Negatieve emoties

Als we ons bewust zijn van emoties dan geven de positieve emoties ons vleugels,het leven is dan prachtig,we voelen ons prettig en alles wordt bekeken door een roze bril die de liefdevolle dingen waarneemt en de sombere,zwarte bladzijden niet kan lezen. Wat gebeurt er echter met negatieve emoties zoals boosheid ,verdriet en angst?
Boosheid is meestal een reactie op wat gebeurd is en verdriet is vaak een uiting van iets wat niet gebeurde ,maar volgens onze verwachtingen had moeten gebeuren. Bij angst speelt iets onbestemd een rol,iets dat zou kunnen gebeuren. Dat wat zou kunnen gebeuren,daar zijn we dan bang voor. De boosheid kunnen we overwinnen door die emotie vroegtijdig te herkennen en dan te reguleren met ons bewuste denken.
Dit herprogrammeren van ons denken is aan de orde gekomen in de vorige beschouwing “dichterbij”. Het verdriet over iets dat niet gebeurt ,niet meer kan gebeuren of waarschijnlijk niet meer zal gebeuren ,heeft te maken met ons verlangen om de heelheid van de vertrouwde zaken in stand te houden. De wens om een directe relatie aan te gaan met wat of wie we dat graag willen is de basis van verdriet als dit gebeuren minder waarschijnlijk tot onmogelijk wordt. Een afscheid bij het overlijden is een sterke emotionele gebeurtenis,omdat de overledene als rationele partner verdwijnt in een zwart gat van desintegratie. Het verdriet is gebaseerd op het eigen verlies van de interactie tussen het begeerde en het verlorene. Tussen de werkelijkheid uit het verleden en de onwerkelijkheid in de toekomst. Bij het verdriet zal het niet gebeuren en angst voor het mogelijk kunnen gebeuren elkaar kunnen afwisselen als de negatieve emotie verwerking behoeft. Het verschuiven van verdriet naar angst kan een stap zijn naar verlichting van de negatieve emotie. Het weten dat elke negatieve emotie wordt gesublimeerd door een positieve , kan de emotionele balans in evenwicht houden. We associëren de negatieve emoties vaak als blokkades voor een harmonieuze ontwikkeling,doch het bespelen van deze gevoel sensaties is de essentie van je ontwikkeling. Het verdriet verwerken, de angst overwinnen en de boosheid in de kiem smoren is de opgave om een volwaardig spiritueel leven te leiden. Een leven waarin het beleven van de emoties centraal staat. Emoties zijn de heuvels in een vlak landschap, de bergen en dalen in onze levensloop, de variaties in ons mens-zijn.
Negatieve emoties geven ons de mogelijkheid om het leven te verrijken door bewust te zijn van de emotionele schommelingen en de positieve emoties maximaal te beleven.

J.J.v.Verre.

Dichterbij.

------------------- Acryl op papier,Mieke Westenburg.

Na jarenlang geworsteld te hebben met gevoelens van een plotseling opkomende boosheid,een misschien wel licht agressief gedrag, ego centraal gerichte doelstellingen en andere duistere zijden van mijn persoonlijkheid,heb ik na rijp beraad met mijn liefdespartner gekozen voor een spirituele zelf behandeling. Ik noemde dit zelfmutatie ,een multifunctioneel woord wat misschien het antwoord kan geven op vragen als : hoe beheers ik mijzelf? Ik had geen duidelijk behandelingsplan of techniek voor ogen,maar het moest een spontane gebeurtenis zijn. Een spontane geboorte,een plotse dood,een moment van plotselinge verandering dat zich niet van tevoren aankondigde.

