Gaia, de levende planeet.

Onze aarde is een levende planeet en niet slechts het decor van onze menselijke poppenkast. Het is als bijzondere entiteit onze moeder, onze onvervangbare schoot die het leven koestert in al zijn gedaanten. Het is niet onze vijand welke we moeten overwinnen en niet onze tuin die we ongestraft kunnen plunderen en vergiftigen. Toch hebben wij te weinig begrip waarschijnlijk door egoïsme en onwetendheid. De roepende geluiden dat we onze aarde moeten redden en ons bewust moeten zijn van een wankel evenwicht wat in de toekomst het leven ernstig kan verstoren en de ondergang kan bewerkstelligen. Maar het is niet de aarde die wordt bedreigd, maar het zijn wij, mensen die het risico lopen te worden uitgeroeid. Uiteindelijk zal de aarde wel overleven en zich met nieuwe levens verbinden. Hoe is het leven met onze moeder verstrengeld geraakt tot één entiteit?

In hun artikel: “Life before earth” beschrijven Alexei Sharov en Richard Gordon dat het leven zo’n 9,7 miljard jaar oud is en de aarde maar 4,5 miljard jaar. Hun studie is gebaseerd op de snelheid waarmee het leven op aarde complexer werd. Uit hun onderzoek blijkt dat de complexiteit van genen exponentieel toeneemt en ongeveer elke 376 miljoen jaar verdubbelde. Hun conclusie was dat het leven niet op aarde kon zijn ontstaan als we de genetische complexiteit extrapoleren naar het verleden. Werd onze planeet bewust ingezaaid vanuit een andere intelligentsia of passeerde er een komeet die micro-organismen bevatte? Deze vraag is interessant maar niet opportuun in de essentie van deze beschouwing.

De aarde als entiteit is een zelf regulerend systeem dat zich kan aanpassen aan veranderende omstandigheden.Een evoluerend wezen, nauw gerelateerd aan de ontwikkeling van zijn begroeiingen en met zijn bewoners waaronder de mensheid. Vanuit de ruimte gezien is onze planeet een organisch bouwwerk, verweven met meerdimensionaal bewustzijn. De aarde is meer dan zijn planeet zijn alleen, ze is verbonden met het universum. Vanuit de ruimte is onze aarde een kwetsbaar bolletje in een kosmisch kunstwerk. Vanuit het menselijk beleven op aarde is onze planeet een machtige en onvoorspelbare entiteit. Zij regeert het bestaan met stormen, overstromingen, droogte, aardbevingen en verschuivingen, uitbarstingen van vuur, ijzige koude en verzengende hitte. Maar ook met schoonheid, liefde en vruchtbaarheid, zuurstof en met een dampkring die ons beschermt tegen uitdroging en ruimtelijke straling. Wij zijn het leven in zijn veelzijdigheid met de cyclische gebeurtenissen van leven en dood, van bloei en verdorring, van liefde en eenzaamheid, van strijd en berusting.

Ik koester mijn aarde in verbondenheid met al het leven. Ik geniet van de momenten dat mijn blote handen het vruchtbare zand beroeren. Ik weet dat mijn elementaire deeltjes op een moment zich weer gaan versmelten met de grote massa. Gaia ademt in en uit, geeft en neemt en sluit mijn ogen voor de onrechtvaardigheid in haar poppenkast. De woelige wereld wentelt voort en zon en maan beschijnen haar naakte lichaam. De groene planeet verrijkt haar bewustzijn in de ruimtetijd van het zijn. Wij mensen zullen straks afscheid moeten nemen en de moederschoot verlaten om terug te keren naar onze oorsprong.
Ik ben jij en jij bent mij en wij zijn een deel van allebei.


J.J.v.Verre.

De vrije wil of bestemming.

