Mijn bed.

Weten dat er een bed op mij wacht als het lichaam is vermoeid,na een dag van

inspanning.

Weten dat de rust die gaat komen een volgende dag mogelijk maakt in al zijn

mogelijkheden.

Een goede nachtrust geeft een lichaam nieuwe energie en vrijwaart de geest van

onnodige irritaties en concentratie verlies.Slapen en mijn bed zijn onlosmakelijk

met elkaar verbonden.

Mijn bed is niet zomaar een plaats waar ik mij ’s avonds terug trek om te gaan

slapen.

Het is een plaats van zijn in een houding van ontspanning en een momentum van

bezinning, van geestelijke evaluatie, van diepere gedachten.Een plaats waar dromen

zich kunnen manifesteren in een ruimte van stilte en rust.Slapen gebeurt vanzelf als

het bewustzijn voldoende is verlaagd.Slapen is veel meer dan rusten alleen.

Mijn bed is niet alleen de drager van mijn matras,maar meer een tempel van rust en

een haven waar dromen in- en uit kunnen varen.Slapen kan een passie zijn en niet

alleen een nodige onderbreking tussen twee dagen. Waarom is slapen voor mij zo

belangrijk ?

Het brengt mij in de positie,dat alles los gelaten kan worden en dat bij ’t ontwaken

de volgende ochtend,alles wat belangrijk was blijft bestaan en een deel van het

onbekende, bekend en vertrouwd kan worden.Het onbekende kan worden ontsloten na

ieder ontwaken.

Het nieuwe kan onderzocht of beleefd worden en toegevoegd aan de eerdere

ervaringen in dit leven.Wakker worden is een start van een avontuur,omdat eigenlijk

niets het zelfde is als de dag tevoren,alleen lijkt alles wel het zelfde.Het gaan

slapen is een minder bewust avontuur in een andere wereld van onzekerheden.

Het brengt de slaper vanuit z’n bed in een

andere dimensie,terwijl z’n lichaam netjes op zijn matras blijft liggen.

Slapen is een overgave,je denken stoppen en je persoonlijkheid los laten in de

wetenschap dat je waarschijnlijk de volgende ochtend weer wakker zal worden.Slapen

is een cesuur tussen toekomst en verleden,tussen licht en duisternis,tussen begin en

einde en tussen zijn en willen worden.Slapen is qua tijd de belangrijkste bezigheid

in iemands leven.

Mijn bed is overdag onbemand ,stil en levenloos,onbezield en gesloten.Energetisch

gezien,bestaat er in mijn bed geen rust.De houten drager van mijn matras takelt af,

en de spiraal onder mijn matras verlies geleidelijk aan z’n veerkracht.Mijn matras

de drager van mijn nachtelijke lichaam verschrompeld langzaam en de spiraliserende

elementen strijden met de oppervlakte wie de sterkste is.

Uiteindelijk verliezen beiden.

Het desintegratie mechanisme van mijn bed is misschien niet zo interessant,maar het

laat wel zien ,dat een nieuw bed met een goede matras een wezenlijke bijdrage kan

leveren tot een optimale slaap prestatie. Slapen is je overgeven aan de toekomst

van morgen.

Wakker worden is afstand nemen van deze overgave en het hernieuwde gevoel van

geestelijke en lichamelijke eenheid herpakken.Wakker zijn is het bewustzijn scherpen

en voelen dat er een regisseur is die het lichaam en geest leidt in de richting van

een bewuste keuze.Wakker zijn is weten dat alles wat gaat komen,je niet zomaar

overkomt,doch aangestuurd wordt door een antegrade bewustwording van het nu.

Wakker blijven is een strijd tussen bewustzijn en vermoeidheid,tussen geeuwen en

de ogen sluiten.Als de ogen worden gesloten dan daalt het bewustzijn en verlies je

het gecoördineerde samenspel tussen lichaam en geest.Weten dat de slaap je gaat

overmannen in een moment van afscheid van het evoluerende nu en als een sneltrein

van nieuwe sensaties het station verlaat.Slapen,dromen ,in de lucht tussen de wolken

en de bergen,de meren en de mensen,drijven over elke vorm van beschaving heen.

