De Vuurpijl

De jaarwisseling gaat altijd gepaard met veel geknal en vuurwerk.

Het oude jaar wegschieten met vuurpijlen is iets wat me als kind

aan het denken heeft gezet.

Wat schieten we dan eigenlijk weg?

De tijd van pijn,het verlies,de negatieve zaken van het recente jaar?

Maar hoe kunnen we de tijd wegschieten met onze vuurspuwende pijlen?

De nieuwe tijd van het komende jaar heeft alleen een ander rugnummer.

Wordt het nieuwe jaar echt beter dan het oude?

Voor velen zeker niet en voor anderen mogelijk wel.

Waarom schieten we een jaar weg dat nog weinigen echt kennen?

Waren we echt klaar met het afgelopen jaar of zijn we nog wat

vergeten?

Vergeten te denken aan dingen welke we beluisteren,maar niet

echt horen.

Vergeten te luisteren naar onze innerlijke stem,die ons verhaalt

over rust,liefde en verdraagzaamheid.

Vergeten te geven aan hen die je steun nodig hebben.

Vergeten te zoeken wat we echt willen vinden.

Vergeten te worden wie we echt willen zijn.

Vergeten om echt wakker te worden.

Vergeten om jezelf helemaal te geven op het moment

dat het nodig was.

Vergeten om te vergeven en te weten dat alleen liefde

bestaat.

Vergeten te weten dat de tijd niet bestaat en dat

morgen of volgend jaar niets anders zijn dan illusies

van een onrustig heden.

Weten dat het nu of heden nimmer met een vuurpijl is

te verjagen.

Een grote pijl schiet door de oudejaar hemel en ontploft

in een rijke schakering van vele kleuren licht.

Het spektakel geeft de schoonheid van licht weer,

met als achtergrond:een mistige donkere hemel.

De lichtdeeltjes vallen weer terug op aarde,maar plotseling

lijken ze op te lossen in het niets.

De symbolische boodschap van deze vuurpijl,die ons wil

zeggen dat wegschieten niet mogelijk is.

Wegschieten is alleen een verandering van terugkomen.

Terug komen een veranderde vorm van verlaten.

Alles wat de aarde lijkt te verlaten blijft verbonden

met de tijd dat het nog op aarde was.

Terug keren is de cyclische gebeurtenis, die het

oude van het nieuwe jaar scheidt.


J.J.v.Verre.