We blijven filosoferen omtrent het concept van een vrije wil. De persoonlijkheid van ons ego tast voortdurend naar bewustwording van de relaties tussen ons denken, ons voelen en de indrukken die ontstaan uit onze zintuiglijke waarnemingen. De sterke wisselingen dienen ons creatieve vermogen, waarbij we de indruk kunnen krijgen dat we zelf kunnen bepalen welke creatie we uiteindelijk kiezen. We kunnen creatief zijn en ons voeden met creatieve gedachten, waarbij we de indruk krijgen dat we zelf de bedenker zijn en niet de ontvanger van deze gedachten energie. Binnen het kosmische principe van de ruimte-tijd, waarin alles gelijktijdig bestaat,kan men stellen dat een vrije wil een illusie is. We zijn als mensen geprogrammeerde robotten die alleen onze bestemming kunnen volgen. Hoe kunnen we toch argumenten aandragen die het concept van zo’n vrije wil rechtvaardigen? Hoe kunnen we de eeuwenoude discussie omtrent een vrije wil nieuw leven inblazen? Misschien moeten we ons beperken tot de vraag: op welk niveau zou een vrije wil mogelijk zijn? En kan die vrije wil op dat niveau invloed uitoefenen op onze lotsbestemming? Misschien is de keuze wel echt vrij met welk been we uit bed stappen ’s ochtends, maar zijn de gevolgen van zo’n daad bepalend voor onze uiteindelijke bestemming? Kan deze keuze van een vrije wil direct invloed uitoefenen op de lotsbestemming na een uur, na een dag of na een langere periode. Stel dat we aan de linker kant van een lits-jumeaux liggen en hebben de vrije wil om met ons rechter been uit bed te stappen. De dag begint dan met een geplande rotatie beweging welke bij stramme spieren tot ongelukjes kan leiden. Stel dat alles goed gaat en de dag volgens een normaal concept verloopt, heeft deze uiting van een vrije wils keuze invloed op het uiteindelijke lot na een dag? Waarschijnlijk niet. Maar na enkele dagen zou het invloed kunnen uitoefenen op een keuze die we maken, doordat bij het opstaan met ons rechter been uit bed, een ander deel van de slaapkamer aanschouwden en nu na een langere periode deze waarneming de keuze kan beïnvloeden. Dat betekent dat latere keuzes afhankelijk blijven van eerdere keuzes en als de vrije wil bij de eerste keuze een rol speelt, zal deze bij volgende keuzes intuïtief plaats vinden en de illusie wekken dat deze uit vrije wil plaats vindt. Deze intuïtieve gedachte is de voeding van de robot mens in het kosmische plan en volgt deze zijn of haar bestemming.

Indien het anders uit bed stappen dramatischer verloopt en we door de onervaren rotatie beweging omvallen en met ons hoofd tegen de verwarming aan smakken. Is er dan ook nog sprake van een in opzet vrije keuze? Of is deze keuze toch intuïtief bepaald en kunnen we hoe dan ook ons noodlot niet ontlopen. Misschien dat een vrije keuze op een onbetekenend niveau een rol kan spelen, maar deze keuze zal altijd intuïtief worden gecorrigeerd. We zijn als mensen met elkaar verbonden en ons leven ligt opgesloten in een kosmisch plan.
Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.

Literatuur:

-Het 8e Chakra,Jude Currivan, 2006, Uitgeverij Ankh-Hermes, Deventer.
-Intuïtie, Spirituele filosofie,1 mei 2011.
-De vrije wil, Spirituele filosofie, 26 september 2007.

Vergeven.

-Vergeven is het loslaten van alle hoop op een beter verleden.
Gerald G. Jampolsky.


In de boeddhistische filosofie is vergeven een belangrijk item dat ons verward als we ons bezinnen op onze eigen vergevingsgezindheid. Vergeven is eigenlijk een goddelijke daad, het betekent genade schenken, een kwade daad niet blijven toerekenen aan de dader. Niet de dader in de schijnwerper van schuld plaatsen, maar de daad ontbinden in factoren die herkenbaar zijn als eigenschappen van onze menselijke zwakte.
In ons falen als ideale mensen herkennen wij allen deze kwetsbare momenten, die we zouden willen verstoppen in de duistere spelonken van ons bestaan. Deze kwaadaardige eigenschappen die ons dagelijks verstrikken in de dualistische opvattingen omtrent goed en kwaad. Het goede kan kwaadaardig zijn en het kwade kan een manier zijn om het goede te beschermen tegen het nog grotere kwaad. Vergeven is het verbinden met de ander om het verdriet te delen en om kracht te putten uit het ego loze denken dat de beklemming van de emotie laat sublimeren in liefdesenergie.

Heeft iemand je iets misdaan dan genereert het ego deze emotie als een gedachte van woede dat als een priemende slang het brein binnendringt. Vergeven lost deze negatieve energie op, waardoor de boosheid kan verdwijnen en het denken niet wordt verzuurd door de steeds terug kerende gedachte van waarom. Waarom is het gebeurd en waarom ben ik het slachtoffer? Vergeven is niet zomaar een gevoel van vredelievendheid, maar een bewuste keuze om een gebeurtenis los te laten , die door emoties wordt overheerst en waarmee het denken is vervlochten. Het lijkt op onkruid dat de levende plant verstikt en groei en bloei verhoedt. Vergeven kan de gebeurtenis niet uitgommen , maar kan de toekomst wel gemakkelijker maken om de emoties uit het verleden te begraven.

