een eigen beslissing, een eigen oordeel en een eigen vrijheid. 'Iedereen weet het, maar samen weten we het niet. Je moet durven twijfelen, omdat in de meeste gevallen namelijk weinig of niets met zekerheid kan worden gezegd.”
'Cruciaal is dat je jezelf overhaalt om van de wereld te houden. Als je de schoonheid ziet van de breekbare menselijke soort, van bouwkunst, sport, staatsrecht, gastronomie en al die andere manieren die we verzonnen hebben om ons biologische repertoire te verfijnen, dan pas kun je je eigen bijdrage, hoe klein ook, naar waarde schatten. En dan is het een grote troost dat alles doorgaat als jij er niet meer bent.'

De bovengenoemde tekst van Gude heeft indruk op mij gemaakt en was de bron om meer over zijn denkbeelden te lezen. Hij heeft mij geleerd dat zijn filosofische overwegingen van het gaan sterven in een eenvoud van de veelvoud kan worden ontbonden. Sterven zelf is eigenlijk een proces dat vooral de naaststaanden zullen beleven en eigenlijk aan de stervende zelf voorbijgaat. Het lot van de mens is in feite heel eenvoudig. We worden geboren en gaan sterven en in die tussentijd speelt ons leven zich af en lijkt ons dat eindeloos. De begrenzing van dat gevoel van eindeloosheid wordt pas merkbaar als we weten dat we binnenkort gaan sterven. Ons ego kan zich eigenlijk niet conformeren aan het feit dat de wereld door gaat zonder ons. Het leven is eindeloos in ons collectieve samenzijn maar gelimiteerd in ons als individu. De angst voor de dood is eigenlijk de angst voor onze nulliteit, het weten dat er eigenlijk niets van ons overblijft. Dat geeft ons dan weer het gevoel dat er wel iets van ons moet overblijven en voert ons naar de pen om ons gedachtengoed te bewaren, het penseel, de klei of fotocamera om onze creatieve scheppingen te doen voortleven. Maar als het sterven nabij komt weten we dat zo’n gevoel van overleven slecht een onderdeel is van een schijn werkelijkheid. De werkelijkheid van ons einde ontneemt ons het houvast van het leven en brengt ons in de greep van een religieus mysterie, een ultieme berusting of een gedachte dat we meer zijn dan ons lichaam en ons denken en als energetische partikeltjes zullen voortleven als geïntegreerd bewustzijn. De dood is dan een superpositie van het aardse leven in een andere dimensie. We verliezen dan de autonomie van ons denken, maar worden ons bewust van de veelheid van zijn. Dat zijn kunnen we in onze tussentijd verkennen en met de spirituele filosofie verbinden. Want in deze filosofie kunnen we een nieuwe werkelijkheid creëren en oude ideeën beter begrijpen. In het meer dimensionale denkpatroon is alles dat bedacht kan worden een nieuwe werkelijkheid. Ook het leven zonder denken en misschien wel het denken zonder leven. Doodgewoon is niet zo gewoon maar bijzonder.
Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.

Literatuur:

-Sterven is doodeenvoudig.Iedereen kan het. Wim Brands in gesprek met René Gude.ISBN:978-94-91693-49-6.
-Stand-up filosoof, Wilma de Rek, ISBN:978-94-91693-01-4.
-Dood gaan, Spirituele filosofie, 4 mei 2009.


zondag 21 juni 2015

Stephen Hawking



Ik zie de hersenen als een computer die stopt met werken als de onderdelen het niet meer doen. Er is geen hemel of leven na de dood voor kapotte computers; dat is een sprookje voor mensen die bang zijn in het donker. We moeten de hoogste waarde van onze daden zoeken.
-Stephen Hawking-



Tijdens een recente vliegreis met de KLM naar Buenos Aires zag ik in het toestel de film:" The Theory of Everything". Een indrukwekkend verhaal over het leven van de bekende natuur- en sterrenkundige Stephen Hawking. De film is gebaseerd op de levensherinneringen van Jane Hawking gebundeld in:" Travelling to Infinity: My life with Stephen", waarin zij verhaalt over haar huwelijk met de beroemd geworden wetenschapper.
Stephen Hawking, geboren op 8 januari 1942, studeert in de jaren '60 natuurkunde aan de Universiteit van Oxford. In 1962 ging hij bij de faculteit voor toegepaste wiskunde in Cambridge werken, waar hij promotie onderzoek doet en verliefd wordt op Jane Wilde, een studente literatuur, hoewel hij atheïst is en zij christen. Maar de wereld van de intelligente Stephen stort in wanneer hij te horen krijgt dat hij aan ALS(Amyotrofische Laterale Sclerose) lijdt en nog slechts twee jaar te leven heeft. Dit weerhoudt Jane er niet van met hem te trouwen, en samen gaan ze de strijd aan met de ongeneeslijke ziekte. Ze krijgen drie kinderen. Stephen behaalt zijn doctoraat, en hoewel hij na verloop van tijd niet alleen zijn vermogen om te bewegen maar ook zijn stem verliest, slaagt hij er met de hulp van Jane en een spraakcomputer toch in om zijn baanbrekend werk voort te zetten. Jane gaat op aanraden van haar moeder om er eens uit te zijn op het zangkoor van de kerk. Ze raakt bevriend met de dirigent Jonathan, een weduwnaar, die huisvriend van het gezin wordt. Mensen vragen zich bij het derde kind af of het van Stephen of van Jonathan is; dat laatste ontkennen Jane en Jonathan verontwaardigd, hoewel ze wel verliefd op elkaar zijn. Voor Jonathan is een en ander reden te breken met het gezin.Stephen en zijn verzorgster Elaine worden verliefd op elkaar, en Stephen en Jane scheiden. Jane en Jonathan trouwen. (uit: Wikipedia: The Theory of Everything).