Er werd een datum geprikt toen ongeveer vier maanden verder: 1-1-2001. Een symbolische datum,een krachtige coördinaat in de tijd,een cesuur tussen vroeger en nu. Voor die datum heb ik mijn geest opengesteld voor esoterische litteratuur, theosofische overwegingen,Boeddhistische leringen en meditatie technieken , doch werkelijke meditatie heb ik nooit ondernomen. De verschillende boeken en de vele gesprekken met spiritueel ingestelde vrienden hebben me veel geleerd over andere levensfilosofieën. Uit deze nieuwe informatie kwam een nieuw denken opgang,bewuster dan mijn vroegere denkbeelden en meer gericht op mijn bovengenoemde streven. Langzaam leefde ik toe naar die datum van transformatie. Een toch wel gewone dag maar voor mij een hele bijzondere dag . Een dag die te vergelijken is met de dag waarop je met roken stopt of andere goede Nieuwjaars voornemens ,welke moeilijk lijken om te realiseren.

Wat is nu het uiteindelijke resultaat van deze transformatie? En is het gelukt om te veranderen in een minder opvliegend en meer sociaal denkend persoon? Volgens mijn liefdespartner was het een opmerkelijke verandering die zij bij mij waarnam. Een minder snel boos wordende houding naar haar toe en naar onze kinderen. Minder snel de schuld bij anderen leggen als eigen fouten of slordigheden meespelen. Minder snel somber zijn of teleurgesteld als iets even wat tegenzit.
Wat zijn nu de door anderen opgemerkte veranderingen aangaande mijn emoties? Ten eerste,het bedachtzamer reageren op onverwachte gebeurtenissen. Het bijna ontbreken van een echte spontane reactie. Ten tweede,het te lang overwegen van beslissingen en het relativeren van gebeurtenissen zodat een interessante discussie mening ontbreekt. Een van mijn dierbare emoties, de hartstocht is gelukkig onveranderd aanwezig gebleven en verder is mijn gevoel van liefde voor alles wat leeft sterk toegenomen. Ik zie het leven op aarde in verbondenheid en niet als individuele eenzaamheid. De macht van deze verbondenheid is zoveel sterker dan de armoede van individuele denkbeelden als eenzaamheid,alleen zijn, geïsoleerd zijn,verstoten voelen en zich liefdeloos voelen. In deze wereld van verbondenheid mag geen armoede,honger,strijd of pijn bestaan. Het een voelen met alles wat leeft geeft ons mensen zoveel liefde dat al het “slechte”kan worden overwonnen.

Binnen de spirituele filosofie heb ik gekozen voor het boeddhistische levensprincipe van liefde en mededogen. Het leven is zo vluchtig,zo snel voorbij,zo spijtig,zo onmenselijk. Laat ons denken aan de grootsheid van ons menselijk zijn in verbondenheid met alles wat leeft. Laten we kiezen voor verandering, mutatie, een hogere trillingfrequentie of hoe dat ook benoemd mag worden. Kiezen voor de liefde in verbondenheid en niet alleen de verbondenheid met je partner,je gezin,familie of vrienden kring,maar alles waar het gevoel van liefde je mee verbindt. Ik hoop dat ik door bovengenoemde zelf mutatie een beter mens ben geworden. Ik heb dit wel zelf mutatie genoemd, maar het blijft eigenlijk bij een kleine verandering in de menselijke geest,die de wil en het denken beïnvloed en de acute emotie leert beheersen. Van Verre dichterbij ,is eigenlijk de titel van deze beschouwing. Denken in nieuwe zekerheden en weten dat ons bestaan wordt behoed door liefde.

J.J.v.Verre.

Zielsverwanten.

---------------------------Acryl op linnen,Mieke Westenburg.