Landen tussen hoge bomen in sneeuw en grasland,tussen vreemden en bekenden.

Slapen is zijn in een andere dimensie.

Een slaapwereld waar in we dagelijks zijn, krijgt toch te weinig spirituele aandacht

binnen ons filosofische denken.Het brengt ons buiten het denken en wordt daarom meer

beschouwd als een bijna abstract gegeven, dan een veranderde vorm van menselijk

functioneren.

Mijn bed wacht en ik zal gaan slapen in de wetenschap dat de volgende dag weer een

moment van ontwaken brengt dat de dag tevoren in mijn slaap was verpakt.


J.J.v.Verre.

Spiralen van licht.

Ritselende slangen, woekerende lianen en bedrupte bladeren
gaven het oerwoud zijn specifieke aanblik.
De tocht welke ik in mijn droom langs de Amazone maakte was
groen gekleurd en zat vol met vogel geluiden vermengd met
het gekrijs van mij onbekende dieren.
De boot voer langs overhangende mangrove bomen, kleine
nederzettingen met aanleg steigers, bootjes en spelende
kinderen.Het water werd steeds donkerder naarmate de zon achter
de bossen en struiken verdween.
De avond was plotseling ingevallen en ik realiseerde me
dat de boot die mij vervoerde geen bemanning had en de
enige passagier was ik zelf.
Een lichte schok sidderde door mijn lichaam toen ik begreep
dat de stuurman en passagier niet van elkaar verschilde.
Nadat er een scherpe bocht moest worden genomen kwam de maan
tussen de bomen te voorschijn en toverde een zilverkleurige
glans op het op het water.
Spiralen van licht schitterden over de boot en verspringende
schaduwen gaven de omgeving een bijna levendig karakter.
Mijn eerste angst verdween langzaam, mede door de fascinatie
van het maanlicht en de ongekend heldere sterrenhemel.
Het leek wel of het licht uit het water omhoog kwam en contact zocht met de
lichtdeeltjes aan de tropenhemel.
Plotseling begreep ik wat er eigenlijk gebeurde, de aarde had overdag de
zonnenenergie geabsorbeerd en straalde nu zijn eigen energie uit.

Een entiteit die in- en uitademt in verbondenheid met de gehele kosmos.
De lichtspiralen roteerden om een as van waterdamp en mijn boot veranderde
in een helder verlicht ruimteschip.
De idee dat water en lucht, boot en ruimteschip zo eenvoudig in elkaar
overgingen gaf mij een machtig gevoel van begrijpen en weten dat
een overgang naar een vierde ruimtedimensie mogelijk is.

Het felle licht beïnvloedde mijn denken en ik bemerkte dat geleidelijk
aan het licht mijn gedachten overnam en een werd met iets dat het gevoel
gaf van rust, herkenning en vertrouwdheid.

Het weten dat alles wat ik nu beleefde samenhang liet zien en mij de visie
toonde van een kosmische energie in verbondenheid met alles wat is.
Ik verliet het Amazonegebied en verplaatste me langs de sterrenhemel
naar een nieuw oord van ruimte en rust.
Het leek op een woestijn gebied, waarschijnlijk de Gobi woestijn en
plotseling zag ik de besneeuwde toppen van een uitgestrekt bergmassief.
Mijn gestuurde gedachten zochten in herinnering naar een bestemming.
Shangri-la of misschien wel het mythisch koninkrijk Shambhala.
Toen de besneeuwde mistige bergtoppen overgingen in gouden koepels
van pagoden waar het maanlicht op schitterde, wist ik zeker dat het
vorstendom Shambhala was gevonden.

Het gouden paleis, met zijn edelstenen torens en vijvers van smaragd.
De bron van gelukzaligheid.
Dit verborgen koninkrijk achter de Himalaya zou voor mij zichtbaar
worden en misschien kon ik de bakermat van de spirituele filosofie
betreden en zijn verlichte wijzen ontmoeten.
Het verborgen sanctuarium waarvan de toegangspoort op aarde ligt,
maar waar de beleving in een andere dimensie ligt opgesloten.
Het land waar de bron van bevrijding en vernieuwing wordt bewaard
en niet alleen de bezoeker, doch de gehele buitenwereld zal transformeren.
In dit bijzondere land zou de laatste en beslissende strijd tussen
het goede en het slechte plaats vinden.
De manicheïsche leer over de oorlog tussen het licht en het donker.
Het was en is de bron voor de filosofische ideeën binnen het
Tibetaanse boeddhisme.