Niet iedereen die wil vergeven kan dat ook. Maar als je blijft vasthouden aan de pijn en die pijn gaat cultiveren wordt het steeds moeilijker om los te laten. Los laten kan moeilijk zijn, maar een ieder die dit wil leren kan dat als hij begrijpt dat het vergeven niet gaat om de daad of de dader maar om de bevrijding van jezelf. Het vergeven is de kracht die de liefde schenkt om het verdere leven te beleven in al zijn grootsheid, zijn schoonheid. Vergeven is de mogelijkheid om ’s ochtends op te staan en een nieuwe dag als een nieuwe mens te ervaren. Vergeven is het verbinden met de universele liefde en weten dat we niet alleen zijn. Vergeven is de kracht om nieuwe mogelijkheden te onderzoeken die waren versluierd door een duister verleden. Vergeven is de noodzakelijke toekomst voor ons allen in verbondenheid.
Ik ben jij,jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.


Literatuur:

-De kracht van liefde en vergeving, Gerald G.Jampolsky, Uitgeverij Ankh-Hermes, Deventer,2000,ISBN:9789020276893.
-Vergeven:de macht over je leven terug pakken,Ria Kerstens, www.tekstnuitle.nl/plusvergeven.html

De kracht van het verbonden hart.

In het holografisch universum bestaat onze fysieke werkelijkheid als een geprojecteerde werkelijkheid vanuit een bron van bewustzijn, welke buiten onze waarneembare dimensie ligt. De materiële werkelijkheid zoals wij die denken te kennen is een veld van leegte, deeltjes en golven, die verschijnen en verdwijnen, maar die door onze hersenen als een solide materie wordt weergegeven.

In het boek, het universum als een hologram, geschreven door Michael Talbot, wordt er een link gelegd tussen kwantum mechanische experimenten, als de basis voor de holografische hypothese, onafhankelijk van elkaar beschreven door de natuurkundige, David Bohm en de neurofysioloog Karl Pribram. Dit holografische model kan verklaringen geven voor het bestaan van veel parapsychologische verschijnselen, zoals telepathie. De bijna dood ervaringen (BDE’s) en reizen naar een coördinaat zonder lichamelijke verplaatsing.
Deze holografische voorstelling is geen gewoon hologram, zoals de 3D foto gemaakt met behulp van een laser, welke we kennen als plaatje op de bankpas, wat driedimensionaal lijkt, door er onder verschillende hoeken naar te kijken. Met het holografisch universum, wordt bedoeld dat het heelal zelf een hologram zou kunnen zijn. Vanuit de theorie der kwantummechanica en gravitatie, postuleerde de Utrechtse natuurkundige en Nobelprijswinnaar, Gerard ’t Hoofd de veronderstelling dat de driedimensionale wereld een beeld is van informatie dat in een tweedimensionale projectie kan worden opgeslagen.
Spiritueel gezien is het onze vrije keuze om geprojecteerd te worden in onze driedimensionale wereld en een aards leven te leiden. Dit leven is een ervaring, een levensles voor een bewustzijn die in een dimensie verblijft, waar de projectie vandaan komt. We blijven als geprojecteerde wezens verbonden met ons of met het primaire bewustzijn, dat ons energetisch laat leven en ons verward met het begrip leven na de dood, welke de terugkeer naar de bron benoemt. Toevalligheden in onze illusoire werkelijkheid zouden niet bestaan, omdat de gebeurtenissen welke wij ervaren zijn bedacht en niet at random plaatsvinden. Het menselijk lichaam wordt energetisch gezien, 14x per seconde opnieuw opgebouwd, pulserende materie, welke cyclisch wordt gedesintegreerd. Van chaotische energie tot geordende materie van iets naar niets, van leegte naar massa,van chaos naar orde.
In een holografisch universum zijn er geen grenzen aan de mate waarin we de structuur van de werkelijkheid kunnen veranderen. De werkelijkheid is denkbaar aanwezig of nog afwezig doordat de creativiteit van dit denken nog moet plaats vinden. Wat bedacht wordt is echter al aanwezig in het collectieve bewustzijn, waarbij de projectie van dit bewustzijn in alle dimensies de volledige informatie behoudt en alleen gedecodeerd moet worden om toegankelijk te zijn voor die entiteit welke qua trillingsfrequentie deze informatie kan ontvangen. Andersom wordt het kosmisch hologram van de stoffelijke wereld van moment tot moment uit het interferentiepatroon van energiegolven geschapen. (uit:het 8e Chakra)