De Leegte

In de oosterse filosofie staat de werkelijkheid die aan al de waargenomen verschijnselen ten grondslag ligt, buiten de wereld van vormen en is vrijwel onmogelijk te beschrijven.Deze vormloosheid wordt vaak als leegte opgevat.Dit is leegheid met een specifieke betekenis.Een vorm van vormloosheid in een dimensie waarin de uiteindelijke werkelijkheid als een dynamische leegte kan worden beschouwd.Leegte als eeuwig zingende liefde,als onbegrensde en eindeloze creativiteit.De leegte met de potentie van oneindige creatieve mogelijkheden.De leegte is dan de ruimte waarin zich alles kan voltrekken.Verdichting en oplossen,geboorte en dood.In het veld van leegte kan zich de vorm verdichten zonder materie.De vorm alleen kan zich tevens verdichten tot materie.Hierbij is het woord "verdichten" eigenlijk geen goede keuze,omdat in het kwantumveld de deeltjes maximaal zijn verdicht en bij condensatie tot materie,een soort van vermindering van verdichting optreedt.Maar verdunning tot materie heeft een minder magische uitstraling.Een matereële condensatie zou kunnen worden opgevat als een verstoring van het veld van leegte.Zonder de pukkel van materie is alles perfect in harmonie en materie blijft een soort van smet op die harmonische toestand van leegte.Wij zijn als mensen ook op drie niveaus te onderscheiden.In de energetische zijnstoestand,de vorm en in de toestand van vorm met materie,de stoffelijke vorm.In het energetisch veld van informatie,de grote leegte,vindt doorstroming plaats via golfbewegingen.Een zich als golf voortgeleidende,vibrerende beweging.Deze ritmische afwisseling zou door de Chinese denkbeelden worden veroorzaakt door twee elementaire krachten,Yin en Yang.Na condensatie tot materie bleven deze twee krachten hun invloed uitoefenen.Hierdoor heeft elke manifestatie van condensatie zijn eigen intrinsieke ritme.Een ritme in samenhang met de harmonie van het veld van leegte.De relatie tussen vorm en leegte kan niet worden gezien als een toestand van tegenstelling,doch als twee aspecten van dezelfde werkelijkheid.Welke naast elkaar bestaan in voortdurende harmonie.Ook in de Boeddhistische litteratuur wordt vorm en leegte gezien als twee uitwisselbare begrippen uit dezelfde werkelijkheid.Net zoals die vorm van leegte een fysisch vacuüm is.In het veld bestaat er een toestand van niet-zijn,maar bevat het de potentie van alle mogelijkheden van zijn.Zoals het DNA in de celkern de informatie bevat omtrent groei en ontwikkeling van de fysieke entiteit 'mens', bevat het kwantumveld de potentie van alle mogelijkheden van vorm en materie binnen de schepping.De werkelijkheid en waarheid van alles dat bedacht kan worden,ligt verankerd in de leegte.De leegte is de werkelijkheid en alles dat uit de werkelijkheid wordt geschapen blijft een onderdeel van die leegte.Binnen de spirituele filosofie is de werkelijkheid een vorm van een meervoudige projectie van het enkelvoudige in die multidimensionale leegte.Alles wat bedacht kan worden ligt opgesloten in het veld van informatie en de gedachte van de mens heeft contact met de leegte en kan zich tot een vorm condenseren.Deze vorm kan zich ontwikkelen tot een scala van vormen en uiteindelijk kan de mens de vorm omzetten in materie.Bewustzijn speelt hierbij de belangrijkste rol.Gecoördineerd bewustzijn in relatie met het veld van leegte.Ons bewustzijn afstemmen op het collectieve bewustzijn van alles wat elkaar verbindt,om zo tot inzicht te komen omtrent de zichtbare illusie van onze dagelijkse waarnemingen.Alle materie vormen en verschijnselen welke wij in de natuur waarnemen zijn niets meer dan creaties van ons voor geprogrammeerde en herkenbare denken.We scheppen door ons denken onze eigen belevingswereld,de fundamentele illusie.Deze geschapen waarnemingen ontstaan vanuit een zekere bewustzijnstoestand en verdwijnen vanzelf weer als we boven die bewustzijnstoestand uitstijgen.Tijdens meditatie raken we los van ons geprogrammeerde denken en ontmoeten we de leegte als een onbeschrijfelijke ervaring.Waarom niet te beschrijven?Omdat we niet met ons denken iets waarnemen, maar met ons gevoel alles kunnen ervaren wat de leegte in zich herbergt.


J.J.v.Verre

De kerstboom.

De schepping en destructie van materiële deeltjes is een van de meest indrukwekkende gevolgen van de gelijkwaardigheid van massa en materie.Door de ontdekking dat massa een vorm van energie is, werden we gedwongen om onze mening omtrent "vaste" zekerheden te wijzigen.We kunnen het bestaan van deeltjes alleen met behulp van relativistische begrippen benaderen.Het deeltje moet worden geplaatst in een omgeving waarin ruimte en tijd zijn vermengd in een vierdimensionale werkelijkheid.
Wat is nu de relatie met de kersboom?Een boom met ballen en lichtjes.De ballen zijn de symbolen van de oneigenlijke materie.De bal,die rustig aan de kersttak hangt,verkleint zich tot steeds kleinere balletjes van vaste stof tot aan de atoom opbouw in de molecule.De deeltjes waaruit het atoom is opgebouwd kunnen nog als vaste materie worden gezien.Maar de determinanten van die deeltjes zijn op subatomair niveau een veelheid van energetische eenheden met een specifieke bewegingssnelheid en spin in wisselwerking met andere kwanta.Deze kwantum deeltjes bewegen zich in een energieveld.Dit kwantumveld kan worden gezien als een fysische entiteit,een continue aanwezig medium dat overal in de ruimte aanwezig is.De deeltjes zijn dan slechts locale condensatie van het kwantumveld.Concentraties van energie die ontstaan en weer uiteenvallen.Ze verliezen dan hun individuele karakter en lossen op in onderlinge verbondenheid.We moeten proberen te begrijpen dat alles wat we als materie waarnemen slechts voorbijgaande manifestaties zijn.De enige werkelijkheid is het kwantumveld,dat als fundamentele entiteit kan worden beschouwd.De zichtbare werkelijkheid van de verlichte kerstboom is een symbool van de spirituele werkelijkheid,van alles wat onderling is verbonden.De kerstboom heeft zich in de loop van de tijd geëvolueerd van een boom met kaarsen naar een boom met elektrische lampjes tot een boom met pulserend licht,met wisselende frequenties en wisselende kleuren spectra.De fotonen activiteit speelt een belangrijke rol in het leven van de mens en zorgt voor verwarming,zuurstof synthese en informatie.Het licht is de eenheid van leven,van liefde,van coördinatie.Het licht stuurt het DNA in onze celkern en ontvangt zijn informatie uit het energetisch veld,wat alles met elkaar verbindt.De kerstboom symboliseert het feest van licht op een moment van duisternis.Van lange nachten voorafgaand aan de winterwende.De spirituele filosofie ziet het licht van de kerstboom als de wisselwerking tussen materie en energie,tussen eenheid en verval,tussen voorbijgaande manifestaties van denken en bedacht worden.Wij evolueren naar een manifestatie van verhoogd bewustzijn.We kunnen begrijpen wat ons allen verbindt,maar zullen moeilijk kunnen inzien wat ons scheidt en wat de elementaire manifestaties zijn van het allerkleinste.Het subatomaire is dimensieloos of multidimensionaal.Het is de werkelijkheid van het onzekerheid principe.Niet kunnen weten wat onze rustige kerstbal eigenlijk doet.Onschuldig rondhangend aan een kersttak,terwijl het elementaire zijn van die bal met hoge snelheid beweegt,spint en tegelijkertijd constant energetisch gezien wordt herboren.De wetenschap van de kwantum deeltjes kan ons leren om de betrekkelijkheid van tegenstellingen in te zien en ons meer te richten op onze verbondenheid in liefde.We zijn allen eigenlijk dezelfde in een schijnbare variatie van het illusoire anders zijn.
Kerstmis,liefde,licht en verbondenheid.De kerstboom is een medium wat ons tot bezinning kan laten komen en ons kan verdiepen tot de werkelijkheid van kerstmis.