De reden dat ik aan deze mysterieuze man een beschouwing wijdt is het volgende: Zijn populair wetenschappelijke boeken las ik met een voldaan gevoel, omdat ik dacht te begrijpen wat deze professor in eenvoudige taal vertelde. Zoals:”A Brief History of Time”, in het Nederlands vertaald met de titel:”Het heelal, verleden en toekomst van ruimte & tijd”. Geinspireerd door dat lezen wilde ik meer van zijn ideeën weten en begon ook boeken te lezen, die duidelijk boven mijn pet gingen. Zoals het boek:”The Nature of Space and Time”, waarbij ik natuurlijk de vertaling las:”De aard van ruimte en tijd”, een serie lezingen die Hawking en Roger Penrose in 1995 gehouden hebben aan het Newton Instituut te Cambridge.Ik ben toen blijven steken bij de definitie van singulariteit: Een ruimte-tijd is singulier als hij tijdachtig of lichtgeodetisch onvolledig is maar niet ingebed kan worden in een grotere ruimte-tijd. Het begin en einde van het elementaire in een ruimte die begrenst wordt door onbegrensde mogelijkheden.Hier komen de quantumdeeltjes samen met de spiritualiteit, nee hier zijn de elementaire deeltje of golven de bouwstenen van ons bewustzijn. Een andere reden omtrent deze beschouwing is dat ik Stephan Hawking tweemaal heb mogen ontmoeten tijdens een congres in Cambridge.Eind jaren tachtig en begin jaren negentig werd er een jaarlijks congres gehouden voor internisten en cardiologen, waarbij we konden slapen op studentenkamers in het King’s College. Het beroemde college met zijn rijke geschiedenis en zijn prachtige King’s College Chapel, een prachtig gotisch bouwwerk. Beide keren dat ik hem zag, was tijdens mijn bezoek aan de Cambridge University Press Bookshop. Hij stond met zijn geavanceerde rolstoel en begeleidster te wachten voor de lift, toen ik hem de eerste maal zag. Ik liep naar hem toe en verontschuldigde mij dat ik zo brutaal was om hem aan te spreken. Ik zei hem dat het voor mij een voorrecht was om zo’n uitzonderlijke geest te ontmoeten en vertelde hem dat ik juist zijn boek: “A Brief History of Time” had gekocht. Ik vertelde hem dat ik een cardioloog was en uit Holland kwam, toen zei hij met een robotachtige stem:” Oh a docter”. Twee jaar later zag ik hem opnieuw bij dezelfde boekwinkel in Cambridge. Ik dorst hem niet opnieuw aan te spreken.Zijn rolstoel met laptop was vervangen door een geïntegreerde spraakcomputer, die regelmatig werd aangepast en in zijn rolstoel was ingebouwd, zoals ik in zijn biografie heb gelezen. In 2014 werd door Intel een nieuw systeem gepresenteerd, waardoor Hawking nog sneller en gemakkelijker kan communiceren. De nieuwe software kan woorden voorspellen, waarbij Hawking via een wangsensor zijn computer kan aansturen. De chipfabrikant deelde mede dat dit systeen ook kan functioneren met een aangepaste sensor als patiënten alleen nog met hun ogen kunnen knipperen. Het uiteindelijke doel van elektronica fabrikanten is de directe informatie overdracht via ons denken en die met een sensor de computer in een bionische relatie aanstuurt.
Ik vraag me dikwijls af hoe het moet zijn om als mens afhankelijk van anderen te moeten leven en via een oogbeweging gestuurde computer met de buitenwereld te kunnen communiceren. Je bent dan bijna puur bewustzijn en als het technisch mogelijk wordt om het denken te kunnen materialiseren in geluidsgolven of in andere vertaalbare componenten, dan zal ons onderwijssysteem zich moeten vernieuwen en zullen ingewikkelde problemen door hersenfunctiefusie kunnen worden opgelost.
Ik bewonder de levenskracht van Stephen Hawking en weet bijna zeker dat bij de meerderheid van patienten met ALS, die in een ziekenhuis worden opgenomen met longontsteking en aan de beademing kwamen, de stekker eruit zou worden getrokken, indien een chronische beademing noodzakelijk zou zijn.
Ik ben beslist niet bang in het donker, maar als ik over de kosmos nadenk en probeer te begrijpen wat het betekent dat er een onnoembare veelheid aan universa bestaan die het multiversum herbergt. Dan voel je onze menselijke nietigheid in de grootsheid van het heelal dat uit het niets is ontstaan. Ook de beangstigde droomgedachte van een zwart gat dat alles verslindt maakt dit gevoel van die nulliteit alleen maar sterker.
De boekwinkel en bibliotheek waren voor de komst van het internet de bron van informatie en het dagelijks surfen langs nieuwe paden maakt de snelheid van weten en hoe aan weten te komen een stuk gemakkelijker. De boekwinkel in Cambridge zal ik nooit vergeten, het blijft een bijzondere gedachte.
Mijn gedachten in mijn hoofd zijn gelukkig nog afgeschermd voor de buitenwereld. Ik koester ze als een vorm van ego vrijheid. Af en toe laat ik er een naar buiten los en mag dan gaan spelen met andere losgelaten gedachten.Ik zeg spelen en niet vechten. Wijsheid en macht strijden om dominantie, terwijl eenvoud en loslaten de weg naar bewust-zijn ontsluit.
Ik ben jij en jij bent mij en wij zijn een deel van allebei.