Door de eeuwen heen vormen aardbewoners liefdevolle relaties om de soort in stand te houden, te overleven en het gevoel van noodzakelijke liefde te bevredigen. Liefde in het leven is het belangrijkste vitamine dat een mens nodig heeft om een evenwichtig en gelukkig leven te leiden. Liefde voor het leven zelf,liefde voor de maatschappij waarin je leeft,liefde voor jezelf,liefde voor je familie,liefde voor je liefdespartner, liefde voor vreugde en plezier maken en liefde voor degene die van jou afhankelijk is of die jouw liefde nodig heeft. Veel vormen van liefdes relaties die de mens in zijn leven moet aangaan. Ook de liefde voor de aarde zelf is een belangrijke relatie. Als we ons beperken tot de relatie met onze medemens, onze levenspartner in het bijzonder,dan is een van de eerste vragen die kan worden gesteld: hoe ontmoet ik mijn relatie waarmee ik mijn leven wil delen? Deze vraag wordt vaak door jonge mensen gesteld die bang zijn om geen geschikte levenspartner te vinden en erg kritisch zijn wat betreft het maken van afspraakjes. Het meest eenvoudige antwoord luidt: veel verschillende mensen ontmoeten,regelmatig met verschillende liefhebbers uitgaan en leren van jezelf en van de ander. Deze ontmoetingen leren je het meeste over jezelf en als je jezelf beter kent ,kan je de liefdesrelatie met jezelf verdiepen. Als de liefde voor jezelf evenwichtig is,kan een intieme relatie met een vriend of vriendin gemakkelijker plaatsvinden. Jezelf voelen als eenheid tussen het rationele en het intuïtieve denken. Jezelf beschouwen als entiteit in verbondenheid met alles en iedereen. Je ziel zoekt romantiek,hartstocht,intimiteit,vertrouwen en echtheid. En plotseling realiseer je dat deze nieuwe ontmoeting iets bijzonders in je losmaakt. Het gevoel van verliefdheid en vertrouwdheid. Het samenkomen van verschillende gevoelens die het mens-zijn uit het gevoel van eenzaamheid kunnen tillen en je in een nieuwe dimensie kunnen plaatsen. Het weten van alleen zijn is vergeten en de nieuwe partner voelt als een zielsverwant. Door een relatie uit te bouwen kunnen zowel jezelf alsmede je partner veranderen. Door een regelmatige wisselwerking wordt het bewustzijn beïnvloed en kunnen die veranderingen de onderlinge band verder versterken. Een mens naast een ander mens,is spiritueel gezien geen duo maar vormt een meervoudige projectie van energieën. Vroeger was de belangrijkste reden om een partner te zoeken,het kunnen overleven. De romantiek is later gekomen en nu zoeken we een soulmate,een medemens met wie we ons kunnen vereenzelvigen als een onderdeel van ons zijn. Een partner bij wie we volledig onszelf kunnen zijn en met wie we het levenspad samen kunnen bewandelen. Je kan zo’n iemand niet uitzoeken maar hij of zij kruist je pad op het moment dat aan eerder genoemde liefdesrelaties is voldaan. Binnen de spirituele filosofie wordt de zielsverwant gezien als een extra dimensionale ontmoeting, een zijns expressie in het veld van verbondenheid. Een eerste stap naar de volledige verbondenheid met alles en iedereen,wat zich in een nieuwe dimensie zich kan ontwikkelen. Zielsverwanten de stap naar spirituele ontwikkeling in de verschillende liefdesrelaties.

J.J.v.Verre.

Tijdbeleving en bewustzijn.

Vroeger ging alles langzamer,of je nu hard werkte of niets deed.Oudere mensen vertelde je dat de tijd zo snel verliep,terwijl je zelf het gevoel had dat alles veel sneller mocht gaan.Sneller volwassen worden,sneller in een auto rijden,sneller zelf op vakantie kunnen gaan en sneller echt eigen baas zijn over je eigen leven.
Wat verandert er in de tijdsbeleving bij het ouder worden?Sommige onderzoekers beweren dat het hoofd vol raakt met al de herinneringen en daardoor het gevoel van tijdsbeleving verandert in een steeds snellere beleving.Het bewustzijn van de energetische botsingen die onze hersenen registreren is een kaatsspel tussen inkomende en opgeslagen energieën.Het weten van bekende zaken geeft nieuwe impulsen een versnelde doorstroming in het energetische web van opgeslagen gebeurtenissen.