J.J.v.Verre.

Het hart van menszijn.

------------------Acryl op hout, Mieke Westenburg.

Onze ziel kent geen grenzen in ruimte en tijd.De ziel sterft niet omdat zij niet wordt geboren.Zij is tijdloos,overal aanwezig en altijd beschikbaar.Een antwoord op het eeuwige raadsel van zijn of niet zijn,van weten en weer vergeten,van reizen en toch thuis zijn.Hoewel de goddelijke energie zich in elke individuele ziel anders manifesteert, afhankelijk van de persoonlijke en cultureel bepaalde conditionering, is de essentie identiek met de levenskracht die het gehele universum doordringt.De ervaring van het hart van menszijn stijgt uit boven het niveau van wat het ego beschouwt als het wezen van zijn en toont slechts een van de mogelijke projecties vanuit een meervoudig, multidimensioneel bewustzijn.Onze ziel lijkt ongrijpbaar in het eeuwige spel tussen krachten van energieën.Het voelt aan als een druppel kwik, welke we met natte vingers proberen te bemachtigen.Weten hoe het hart van menszijn een eeuwige rol vervult in onze denkwereld is misschien interessant, maar wie bepaalt wat haar plaats is binnen ons dagelijks functioneren? Dat is ons ego, die bepaalt wat ons te doen staat om ons innerlijke zelf te bereiken. Het klinkt misschien niet logisch, maar toch is dit een voorwaarde voor spirituele groei.Een gezond, krachtig, nieuwsgierig en gedisciplineerd ego. Als we ons willen richten op ons hogere zelf, dan zullen we het masker van het zelf, zoals anderen ons zien, moeten afwerpen.Ons ego zelf moeten accepteren en ook alle duistere facetten van ons zijn moeten aanvaarden.Ook de schaduw van ons zijn is iets wat ons omringt en we nimmer mogen verloochenen.Het brengt ons in de unieke positie van dualiteit of polariteit welke onze keuzes bepalen en uiteindelijk de mate van groei bepalen.Dus een sterk en gezond ego is de basis voor spirituele groei.Het staat dan open voor nieuwe ideeën en is dan tevens bewust van het feit dat het slechts een deel is van het totale menselijke bewustzijn.Een uitgebalanceerd ego kent zijn plaats en zal de weg naar introspectie vergemakkelijken. Ook andersom, als we de weg naar het innerlijke zijn hebben gevonden is het gemakkelijker om de heelheid van het ego te begrijpen,de grillige gedaante te doorzien en de angst reacties te voorspellen.Het weten waar de valkuilen zich bevinden wanneer de geschiedenis zich herhaalt of waar de verleiding het zal gaan winnen van de ethische norm.Gericht op het innerlijk zijn, het eigen zelf, het hogere weten, het kosmische bewustzijn. Het inzicht in de relatie tussen het transpersoonlijke zelf en het goddelijke, dat zich evolueert naar een niveau van eenwording met alles wat ons omringt.Ons hart van menszijn is een kloppend energiebewustzijn,dat tijdelijk als entiteit wordt ervaren. Maar nimmer gescheiden is geweest van het grote netwerk dat ons allen verbindt.De materie, de uiterlijke realiteit is een schepping van de geest.Alle werkelijkheden die wij kunnen bedenken,worden realiteiten door het creatieve vermogen van het kosmische bewustzijn.Alleen die werkelijkheid, welke we op aarde kunnen begrijpen creëert een waarheid die we werkelijkheid noemen.Alles wat is, was, of nog moet komen blijkt slechts een projectie van het kosmische bewustzijn.Het denken vanuit een on geprojecteerde werkelijkheid is de waarheid die we moeten zoeken.Dan zal ons hart kunnen weten hoe het ego aangestuurd moet worden om hogere idealen te bereiken.Als ons ego voldoende vertrouwen heeft om de beperkingen van tijd en ruimte in ons lichamelijke bestaan te aanvaarden,dan zal het ruimte geven om het hart van menszijn tot expressie te brengen.Een nieuwe werkelijkheid kunnen we ervaren door via meditatie afstand te nemen van ons denken en ons bewust te worden van onze verbondenheid met alles wat is.
We zullen dan een een nieuwe werkelijkheid ontmoeten ,welke een ongekende sensatie van emoties doet ontstaan en ons een onbeschrijfelijke indruk geeft van wat we verlichting mogen noemen.De verlichting die ons de nieuwe werkelijkheid doet ervaren in een ontsloten wereld van eenheid en verbondenheid.Ons hart is een gedeeld hart van menszijn.