Met de kracht van het verbonden hart wil ik inspelen op ons kosmische bewustzijn, het alles doordringende en altijd aanwezig zijnde deel van onszelf, de goddelijke energie, die transcendeert en heel de tijdruimte doordringt. In de geschiedenis van de oermens moet deze energie met een lagere trillingsfrequentie de verkenning van het menselijk bewustzijn opgang hebben gebracht. In de aardse geschiedenis zien we overeenkomstige symbolen en bouwwerken verspreid over de aarde en verbonden met dezelfde bron. De wetenschap en spiritualiteit hebben elkaar omarmd in het grensgebied van het allerkleinste. Deze verzoening van deze vroeger tegengestelde polen maakt het mogelijk dat we het bewustzijn niet proberen te lokaliseren op een omschreven plaats, maar dat het bewustzijn extradimensionaal, non lokaal aanwezig is. Dit bewustzijn kan zich overal tot expressie brengen als energie, wat zich weer kan manifesteren als golven. Het schept leven via alchemistische transmutaties en vernietigt leven door ontbinding. Wij kunnen als bewuste mensen de ware aard van ons bestaan ontdekken en de energetische verbondenheid uitdragen. Fenomenen als ufo’s, graancirkels en lichtbollen zijn misschien bedoeld om ons vertrouwd te maken met activiteiten van onbekende entiteiten. Of dit entiteiten zijn van buitenaardse planeten of vanuit onze aardse toekomst is binnen het kader van het holografische universum niet verschillend, want beiden zijn verbonden met het universeel bewustzijn.Alles wat wij kunnen waarnemen is met het bewustzijn verbonden.Binnen de ruimte-tijd is een gebeurtenis(ruimte-tijd positie)slechts een punt dat wordt gespecificeerd door tijd en plaats.Het interval tussen twee gebeurtenissen in de ruimte-tijd is afhankelijk van de hoedanigheid van de ruimte, indien deze ruimte zelf als meerdimensionaal kan worden omschreven.Binnen de verzameling van projecties zullen ruimte-tijd posities, onafhankelijk van de tijd kunnen samenvallen. Als we ons daadwerkelijk bewust worden van deze mogelijkheden, dan zal ons denken worden getransformeerd.Ons ego denken kan vervloeien met de oceaan van universeel bewustzijn.We zijn als entiteiten verbonden met een energetische bron. De ervaring van deze verbondenheid zal het gevoel van liefde gaan versterken als we de angst voor het nog onbekende en niet begrijpende kunnen vergeten. Deze kracht van het verbonden hart zal het mogelijk maken om deze sterke liefde te ervaren en met steeds meer medemensen te delen. Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.


J.J.v.Verre.


Literatuur:

-Het 8e Chakra, de transformerende kracht van het universele hart. Jude Currivan, uitgeverij Ankh-Hermes b.v. Deventer, ISBN 978 90 202 0078 2.
-The Holographic Universe, Michael Talbot,ISBN 0-06-016381-X.
-Het onzekerheidsprincipe,J.J.v.Verre,Spirituele filosofie,25-4-2012.
-Het Niets, J.J.v.Verre,Spirituele filosofie, 2-11-2001.
-Leven met chaos, J.J.v.Verre,Spirituele filosofie, 2-11-2007.
-Het holografische universum,http://www.forum.fok.nl/topic/1823939

Spirituele communicatie.

Mijn eigen definitie van spirituele communicatie is het bewust contact zoeken met het veld van informatie dat ons allen omringt. Ons afstemmen op de energetische bron van alles dat is. Communiceren terwijl je in verbinding staat met je ziel, luisteren naar de stem van je hart, je laten leiden door je verschillende zintuigen en je lichaam met je verstand afstemmen op iets dat multidimensionaal aanwezig is. In ons leerpatroon staat het denken voorop en wordt het intuïtieve en impulsieve handelen afgeleerd. Onze maatschappij vraagt van zijn burgers weloverwogen handelingen, die foutloos worden uitgevoerd. We moeten op alles bedacht zijn, alle consequenties van onze daden moeten vooraf worden berekend en een uitkomst moet passen in de lijn van het verwachte resultaat. Deze kwaliteit verwijdert ons van het luisteren naar ons eigen gevoel.