Misschien dat in deze mythische verhalen alleen een reis naar je eigen
innerlijk wordt bedoeld, maar misschien is er wel een echte extra
dimensionale ervaring, die je ontgift van de haat, begeerte en illusie
en die de existentiële angst doet verwijderen en je bewustzijn helpt om
je onsterfelijkheid te accepteren.

Terwijl ik mijn gedachten raadpleegde om gegevens welke ik had
gelezen naar boven te halen, was plotseling het zichtbare verdwenen.
Er bestond geen verborgen land meer met gouden torens en ook
het ruimteschip was verdwenen.

Ik reisde verder langs de heldere hemel en nieuwe schaduwen
doemden uit het maanlicht tevoorschijn.
Net toen ik begreep dat mijn eigen denken de spelbreker was
geweest die het verblijf in het verborgen koninkrijk abrupt afbrak,
ging het licht uit.
Het pikkedonker gaf me een vreemde sensatie van opgesloten te
zijn in het veld van leegte.
Ik verlangde naar licht, naar beelden, naar kleur en naar een samenspel
van visuele prikkels en aansluitende gedachten.
Ik werd kleiner en kleiner en kon me verstoppen in een speldenknop.

Weten is vergeten wat de reis me heeft gebracht, spiralen van licht
fonkelen in haar kosmische pracht.
Het einde is als het begin wat niemand heeft gedacht, reizen in de
tijd is wat je in een droom verwacht.

J.J.v.Verre.

De Vuurpijl

De jaarwisseling gaat altijd gepaard met veel geknal en vuurwerk.

Het oude jaar wegschieten met vuurpijlen is iets wat me als kind

aan het denken heeft gezet.

Wat schieten we dan eigenlijk weg?

De tijd van pijn,het verlies,de negatieve zaken van het recente jaar?

Maar hoe kunnen we de tijd wegschieten met onze vuurspuwende pijlen?

De nieuwe tijd van het komende jaar heeft alleen een ander rugnummer.

Wordt het nieuwe jaar echt beter dan het oude?

Voor velen zeker niet en voor anderen mogelijk wel.

Waarom schieten we een jaar weg dat nog weinigen echt kennen?

Waren we echt klaar met het afgelopen jaar of zijn we nog wat

vergeten?

Vergeten te denken aan dingen welke we beluisteren,maar niet

echt horen.

Vergeten te luisteren naar onze innerlijke stem,die ons verhaalt

over rust,liefde en verdraagzaamheid.

Vergeten te geven aan hen die je steun nodig hebben.

Vergeten te zoeken wat we echt willen vinden.

Vergeten te worden wie we echt willen zijn.

Vergeten om echt wakker te worden.

Vergeten om jezelf helemaal te geven op het moment

dat het nodig was.

Vergeten om te vergeven en te weten dat alleen liefde

bestaat.

Vergeten te weten dat de tijd niet bestaat en dat

morgen of volgend jaar niets anders zijn dan illusies

van een onrustig heden.

Weten dat het nu of heden nimmer met een vuurpijl is

te verjagen.

Een grote pijl schiet door de oudejaar hemel en ontploft

in een rijke schakering van vele kleuren licht.

Het spektakel geeft de schoonheid van licht weer,

met als achtergrond:een mistige donkere hemel.

De lichtdeeltjes vallen weer terug op aarde,maar plotseling

lijken ze op te lossen in het niets.

De symbolische boodschap van deze vuurpijl,die ons wil

zeggen dat wegschieten niet mogelijk is.

Wegschieten is alleen een verandering van terugkomen.

Terug komen een veranderde vorm van verlaten.

Alles wat de aarde lijkt te verlaten blijft verbonden

met de tijd dat het nog op aarde was.