J.J. v. Verre

Mijmering.

Door de dansende drukte van stuifmeel en kleine vliegjes liep ik door het bos te joggen.In het ritme van de stappen op het bospad veranderde ik van menselijk mannen lichaam in een observerende geest.Een gedaante wisseling die ik nog herkende uit de tijd van wegdromen in bed, voordat de slaap mij overmande.Nu was ik vaak te moe om de voor slaap verschijnselen bewust mee te maken.Vanuit de rust van mijn slaapkamer bed kon ik de wereld aanschouwen zonder interactie met mijn persoonlijkheid.Ver weg of dichtbij maakte niet uit als het denken zich ontrolde vanuit het sluimerbewustzijn.Zwevend in de wolken van spirituele fantasieën. Het joggen door het bos voelt veel gemakkelijker als je in gedachten verkeert en je niet bewust bent van de directe gevolgen van de inspanning,zoals de stramheid van de spieren of een verminderd uithoudingsvermogen. De tocht werd onbewust gedirigeerd door de markante bomen en struiken die als routeplanner in de tijd opdoken. Soms kon ik in trance het hele traject van ongeveer 6 kilometer afleggen zonder dat ik echt bewust was van mijn omgeving.Het idee dat alles wat zich in mijn geest aandient uit een veelheid van gegevens slechts een kleine selectie mijn bewustzijn bereikt. Alles wat wij waarnemen met onze zintuigen is onderling verbonden. Het zijn slechts verschillende verschijningsvormen van dezelfde werkelijkheid. We willen bewustzijn ervaren als een machtig gevoel, wat uitstijgt boven de beperkingen van het onzeker zijn en hoog in de lucht zijn paringdans tracht te vervolmaken om een te worden met de uiteindelijke werkelijkheid.In een vlaag van vermoeide aanwezigheid begon ik me af te vragen:
Wie loopt hier eigenlijk?
Wie is degene die mijn benen moet dragen om een rondje door het bos te lopen?
Wie bepaalt dat ik aan moet komen bij mijn vertrekpunt?