J.J.v.Verre.

Literatuur:

-Brief History of Time, Stephen Hawking, 1988,ISBN 978-0-553-10953-5.
-De aard van ruimte en tijd, Stephen Hawking& Roger Penrose,1997,ISBN 90-5333-424-6.
-The Theory of Everything,Wikipedia
-Nieuwe computer laat Stephen Hawking sneller communiceren. NU.nl/ Jeroen Kraan,2-12-2014.
-Hawking: Leven na de dood is voor mensen die bang zijn. Stephanie Engel, Trouw, de verdieping,16-5-2011.

dinsdag 18 maart 2014

Gaia, de levende planeet.





Onze aarde is een levende planeet en niet slechts het decor van onze menselijke poppenkast. Het is als bijzondere entiteit onze moeder, onze onvervangbare schoot die het leven koestert in al zijn gedaanten. Het is niet onze vijand welke we moeten overwinnen en niet onze tuin die we ongestraft kunnen plunderen en vergiftigen. Toch hebben wij te weinig begrip waarschijnlijk door egoïsme en onwetendheid. De roepende geluiden dat we onze aarde moeten redden en ons bewust moeten zijn van een wankel evenwicht wat in de toekomst het leven ernstig kan verstoren en de ondergang kan bewerkstelligen. Maar het is niet de aarde die wordt bedreigd, maar het zijn wij, mensen die het risico lopen te worden uitgeroeid. Uiteindelijk zal de aarde wel overleven en zich met nieuwe levens verbinden. Hoe is het leven met onze moeder verstrengeld geraakt tot één entiteit?

In hun artikel: “Life before earth” beschrijven Alexei Sharov en Richard Gordon dat het leven zo’n 9,7 miljard jaar oud is en de aarde maar 4,5 miljard jaar. Hun studie is gebaseerd op de snelheid waarmee het leven op aarde complexer werd. Uit hun onderzoek blijkt dat de complexiteit van genen exponentieel toeneemt en ongeveer elke 376 miljoen jaar verdubbelde. Hun conclusie was dat het leven niet op aarde kon zijn ontstaan als we de genetische complexiteit extrapoleren naar het verleden. Werd onze planeet bewust ingezaaid vanuit een andere intelligentsia of passeerde er een komeet die micro-organismen bevatte? Deze vraag is interessant maar niet opportuun in de essentie van deze beschouwing.

De aarde als entiteit is een zelf regulerend systeem dat zich kan aanpassen aan veranderende omstandigheden.Een evoluerend wezen, nauw gerelateerd aan de ontwikkeling van zijn begroeiingen en met zijn bewoners waaronder de mensheid. Vanuit de ruimte gezien is onze planeet een organisch bouwwerk, verweven met meerdimensionaal bewustzijn. De aarde is meer dan zijn planeet zijn alleen, ze is verbonden met het universum. Vanuit de ruimte is onze aarde een kwetsbaar bolletje in een kosmisch kunstwerk. Vanuit het menselijk beleven op aarde is onze planeet een machtige en onvoorspelbare entiteit. Zij regeert het bestaan met stormen, overstromingen, droogte, aardbevingen en verschuivingen, uitbarstingen van vuur, ijzige koude en verzengende hitte. Maar ook met schoonheid, liefde en vruchtbaarheid, zuurstof en met een dampkring die ons beschermt tegen uitdroging en ruimtelijke straling. Wij zijn het leven in zijn veelzijdigheid met de cyclische gebeurtenissen van leven en dood, van bloei en verdorring, van liefde en eenzaamheid, van strijd en berusting.