Terug keren is de cyclische gebeurtenis, die het

oude van het nieuwe jaar scheidt.


J.J.v.Verre.

De Leegte

In de oosterse filosofie staat de werkelijkheid die aan al de waargenomen verschijnselen ten grondslag ligt, buiten de wereld van vormen en is vrijwel onmogelijk te beschrijven.Deze vormloosheid wordt vaak als leegte opgevat.Dit is leegheid met een specifieke betekenis.Een vorm van vormloosheid in een dimensie waarin de uiteindelijke werkelijkheid als een dynamische leegte kan worden beschouwd.Leegte als eeuwig zingende liefde,als onbegrensde en eindeloze creativiteit.De leegte met de potentie van oneindige creatieve mogelijkheden.De leegte is dan de ruimte waarin zich alles kan voltrekken.Verdichting en oplossen,geboorte en dood.In het veld van leegte kan zich de vorm verdichten zonder materie.De vorm alleen kan zich tevens verdichten tot materie.Hierbij is het woord "verdichten" eigenlijk geen goede keuze,omdat in het kwantumveld de deeltjes maximaal zijn verdicht en bij condensatie tot materie,een soort van vermindering van verdichting optreedt.Maar verdunning tot materie heeft een minder magische uitstraling.Een matereële condensatie zou kunnen worden opgevat als een verstoring van het veld van leegte.Zonder de pukkel van materie is alles perfect in harmonie en materie blijft een soort van smet op die harmonische toestand van leegte.Wij zijn als mensen ook op drie niveaus te onderscheiden.In de energetische zijnstoestand,de vorm en in de toestand van vorm met materie,de stoffelijke vorm.In het energetisch veld van informatie,de grote leegte,vindt doorstroming plaats via golfbewegingen.Een zich als golf voortgeleidende,vibrerende beweging.Deze ritmische afwisseling zou door de Chinese denkbeelden worden veroorzaakt door twee elementaire krachten,Yin en Yang.Na condensatie tot materie bleven deze twee krachten hun invloed uitoefenen.Hierdoor heeft elke manifestatie van condensatie zijn eigen intrinsieke ritme.Een ritme in samenhang met de harmonie van het veld van leegte.De relatie tussen vorm en leegte kan niet worden gezien als een toestand van tegenstelling,doch als twee aspecten van dezelfde werkelijkheid.Welke naast elkaar bestaan in voortdurende harmonie.Ook in de Boeddhistische litteratuur wordt vorm en leegte gezien als twee uitwisselbare begrippen uit dezelfde werkelijkheid.Net zoals die vorm van leegte een fysisch vacuüm is.In het veld bestaat er een toestand van niet-zijn,maar bevat het de potentie van alle mogelijkheden van zijn.Zoals het DNA in de celkern de informatie bevat omtrent groei en ontwikkeling van de fysieke entiteit 'mens', bevat het kwantumveld de potentie van alle mogelijkheden van vorm en materie binnen de schepping.De werkelijkheid en waarheid van alles dat bedacht kan worden,ligt verankerd in de leegte.De leegte is de werkelijkheid en alles dat uit de werkelijkheid wordt geschapen blijft een onderdeel van die leegte.Binnen de spirituele filosofie is de werkelijkheid een vorm van een meervoudige projectie van het enkelvoudige in die multidimensionale leegte.Alles wat bedacht kan worden ligt opgesloten in het veld van informatie en de gedachte van de mens heeft contact met de leegte en kan zich tot een vorm condenseren.Deze vorm kan zich ontwikkelen tot een scala van vormen en uiteindelijk kan de mens de vorm omzetten in materie.Bewustzijn speelt hierbij de belangrijkste rol.Gecoördineerd bewustzijn in relatie met het veld van leegte.Ons bewustzijn afstemmen op het collectieve bewustzijn van alles wat elkaar verbindt,om zo tot inzicht te komen omtrent de zichtbare illusie van onze dagelijkse waarnemingen.Alle materie vormen en verschijnselen welke wij in de natuur waarnemen zijn niets meer dan creaties van ons voor geprogrammeerde en herkenbare denken.We scheppen door ons denken onze eigen belevingswereld,de fundamentele illusie.Deze geschapen waarnemingen ontstaan vanuit een zekere bewustzijnstoestand en verdwijnen vanzelf weer als we boven die bewustzijnstoestand uitstijgen.Tijdens meditatie raken we los van ons geprogrammeerde denken en ontmoeten we de leegte als een onbeschrijfelijke ervaring.Waarom niet te beschrijven?Omdat we niet met ons denken iets waarnemen, maar met ons gevoel alles kunnen ervaren wat de leegte in zich herbergt.