Een andere interessante gedachte is de tijdsdimensie zelf.In hoeverre wordt het bewustzijn beïnvloed door de factor tijd die het nu van het verleden en toekomst scheidt. Door het comprimeren van een vier dimensionale toestand in een drie dimensionale ruimte wordt de tijd stil gezet. Misschien kunnen jongere mensen gemakkelijker hun bewustzijn vier dimensionaal ervaren,terwijl oudere mensen het vier dimensionale gebeuren proberen te comprimeren en daardoor continu een versnelling in de drie dimensionale wereld ervaren,waarbij het lijkt alsof de tijd sneller gaat.Als we het leven reduceren tot de allerkleinste deeltjes, de quarks,dan blijft de tijd buitenspel.De term deeltje is eigenlijk een verkeerd woordgebruik.De objecten die door de deeltjesfysica worden bestudeerd,gedragen zich volgens de wetten der kwantummechanica en vertonen daarom dualiteit. In sommige experimenten gedragen ze zich als deeltjes,in andere als golven.Het zijn geen deeltjes noch golven,maar slechts een wiskundige formulering van een kwantum toestand in een abstracte ruimte.Subatomaire deeltjes manifesteren zich verschillend in relatiemet de waarnemer, waarbij het waarnemend bewustzijn invloed uitoefent op het gene dat wordt waargenomen. Hierdoor staat de vorm niet vast.Waargenomen werkelijkheden zijn gerelateerd aan bewustzijn.Met name de graad van bewustzijn, ook wel de trillingfrequentie genoemd.Hierdoor is het mogelijk dat de vorm en eigenschappen van de materie dusdanig kunnen verschillen dat het begrip “werkelijkheid” niet meer van toepassing is.
In de spirituele filosofie spreken we van een meer dimensionale werkelijkheid.
Het wezen van de materie is een wiskundige formule geworden, welke via een filosofische invalshoek moet worden benaderd.Wat is nu de rol van ons bewustzijn in de tijdsbeleving?Is ons bewustzijn wel gekoppeld aan onze hersenactiviteit? Of is ons bewustzijn een non locaal fenomeen wat alleen een interactie met onze hersenen aangaat? Ook het bewustzijn zelf kan als kwantum verschijnsel worden beschreven.Zoals studies welke op microanatomisch niveau het centraal zenuwstelsel ontleden en de fysische verschijnselen in de microtubuli beschrijven.Dit veld van kleine zenuwcel deeltjes en tubuline eiwitten werkt als een super snelle computer.Het zou de interface kunnen vormen tussen non locaal bewustzijn en hersenfunctie.Tussen vier-dimensionale informatie en drie-dimensionaal bewustzijn.Door deze drie-dimensionale beperking kan ons bewustzijn de werkelijkheid
niet waarnemen in zijn multi-dimensionale hoedanigheid.Het zal de hiaten aan informatie zelf bedekken door de tijd te projecteren op momenten van zintuiglijke waarneming.Volgens Penrose kan het bewustzijn niet worden verklaard door neuronen of netwerken van neuronen,maar door kleine deeltjes,de microtubuli die in elke lichaamscel voorkomen.Andere onderzoekers menen dat deze tubuline eiwitten zelf het bewustzijn genereren.Dat tijdsbeleving een bewustzijn gekoppeld fenomeen is,lijkt mij duidelijk.Waarom de subjectieve tijdsbeleving verandert bij het ouder worden blijft speculatief.Het is bekend uit studies met mensen die in grotten verbleven, de tijd trager werd ervaren.Uit een grotverslag waarbij Maurizio Montalbini 366 dagen in afzondering verbleef, hij het idee had dat zijn verblijf 219 dagen duurde.De verhouding tussen de waak- en rustperiode blijft onveranderd t.o.v. het leven buiten de grot. Ook het denken in tijdselementen is lastiger wanneer men in het donker in een grot verblijft.Het beleven van de tijd is van ons bewustzijn afhankelijk en is niet te verklaren door het “vol”raken van onze geheugenfunctie.Mogelijk dat een snellere tijdsbeleving door het bewustzijn zelf wordt gegenereerd.
Tijd is betrekkelijk,relatief en zeker geen absoluut begrip.
De tijd verglijdt langs zon en maan,rond de cirkel van ons cyclisch bestaan.
Zal ik meegaan of blijven staan?
De aarde draait door,een mens zal vergaan.
Het weten is vergeten als Chronos stil blijft staan.