Gedachten vloeiden samen tot een nieuwe visie op mijn lichaamsbeweging. Sluimertoestanden werden wakker geschut en ijverig begonnen meerdere denkprocessen tegelijkertijd actief te worden. Ben ik nu bezig als een neuroot die dwangmatig moet joggen? Is het de angst om ongezond te worden groter dan de voldoening die de lichamelijke inspanning schept? Ik had recent gelezen dat de kans op suikerziekte aanzienlijk kleiner is als men meer dan 16 km per week holt. Waar hol ik vandaan en waar naar toe? Een vliegje dat mijn oog ontmoette bracht me terug uit de dagdroom. De rust in mijn hoofd begon terug te keren. De bomen lieten hun mooie najaar bladeren zien. En de boslucht rook anders door een bijmenging van schimmel. Genieten van het cyclische gebeuren in de natuur is beter dan je af te vragen wie hier eigenlijk aan het hollen is. Vogelgeluiden drongen nu ook door in mijn hoofd en zelfs kleine torretjes op de grond trokken mijn aandacht. Ik was weer helemaal terug bij het hoofddoel van mijn inspanning, je prettig voelen en mijmeren over die dingen in het leven, welke dagelijks te weinig aandacht krijgen.

J.J.v.Verre.

Midzomernacht droom

Zonnestralen die over het water glijden,tussen kabbelende bootjes met vrolijke mensen.Blonde haren met blauwe strikken,parasolletjes en manden met etenswaren,die op grote handdoeken eilanden vormen op het land en zich dromend lijken te spiegelen aan eenzelfde beeld wat zich op het water afspeelt.Zomerse drukte in zijn mooiste kleurenschakering,door zijn unieke lichtval.Wachtend op de ultieme druk op de knop,dat alles voor lange tijd bewaart en vastgelegt in een tijdloze dimensie van liefde,schoonheid en gelukkig zijn.Nu ik naar dit plaatje kijk zie ik de gematerialiseerde energieën,als geïllumineerde beelden die het menselijke zijn doet voortleven in de gemeenzame verbondenheid.De bewuste gedachten die op het moment van de druk op de knop aanwezig waren blijven zichtbaar in het spel van vormen en kleuren.Ik weet alleen niet hoe deze bewustzijn partikels zijn te destilleren.Ik kijk opnieuw en verplaats me in de situatie van die bijzondere dag op 21 juni 1968.Het gevoel van jong zijn,het primaire beleven van het leven,zoals het zich aandient op het moment dat alles zichtbaar is.De frisse koelte,de onderdrukte vermoeidheid,de roes van alkohol en het standvastige gevoel van gelukkig zijn.Ik sluit even mijn ogen en wacht af of er andere beelden verschijnen dan die welke op de foto zichtbaar zijn.Mijn denken wordt overgenomen door voelen en ruiken,door de wind die flarden van gesproken tekst langs mijn oor blaast.De zonnestralen die opnieuw de energieën van verloren herinneringen met elkaar verbinden.Het plaatje komt in beweging en brengt dan de herinnering weer terug naar die unieke midzomer gebeurtenis.Nieuwe werkelijkheden overschrijven het verleden en de gebeurtenissen uit het verleden transformeren tot een nieuwe werkelijkheid.De gematerialiseerde energieën kunnen meerdere werkelijkheden zichtbaar maken in een veld van ongedefinieerde dimensies.Een plaatje of foto,elke gedocumenteerde interactie is te analyseren tot meerdere werkelijkheden.Dit geeft ons de mogelijkheid om de geschiedenis anders te kunnen begrijpen.Voorvallen uit de menselijke historie zijn slechts een projectie van een energetische botsing.Ook dualiteit en chaos zijn slechts projecties in een onwerkelijke wereld van een uniforme dimensie met beperkt denken.Ik kijk weer naar de foto en begrijp niet dat nog zo veel mensen niet beseffen dat de werkelijkheid zoals wij die bedenken niet bestaat in een meer dimensionale wereld.Hoe moeten we dan de werkelijkheid begrijpen als een illusoire grootheid een zo belangrijke en dominerende rol speelt?Bestaat er dan geen werkelijkheid meer en moeten we ons beseffen dat alles wat wij waarnemen een illusie is? Of bestaat er toch nog iets dat we de werkelijkheid mogen noemen?Misschien is alles wat we kunnen bedenken wel werkelijkheid in een multi-dimensionale wereld.Of anders gezegd;alle energieën hebben een verschillende projectie in een multi-dimensionale werkelijkheid.
Ik sluit opnieuw mijn ogen en reis terug naar die zomerse dag in Zweden.Met speels gemak adem ik "renare lufte" in,zoals alleen de nachtelijke dag kan genereren.Mijn lichaam wordt lichter en mijn denken ongecensureerd.Ik kijk naar een bootje met vrolijke meisjes en weet dat alles nog moet gebeuren in die sprankelende werkelijkheid.