J.J.v.Verre

De kerstboom.

De schepping en destructie van materiële deeltjes is een van de meest indrukwekkende gevolgen van de gelijkwaardigheid van massa en materie.Door de ontdekking dat massa een vorm van energie is, werden we gedwongen om onze mening omtrent "vaste" zekerheden te wijzigen.We kunnen het bestaan van deeltjes alleen met behulp van relativistische begrippen benaderen.Het deeltje moet worden geplaatst in een omgeving waarin ruimte en tijd zijn vermengd in een vierdimensionale werkelijkheid.
Wat is nu de relatie met de kersboom?Een boom met ballen en lichtjes.De ballen zijn de symbolen van de oneigenlijke materie.De bal,die rustig aan de kersttak hangt,verkleint zich tot steeds kleinere balletjes van vaste stof tot aan de atoom opbouw in de molecule.De deeltjes waaruit het atoom is opgebouwd kunnen nog als vaste materie worden gezien.Maar de determinanten van die deeltjes zijn op subatomair niveau een veelheid van energetische eenheden met een specifieke bewegingssnelheid en spin in wisselwerking met andere kwanta.Deze kwantum deeltjes bewegen zich in een energieveld.Dit kwantumveld kan worden gezien als een fysische entiteit,een continue aanwezig medium dat overal in de ruimte aanwezig is.De deeltjes zijn dan slechts locale condensatie van het kwantumveld.Concentraties van energie die ontstaan en weer uiteenvallen.Ze verliezen dan hun individuele karakter en lossen op in onderlinge verbondenheid.We moeten proberen te begrijpen dat alles wat we als materie waarnemen slechts voorbijgaande manifestaties zijn.De enige werkelijkheid is het kwantumveld,dat als fundamentele entiteit kan worden beschouwd.De zichtbare werkelijkheid van de verlichte kerstboom is een symbool van de spirituele werkelijkheid,van alles wat onderling is verbonden.De kerstboom heeft zich in de loop van de tijd geëvolueerd van een boom met kaarsen naar een boom met elektrische lampjes tot een boom met pulserend licht,met wisselende frequenties en wisselende kleuren spectra.De fotonen activiteit speelt een belangrijke rol in het leven van de mens en zorgt voor verwarming,zuurstof synthese en informatie.Het licht is de eenheid van leven,van liefde,van coördinatie.Het licht stuurt het DNA in onze celkern en ontvangt zijn informatie uit het energetisch veld,wat alles met elkaar verbindt.De kerstboom symboliseert het feest van licht op een moment van duisternis.Van lange nachten voorafgaand aan de winterwende.De spirituele filosofie ziet het licht van de kerstboom als de wisselwerking tussen materie en energie,tussen eenheid en verval,tussen voorbijgaande manifestaties van denken en bedacht worden.Wij evolueren naar een manifestatie van verhoogd bewustzijn.We kunnen begrijpen wat ons allen verbindt,maar zullen moeilijk kunnen inzien wat ons scheidt en wat de elementaire manifestaties zijn van het allerkleinste.Het subatomaire is dimensieloos of multidimensionaal.Het is de werkelijkheid van het onzekerheid principe.Niet kunnen weten wat onze rustige kerstbal eigenlijk doet.Onschuldig rondhangend aan een kersttak,terwijl het elementaire zijn van die bal met hoge snelheid beweegt,spint en tegelijkertijd constant energetisch gezien wordt herboren.De wetenschap van de kwantum deeltjes kan ons leren om de betrekkelijkheid van tegenstellingen in te zien en ons meer te richten op onze verbondenheid in liefde.We zijn allen eigenlijk dezelfde in een schijnbare variatie van het illusoire anders zijn.
Kerstmis,liefde,licht en verbondenheid.De kerstboom is een medium wat ons tot bezinning kan laten komen en ons kan verdiepen tot de werkelijkheid van kerstmis.