We moeten regelmatig ons denken kunnen uitzetten, om beter te kunnen luisteren, te zien en te weten wat we al wisten. Het denken omzeilen om jezelf te ontmoeten als een deel van het geheel. De kunst van luisteren is niet alleen om je oren te gebruiken, maar ook om te voorkomen dat je hersenen de woorden vervormen en manipuleren in de richting van een vooringenomen standpunt. We moeten ons als menselijke energieën vrij kunnen maken van al die zaken welke ons beperkingen opleggen en buiten ons lichaam om opzoek gaan naar antwoorden, waaraan geen vragen vooraf gaan. Het weten versterken van dat wat we vergeten zijn. Het contact met ons hogere zelf in het licht van de bron van alle informatie. Een mens is een verzameling van energetische deeltjes welke uitwisselbaar zijn met energieën van vele entiteiten die ons bestaan verbinden in het kosmische samenspel.

Ik weet wie ik ben als ik leef en wist wie ik was toe ik elders verbleef. Maar het leven tussen die gedachten is eigenlijk de wens om niet te zijn en alleen maar te beleven, dit leven maar heel even.

J.J.v.Verre.

De Maya-kalenders

De drie belangrijkste kalenders die de Maya's gebruikten waren de Haab, de Lange telling en de Tzolkin. De Haab als burgelijke kalender van 365 dagen.

De Lange telling gebaseerd op de tun (=steen) van 360 dagen. Deze tun werd gebruikt voor langere tijdsperiodes, zoals de katun(=20 tun) en de baktun(=20 katun) en de pictun (=20 baktun). De alautun (=204 baktun) bedraagt 63.081.429 jaren.Deze lange cyclus bestaat uit een hiërarchie van cycli, waarbij elke cyclus weer uit 20 kortere cycli bestaat. Behoudens de tun, die met 18x20 dagen elk jaar vijf dagen tekort kwam ten opzichte van het zonnejaar. Een kin (=1 dag) en een uinal (=20 kin), de tun (=18 uinal). Volgens het geloof van de Maya's zou de wereld na elke pictun-cyclus van ongeveer 7885 jaren worden vernietigd en opnieuw worden gecreëerd. De huidige cyclus zou op 12 oktober 4772 volgens de gregoriaanse kalender eindigen. Data worden genoteerd als: .baktum .katun .tun . uinal .kin. De einddatum van de huidige 13-baktun cyclus volgens de lange telling wordt weergegeven als 13.0.0.0.0, omgezet in de gregoriaanse datum: 21 december 2012.

De Haab kalender die de Maya's gebruikten was bedoeld voor burgelijke zaken. Deze kalender verdeelde het jaar in 18 naamgevende periodes van twintig dagen, elk gevolgd door vijf Uayeb-dagen. De dagen hebben een dagnummer van 0-19 en 0-4 voor de Uayeb dagen. Deze kalender hanteert geen jaartelling, zodat op basis van een geschreven datum, men niet niet kan aflleiden in welk jaar een gebeurtenis had plaats gevonden.De cyclus van 365 dagen komt beter overeen met een zonnejaar, maar kent het schrikkeljaar niet, zodat elke vier jaar de seizoenen een dag opschoven.

De Tzolkin-kalender, een waarzegkalender, de religieuze galactische kalender van twintig naamdragende periodes van dertien dagen werd gebruikt voor cyclische gebeurtenissen.Het bestaat uit een combinatie van 20 zonnezegels, afgebeeld als 20 goden,twintig gezichten van de schepping en 13 tonen (heilige getallen).De afbeeldingen van namen heeft hiëroglieven welke in verschillende varianten voorkomen. Elke opeenvolgende dag wordt verhoogd met 1, maar ook de naam van de perode wordt die van de volgende periode. Als we dit willen vergelijken met onze kalender, zou dat een volgorde zijn zoals: 2januari, 3 februari, 4 maart enz. Na 260 dagen herhaalt kalender zich. Ook deze cyclus krijgt net zo min als in de Haabkalender een jaarnummer.De Maya's specificeerden data vaak door gebruik te maken van zowel de Haab als de Tzolkin-kalender. Gekoppeld aan elkaar als een tandrad hebben ze een kalender cyclus van 52 haab (jaren zonder schrikkeldagen). Volgens de Maya's had de kalender een eigen mystiek. De dagen hadden een eigen persoonlijkheid en karakter. In gebeden richtte men zich tot de Heer dan de dag van wie men gunsten verwachtte. Ook de getallen bezaten een specifieke betekenis en in de Klassieke Maya periode werden ze als goden verpersoonlijkt. Er bestonden offerplaatsen in de bergen, die een een-plaats of negen-plaats e.d. werden genoemd. Op die dagen van het betreffende getal kwam men dan bidden en offeren. Traditioneel heeft de Tzolkin ook een nauwe relatie met de Tun (jaar van 360 dagen), doordat 13 Tun gelijk is aan 18 keer de tzolkin-cyclus. Tevens heeft de Tzolkin ook een aantal opmerkelijke relaties met de omwentelingsperiode van enkele planeten, zoals Mars en Venus. Tevens bestaat er een relatie met de tijd welke deze planeten afleggen in een baan rond de zon.(Uit:Wikipedia bewerkt).