J.J.v.Verre.

Leven met chaos

De zoektocht naar het menselijk zijn heeft zich de laatste decennia geïntensiveerd.Veel spirituele geschriften proberen ons denken te beïnvloeden en de geheimen van ego en essentie te ontrafelen.Het geordende leven vecht tegen chaos,welke zich als een guerrilla strijd verstopt in de hoeken en gaten van het dagelijkse leven.De strijd tegen het terrorisme bedient zich van dezelfde schijnbewegingen,goed tegen kwaad en ordening tegenover chaos.Het aangepaste leven,dat de wanorde wil herstellen brengt ons te ver van onze essentie.Materie is verdichte energie,zoals o.a. Einstein beschreef.Vanuit de kwantumfysica weten we dat materie op elementair niveau zich gedraagt of als deeltje of als energiepakketje.Het menselijk lichaam wordt eveneens,energetisch gezien, 14x per seconde opnieuw opgebouwd, pulserende materie, welke cyclisch wordt gedesintegreerd.Van chaotische energie tot geordende materie van iets naar niets, van leegte naar massa,van chaos naar ordening.We moeten ons beseffen dat die chaos een vorm is van diezelfde ordening.We moeten als mensen weten dat de identiteit die wij aannemen gebaseerd is op een poging om de chaos te ordenen.We doen iets omdat wij denken dat het beter is dan iets anders,we maken dagelijks duizenden bewuste en onbewuste keuzes,om de chaos te ontlopen.Maar chaos is slechts een andere vorm van ordening.De illusie van onze dagelijkse wereld is een projectie van een multidimensionale werkelijkheid,waarin alles waar is en alles mogelijk is wat bedacht kan worden en wat nog niet bedacht is. In het concept van de multidimensionale werkelijkheid bestaat geen tijdsdimensie en is de mens verantwoordelijk voor alles wat hem of haar overkomt.Als wij onze wereld gaan zien als een projectie vanuit een veelvormige werkelijkheid,in een sterke onderlinge verbondenheid,dan kunnen heel wat conflicten worden voorkomen.Samenwerking kan zich versterken,als de samenwerkende krachten zich bewust zijn van hun aangenomen identiteit en in eenzelfde vlak naar een gemeenschappelijk doel bewegen,met respect voor elkaars essentie.Rijkdom en armoede zijn geen verschillende werelden maar een fase verschil van het fenomeen overvloed.De overvloed is aanwezig in de tijdloze dimensie,maar projecteert zich op aarde als twee verschillende hoedanigheden. We moeten bewust worden van deze valstrik en ons denken muteren naar de leegte,welke soms als eenzaamheid kan voelen als we op weg gaan naar het domein van de essentie. Het weten dat er overvloed is moet ons doen beseffen dat de honger en armoede een illusie zijn die niet bestaat en die we ook niet mogen accepteren in een illusoire vorm.Hoe moeten we nu de chaos van honger en armoede ordenen?Door te beseffen dat het alleen bestaansrecht heeft door onze interpretatie van de werkelijkheid.Als we afstand nemen van de illusie en ons essentiële bestaan erkennen komt alles goed.De tijd vastzetten in een oneindige spin van mogelijkheden,zodat toekomst en verleden zich kunnen oprollen in een wirwar van gebeurtenissen,welke zich manifesteren in meerdere dimensies.Als alles zich bevindt in een cyclische toestand van verschijnen en verdwijnen,waarom zou een gefixeerde toestand van een tekort aan massa blijven bestaan? Wij onderhouden het idee van tekorten omdat onze identiteiten bang zijn voor de chaos. Een denkbeeldige chaos met een imaginaire oplossing.Als we chaos herkennen als een fase van ordening,zal de werkelijkheid veranderen.Andere werkelijkheden,met andere projecties op aarde zullen de mens beïnvloeden en eerdere conflicten en ongelijkheden zullen verdwijnen in een energetisch zwart gat van gedesintegreerde energie.Als alles toch weer verdwijnt,waarom zou je de chaos dan niet toelaten in ons bestaan en alles in het werk stellen om ordening te voorkomen? Dan kunnen we echt kijken naar de dingen die ons omringen en zien wie anderen zijn in essentie en weten dat alles wat ons omringt eigenlijk onze eigen essentie is.

Omzien in verbondenheid met alles wat op deze planeet leeft is een ideale slogan, welke mogelijk wordt als we de chaos verlaten.


J.J.v.Verre.