J.J.v.Verre.

Het hart van menszijn.

------------------Acryl op hout, Mieke Westenburg.

Onze ziel kent geen grenzen in ruimte en tijd.De ziel sterft niet omdat zij niet wordt geboren.Zij is tijdloos,overal aanwezig en altijd beschikbaar.Een antwoord op het eeuwige raadsel van zijn of niet zijn,van weten en weer vergeten,van reizen en toch thuis zijn.Hoewel de goddelijke energie zich in elke individuele ziel anders manifesteert, afhankelijk van de persoonlijke en cultureel bepaalde conditionering, is de essentie identiek met de levenskracht die het gehele universum doordringt.De ervaring van het hart van menszijn stijgt uit boven het niveau van wat het ego beschouwt als het wezen van zijn en toont slechts een van de mogelijke projecties vanuit een meervoudig, multidimensioneel bewustzijn.Onze ziel lijkt ongrijpbaar in het eeuwige spel tussen krachten van energieën.Het voelt aan als een druppel kwik, welke we met natte vingers proberen te bemachtigen.Weten hoe het hart van menszijn een eeuwige rol vervult in onze denkwereld is misschien interessant, maar wie bepaalt wat haar plaats is binnen ons dagelijks functioneren? Dat is ons ego, die bepaalt wat ons te doen staat om ons innerlijke zelf te bereiken. Het klinkt misschien niet logisch, maar toch is dit een voorwaarde voor spirituele groei.Een gezond, krachtig, nieuwsgierig en gedisciplineerd ego. Als we ons willen richten op ons hogere zelf, dan zullen we het masker van het zelf, zoals anderen ons zien, moeten afwerpen.Ons ego zelf moeten accepteren en ook alle duistere facetten van ons zijn moeten aanvaarden.Ook de schaduw van ons zijn is iets wat ons omringt en we nimmer mogen verloochenen.Het brengt ons in de unieke positie van dualiteit of polariteit welke onze keuzes bepalen en uiteindelijk de mate van groei bepalen.Dus een sterk en gezond ego is de basis voor spirituele groei.Het staat dan open voor nieuwe ideeën en is dan tevens bewust van het feit dat het slechts een deel is van het totale menselijke bewustzijn.Een uitgebalanceerd ego kent zijn plaats en zal de weg naar introspectie vergemakkelijken. Ook andersom, als we de weg naar het innerlijke zijn hebben gevonden is het gemakkelijker om de heelheid van het ego te begrijpen,de grillige gedaante te doorzien en de angst reacties te voorspellen.Het weten waar de valkuilen zich bevinden wanneer de geschiedenis zich herhaalt of waar de verleiding het zal gaan winnen van de ethische norm.Gericht op het innerlijk zijn, het eigen zelf, het hogere weten, het kosmische bewustzijn. Het inzicht in de relatie tussen het transpersoonlijke zelf en het goddelijke, dat zich evolueert naar een niveau van eenwording met alles wat ons omringt.Ons hart van menszijn is een kloppend energiebewustzijn,dat tijdelijk als entiteit wordt ervaren. Maar nimmer gescheiden is geweest van het grote netwerk dat ons allen verbindt.De materie, de uiterlijke realiteit is een schepping van de geest.Alle werkelijkheden die wij kunnen bedenken,worden realiteiten door het creatieve vermogen van het kosmische bewustzijn.Alleen die werkelijkheid, welke we op aarde kunnen begrijpen creëert een waarheid die we werkelijkheid noemen.Alles wat is, was, of nog moet komen blijkt slechts een projectie van het kosmische bewustzijn.Het denken vanuit een on geprojecteerde werkelijkheid is de waarheid die we moeten zoeken.Dan zal ons hart kunnen weten hoe het ego aangestuurd moet worden om hogere idealen te bereiken.Als ons ego voldoende vertrouwen heeft om de beperkingen van tijd en ruimte in ons lichamelijke bestaan te aanvaarden,dan zal het ruimte geven om het hart van menszijn tot expressie te brengen.Een nieuwe werkelijkheid kunnen we ervaren door via meditatie afstand te nemen van ons denken en ons bewust te worden van onze verbondenheid met alles wat is.
We zullen dan een een nieuwe werkelijkheid ontmoeten ,welke een ongekende sensatie van emoties doet ontstaan en ons een onbeschrijfelijke indruk geeft van wat we verlichting mogen noemen.De verlichting die ons de nieuwe werkelijkheid doet ervaren in een ontsloten wereld van eenheid en verbondenheid.Ons hart is een gedeeld hart van menszijn.