De filosofische betekenis van deze cyclische kalender is het denken in een niet lineaire tijdsrelatie.
In de expressie van het spiritueel filosofisch denken is de oppervlakkige werkelijkheid leeg van leegte en is het heden een illusoir buitenbeentje. Het Tijdwiel dat de kalenders stuurt heeft zich uit die leegte ontsponnen en wentelt door het gekromde universum. Het Tijdwiel is de cyclus van schepping en verval, van geboorte en dood en de continue verandering welke ons menselijk leven bepaalt. Verleden en toekomst bestaan slecht binnen het tijdwiel als een facet van verandering. Het heden valt hier buiten omdat het binnen de tijd onveranderbaar is. Indien het wel verandering zou laten zien, draaide het mee naar de toekomst of draaide het door naar het verleden. Het heden is wel een moment, welke opgaat in de leegte van alles wat is. Het heden ligt buiten het tijdwiel en bezit geen tijd gebonden werkelijkheid. Het heden kan zich verplaatsen in een diep besef van tijdloosheid voordat de tijd werd bevroren, ergens in het scheppingsproces. Alles kan alleen in het tijdloze nu existeren als een projectie van het tijdwiel vanuit een meervoudig dimensioneel bewustzijn.

De spirituele filosofie leert ons dat de werkelijkheid kan worden gezien als een multi-dimensionale verzameling, waarvan we een projectie illusoir waarnemen en waar uit we nooit een objectieve keuze kunnen maken. Alle keuzes welke we maken blijven subjectief en worden door ons denken vervormd. Het kiezen kan nimmer objectief geschieden, omdat we niet weten wat er zich in een andere, parallelle dimensie afspeelt. Wel kunnen we bedenken wat de consequenties zijn van deze hypothese. De keuze die we als mens maken duurt altijd langer dan het ultieme nu. Bewust leven is goed mogelijk maar bewust in het nu leven niet. Het ongedifferentieerde moment nu is te kort om een zinnige bijdrage te leveren aan het besef huidige tijd, nu of het heden en speelt zich af in de twilight zone tussen de gedematerialiseerde fasen van het menselijk leven.
Het tijdwiel is niet alleen de motor van de tijd, maar initieert ook de beweging die ook ons denken stuurt. Als het ultieme nu een fractie van tijd zou zijn, zou het denken dan gebonden zijn aan lichamelijke materie of gaat het denken door in een cyclus van gedematerialiseerde stoffelijkheid? Het denken zal zich niet voortzetten doch de tijdspanne van onderbreking is veel te kort om dit te bemerken. Of het bewustzijn wel persisteert tijdens deze energetische verandering is afhankelijk van de toestand van de kwantum deeltjes welke ons bewustzijn genereren. Het nu waarin wij leven is een illusie, het leven wat wij waarnemen is een verandering in tijd en tijdens dat waarnemen is bewustzijn belangrijk. Alles wat wij bewust aanschouwen doet het tijdwiel haperen en zal het besef van tijdloosheid kunnen bevriezen in afwachting van verdere bewustwording. Het bewustzijn wentelt dan mee met het tijdwiel en kan als een rad van gedachten ideeën creëren die onze geesten nieuwe impulsen verschaffen om het denken en doen te coördineren. Gedachten blijven ongrijpbare grootheden die gevoelens in ons zijn entameren en bewustwording omtrent onze verbondenheid kunnen versterken. Tijdwiel van voor- en tegenspoed wentel niet weg maar kijk opzij naar de boosheid, naar de pijn en naar de ongelijkheid in tastbaar geluk. Weten dat een deel van ons lijdt in verbondenheid moet ons wakker schudden en het besef rationeel aanschouwen dat wij zelf degene zijn die het leed dragen. Ik draai met het tijdwiel mee en overzie de aarde zonder mij, met wij en zij. Ik ben wij met zij er bij. Zij zijn wij in allebei.