Ik koester mijn aarde in verbondenheid met al het leven. Ik geniet van de momenten dat mijn blote handen het vruchtbare zand beroeren. Ik weet dat mijn elementaire deeltjes op een moment zich weer gaan versmelten met de grote massa. Gaia ademt in en uit, geeft en neemt en sluit mijn ogen voor de onrechtvaardigheid in haar poppenkast. De woelige wereld wentelt voort en zon en maan beschijnen haar naakte lichaam. De groene planeet verrijkt haar bewustzijn in de ruimtetijd van het zijn. Wij mensen zullen straks afscheid moeten nemen en de moederschoot verlaten om terug te keren naar onze oorsprong.
Ik ben jij en jij bent mij en wij zijn een deel van allebei.


J.J.v.Verre.

vrijdag 28 februari 2014

De vrije wil of bestemming.




We blijven filosoferen omtrent het concept van een vrije wil. De persoonlijkheid van ons ego tast voortdurend naar bewustwording van de relaties tussen ons denken, ons voelen en de indrukken die ontstaan uit onze zintuiglijke waarnemingen. De sterke wisselingen dienen ons creatieve vermogen, waarbij we de indruk kunnen krijgen dat we zelf kunnen bepalen welke creatie we uiteindelijk kiezen. We kunnen creatief zijn en ons voeden met creatieve gedachten, waarbij we de indruk krijgen dat we zelf de bedenker zijn en niet de ontvanger van deze gedachten energie. Binnen het kosmische principe van de ruimte-tijd, waarin alles gelijktijdig bestaat,kan men stellen dat een vrije wil een illusie is. We zijn als mensen geprogrammeerde robotten die alleen onze bestemming kunnen volgen. Hoe kunnen we toch argumenten aandragen die het concept van zo’n vrije wil rechtvaardigen? Hoe kunnen we de eeuwenoude discussie omtrent een vrije wil nieuw leven inblazen? Misschien moeten we ons beperken tot de vraag: op welk niveau zou een vrije wil mogelijk zijn? En kan die vrije wil op dat niveau invloed uitoefenen op onze lotsbestemming? Misschien is de keuze wel echt vrij met welk been we uit bed stappen ’s ochtends, maar zijn de gevolgen van zo’n daad bepalend voor onze uiteindelijke bestemming? Kan deze keuze van een vrije wil direct invloed uitoefenen op de lotsbestemming na een uur, na een dag of na een langere periode. Stel dat we aan de linker kant van een lits-jumeaux liggen en hebben de vrije wil om met ons rechter been uit bed te stappen. De dag begint dan met een geplande rotatie beweging welke bij stramme spieren tot ongelukjes kan leiden. Stel dat alles goed gaat en de dag volgens een normaal concept verloopt, heeft deze uiting van een vrije wils keuze invloed op het uiteindelijke lot na een dag? Waarschijnlijk niet. Maar na enkele dagen zou het invloed kunnen uitoefenen op een keuze die we maken, doordat bij het opstaan met ons rechter been uit bed, een ander deel van de slaapkamer aanschouwden en nu na een langere periode deze waarneming de keuze kan beïnvloeden. Dat betekent dat latere keuzes afhankelijk blijven van eerdere keuzes en als de vrije wil bij de eerste keuze een rol speelt, zal deze bij volgende keuzes intuïtief plaats vinden en de illusie wekken dat deze uit vrije wil plaats vindt. Deze intuïtieve gedachte is de voeding van de robot mens in het kosmische plan en volgt deze zijn of haar bestemming.

Indien het anders uit bed stappen dramatischer verloopt en we door de onervaren rotatie beweging omvallen en met ons hoofd tegen de verwarming aan smakken. Is er dan ook nog sprake van een in opzet vrije keuze? Of is deze keuze toch intuïtief bepaald en kunnen we hoe dan ook ons noodlot niet ontlopen. Misschien dat een vrije keuze op een onbetekenend niveau een rol kan spelen, maar deze keuze zal altijd intuïtief worden gecorrigeerd. We zijn als mensen met elkaar verbonden en ons leven ligt opgesloten in een kosmisch plan.
Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.

Literatuur:

-Het 8e Chakra,Jude Currivan, 2006, Uitgeverij Ankh-Hermes, Deventer.
-Intuïtie, Spirituele filosofie,1 mei 2011.
-De vrije wil, Spirituele filosofie, 26 september 2007.