J.J. v. Verre

Mijmering.

Door de dansende drukte van stuifmeel en kleine vliegjes liep ik door het bos te joggen.In het ritme van de stappen op het bospad veranderde ik van menselijk mannen lichaam in een observerende geest.Een gedaante wisseling die ik nog herkende uit de tijd van wegdromen in bed, voordat de slaap mij overmande.Nu was ik vaak te moe om de voor slaap verschijnselen bewust mee te maken.Vanuit de rust van mijn slaapkamer bed kon ik de wereld aanschouwen zonder interactie met mijn persoonlijkheid.Ver weg of dichtbij maakte niet uit als het denken zich ontrolde vanuit het sluimerbewustzijn.Zwevend in de wolken van spirituele fantasieën. Het joggen door het bos voelt veel gemakkelijker als je in gedachten verkeert en je niet bewust bent van de directe gevolgen van de inspanning,zoals de stramheid van de spieren of een verminderd uithoudingsvermogen. De tocht werd onbewust gedirigeerd door de markante bomen en struiken die als routeplanner in de tijd opdoken. Soms kon ik in trance het hele traject van ongeveer 6 kilometer afleggen zonder dat ik echt bewust was van mijn omgeving.Het idee dat alles wat zich in mijn geest aandient uit een veelheid van gegevens slechts een kleine selectie mijn bewustzijn bereikt. Alles wat wij waarnemen met onze zintuigen is onderling verbonden. Het zijn slechts verschillende verschijningsvormen van dezelfde werkelijkheid. We willen bewustzijn ervaren als een machtig gevoel, wat uitstijgt boven de beperkingen van het onzeker zijn en hoog in de lucht zijn paringdans tracht te vervolmaken om een te worden met de uiteindelijke werkelijkheid.In een vlaag van vermoeide aanwezigheid begon ik me af te vragen:
Wie loopt hier eigenlijk?
Wie is degene die mijn benen moet dragen om een rondje door het bos te lopen?
Wie bepaalt dat ik aan moet komen bij mijn vertrekpunt?

Gedachten vloeiden samen tot een nieuwe visie op mijn lichaamsbeweging. Sluimertoestanden werden wakker geschut en ijverig begonnen meerdere denkprocessen tegelijkertijd actief te worden. Ben ik nu bezig als een neuroot die dwangmatig moet joggen? Is het de angst om ongezond te worden groter dan de voldoening die de lichamelijke inspanning schept? Ik had recent gelezen dat de kans op suikerziekte aanzienlijk kleiner is als men meer dan 16 km per week holt. Waar hol ik vandaan en waar naar toe? Een vliegje dat mijn oog ontmoette bracht me terug uit de dagdroom. De rust in mijn hoofd begon terug te keren. De bomen lieten hun mooie najaar bladeren zien. En de boslucht rook anders door een bijmenging van schimmel. Genieten van het cyclische gebeuren in de natuur is beter dan je af te vragen wie hier eigenlijk aan het hollen is. Vogelgeluiden drongen nu ook door in mijn hoofd en zelfs kleine torretjes op de grond trokken mijn aandacht. Ik was weer helemaal terug bij het hoofddoel van mijn inspanning, je prettig voelen en mijmeren over die dingen in het leven, welke dagelijks te weinig aandacht krijgen.

J.J.v.Verre.