Als het tijdwiel verder door wentelt naar nieuwe dimensies, overzie ik het geheim van verlichting, de ultieme leegte, de expressie van ons wezen in ruimte en tijd. Ik begrijp niet dat we er zo ingetrapt zijn, zo gebiologeerd zijn geweest omtrent de illusoire werkelijkheid op aarde. Het einde van de Maya kalender is het begin van een nieuwe cyclus, die ons mensen de kracht moet schenken om al die pijn uit het verleden te vergeten en de duisternis van onze geschiedenis te verlichten met de liefde en warmte van onze zonne-energie. De zon is de spil van ons bestaan die het menselijke leven op aarde mogelijk maakt. Wij zijn als mensen op zoek naar de waarheid van het leven, naar de geheimen van het kleinste en de macht van het grootste. Eenentwintig december 2012 wordt een mooie dag waarop ik leven mag, als nietige ziel in de grootsheid van het bestaan. Het is geen einddatum, maar het begin van een nieuwe cyclus die het aardse leven een weg wijst langs de kosmische banen in het universum. De Maya’s wisten dat en nu is het onze beurt om dat weten weer te herinneren. Een einde wordt voortgezet door een begin.

J.J.v.Verre.

De kristallen schedel.

“Wat in mythen onwaarschijnlijk lijkt, ontsluit voor ons de weg naar waarheid. Hoe meer paradoxaal en ongewoner een raadsel is, hoe meer het ons lijkt aan te sporen, het niet bij het loutere woord te laten, maar ons in te spannen om het daarin verborgen waarheidsgehalte te ontdekken.”

-Keizer Julianus (331-363 na Chr.).


Mythen, legenden en fantastische verhalen die in de voorbijgaande duizenden jaren zijn opgetekend staan af en toe in een nieuw middelpunt en kunnen in onze tijd tot een begrijpelijke werkelijkheid evalueren. Dit verhaal gaat over een kristallen schedel welke in 1927 werd ontdekt in de ruïnestad Lubaantuum, wat iets betekent als “Oord der gevallen stenen”. Deze plaats lag in het zuiden van de Engelse kroonkolonie British Honduras (het huidige Belize).
In 1903 circuleerden er berichten omtrent een nog niet onderzochte ruïnestad nabij de Rio Colombia. De gouverneur van de kroonkolonie gaf de amateur archeoloog dr. Thomas Gann de opdracht om het betreffende gebied te onderzoeken. Korte tijd later werden er inderdaad overgroeide structuren gevonden midden in het tropische regenwoud. Zijn aantekeningen komen uiteindelijk in handen van R.E. Merwin van het Peabody Museum in Harvard, die in 1915 de overwoekerde ruïnes weet bloot te leggen en begon met het maken van overzichtskaarten. In 1924 gaat dr. Gann terug naar de verzonken stad. Hij is aanvankelijk van mening dat hij de oudste Maya stad van Midden-Amerika heeft ontdekt, maar dat blijkt later niet het geval te zijn. In zijn archeologisch gezelschap bevonden zich F.A. Mitchell-Hedges, diens aangenomen dochter Anna, zijn secretaresse Jane Houlson, captain Joyce van het British Museum te Londen en zijn levenspartner lady Richmond-Brown, die hem bij verschillende opgravingen vergezelde. Ze waren ook allen geïnteresseerd in de verdwenen wereld van Atlantis.

Het is 1927 en opnieuw zijn de onderzoekers in de laat klassieke Maya stad aan het werk. Nog slechts gedeeltelijk zijn delen van half verborgen tempels en een enkel gedeelte van een piramide blootgelegd. Maar de regentijd komt eraan en dan is verder werken vrijwel zinloos. Honderden bewerkte schelpen worden gevonden, delen van een menselijke schedel, veel graven en veelkleurig beschilderde vaten van aardewerk. Ze moesten zich haasten om alle vondsten te rubriceren. Dan gebeurt er iets heel bijzonders: Anna vindt uitgerekend op haar verjaardag bij het rondsnuffelen tussen de overblijfselen van een altaar, een kristallen schedel. De vindplaats werd meteen uitgekamd. Iedereen was in opperste verrukking en de meegekomen Maya’s vielen op hun knieën om het in hun ogen goddelijke te aanbidden. De schedel die oplichtte door een zonnestraal tussen de bomen van het regenwoud woog 5,3 kilogram en was uit een stuk bergkristal vervaardigd. De vader van Anna merkte op dat de onderkaak ontbrak. Deze werd drie maanden later en zeven meter van de schedel vindplaats aangetroffen. Het was moeilijk zoeken tijdens de regentijd, met schorpioenen, duizendpoten van grote afmetingen en gevaarlijke slangen.

Pas in het begin van de jaren dertig werd de vondst door de groep van Frederick Mitchell-Hedges in de openbaarheid gebracht. Via een artikel in de zondagseditie van de New York American op 24-2-1935. Deze publicatie deed veel stof opwaaien en de schedel baarde opzien, maar werd uiteindelijk door tegenstanders, die de echtheid betwijfelden, verheven tot de meest omstreden archeologische opgraving. Degenen die de echtheid bestreden voerden als argumenten aan: Waarschijnlijk wilde Frederick zijn pleegdochter een verjaarscadeau schenken en werd de schedel als een paasei verstopt. De betrekkelijk lange tijd tussen vondst en publicatie. Men kende schedel culten bij de Azteken en Mixteken, maar niet bij de Maya volken. Medestanders van de echtheid van de schedel benadrukten dat de schedel op weergaloze wijze was vervaardigd. Ook de oprechtheid van Frederick, die nimmer van een onserieus gedrag kon worden beticht en het feit dat hij niet was geïnteresseerd in het financiële gewin dat zijn opgravingen hem konden opleveren. Er was geen wetenschapper die beweerde dat dit voorwerp met Maya kunst in verband kon worden gebracht. In 1936 opperden belangrijke antropologen in Engeland, dat de kristallen schedel van Lubaantun een kopie was van de Azteekse schedel welke in 1889 was gevonden en in 1903 door het British Museum was verworven.

In de film Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) zijn meerdere legenden rond kristallen schedels aan elkaar gekoppeld. Deze zouden in de Atlantis periode zijn gemaakt. Ze zouden paranormale gaven hebben en je zou ze nooit recht in de ogen mogen kijken. Volgens een andere legende bestaat er een buitenaardse oorsprong. Er zouden dertien van die schedels op aarde aanwezig zijn. Eenmaal herenigd zouden ze hun kennis met de mensheid willen delen. Vele mensen voelen de kracht van de kristallen schedels en mediteren via de schedels met onbekende entiteiten.
Volgens archeologisch conservator Frank Dorland zou de schedel tussen de 1000 en 12.000 jaren oud zijn. Hij kwam na onderzoek (1964-1970) tot deze conclusie. Hij ontdekte dat de schedel zygomatische bogen bevatte, welke als lichtpijp functioneerden. Deze lichtpijpen kanaliseerden het licht, dat vanuit de basis van de schedel naar de oogkassen werd gestuurd. Via deze oogkassen, welke als concave lenzen functioneerden, werd het licht naar het hersengedeelte van de schedel geleid. Het gevolg was, dat zodra de schedel op een lichtbron werd geplaatst, de ogen begonnen te gloeien en dan leek het alsof de gehele schedel in vuur en vlam stond.

In de jaren negentig van de vorige eeuw werd opnieuw uitvoerig onderzoek verricht met behulp van scanning tunneling microscope en de conclusie van het British Museum was dat de schedel was gefabriceerd met slijpinstrumenten, die pas in de tweede helft van de 19e eeuw waren ontwikkeld. Dit is geen direct bewijs voor ouderdom, omdat er in het verleden mogelijk technieken zijn gehanteerd door ET intelligenties of door de cyclische tijdsfactor, waarbij het verleden de toekomst ontmoet. Het ontsluit voor ons niet de weg naar waarheid, maar wel naar een mogelijke werkelijkheid, die verstopt is onder een wolk van gemanipuleerde geschiedenis.

J.J.v.Verre.


Literatuur:

-Het mysterie van de kristallen Maya schedel, www.belizevakantie.nl
-Kunnen 13 kristallen Maya schedels de wereld redden? www.wereldgeheimen.nl
-Erfgenamen van Kosmische Kennis, buitenaardsen en hun invloed op de Maya’s en Hopi.
Peter Fiebag.Uitgeverij Tirion,Baarn.
-Kristallen schedel, Wikipedia.
-Labaantun. N.Hammond. Cambridge,1975.
-Atlantis,Spirituele Filosofie,2-2-2009.