J.J.v.Verre.



Geraadpleegde litteratuur :
-------------------------

S.Hawking: Het heelal.

S.Hawking en R.Penrose: De aard van ruimte en tijd.

R.Penrose: Shadows of the mind.

R.Penrose:De nieuwe geest van de Keizer.

Allan Hobson:Bewustzijn.

Erich Harth:Brein en Geest.

F.C.v.Dongen:Het bewustzijn als Quantum-verschijnsel
Een kritiek op de tijdsbeleving.

P.v.Lommel:Eindeloos Bewustzijn.

J.Phillips:Sociologist emerges from grotto.
The Times,10 dec. 1993.

Wikipedia: Bewustzijn.

Zijn wat je bent.

De filosofische reikwijdte van deze beschouwing brengt het denken
in verwarring.
De grootsheid van dit ultieme zijn verblindt de alternatieve
spookbeelden die de denker ontmoet in zijn denken of tijdens
het manipuleren van zijn gedachten.
Zijn wat je bent,zonder iets te willen worden ,klinkt heel eenvoudig,
maar is uitermate gecompliceerd als wij dit volgens neutrale spelregels interpreteren.
De spiegel welke wij ons voorhouden verandert onophoudelijk.
Het rollenspel dat de menselijke geest heeft leren spelen,
fluctueert zo snel dat wijzelf nauwelijks in de gaten hebben
wanneer we van rol wisselen.
De relaties welke wij aangaan met onze eigen ideeën,met die
van onze medemensen, met ervaringen uit het verleden,
lopen als draden in een spinnenweb,netjes geordend
maar wachtend op de beslissing van de spin,het denken,
die het spel regisseert.

De werkelijkheid binnen de spirituele filosofie wordt gedefinieerd
als een verzamelplaats van mogelijkheden welke Multi-dimensionaal
aanwezig zijn en worden geprojecteerd in ons drie dimensionale denken.
Andersom heeft alles dat bedacht kan worden een werkelijkheidszin
als enkelvoudige projectie van het meer dimensionale.
Wat betekent nu in feite het zijn wat je bent?
Het zijn zonder het denken,zonder het spiegelbeeld die het ego
van je gemaakt heeft.
De spirituele bron van jezelf,de eenheid van zijn,het lichtwezen
in de beginne,dat wat is.
Dat wat is staat aan de basis van de menselijke identiteit,
is de schakel in de ketting der verbondenheid.
Het wezenlijke van dat wat is, benoemt zich als goddelijke vonk,
liefde,of manifesteert zich als geestelijke kracht zonder dualiteit.
Woorden verhinderen het wezen van deze vorm van energie te omschrijven.
Het voelt goed,omdat goed doet wat goed ontmoet.

Het denken is verstoten uit het bewuste zijn.
Vanuit de meditatie komt de kracht van dat wat is tevoorschijn.
Het verbindt zich dimensieloos met tijd en ruimte en tilt
het ware ik uit het denken.
De tijd staat stil en de ruimte is ondenkbaar klein.
Als het denken weer van stal wordt gehaald,begint de klok
weer te lopen en wordt de ruimte weer onbegrensd groot.

Zijn wat je bent is leven in het tijdloze ogenblik
van ruimteloosheid.
Zij wat je bent zonder iets te willen worden is het koesteren
van dit moment.
Het een zijn met het mogelijke en onmogelijke in het leven.
Het vrij zijn van gedachten,van zorgen,van angst en pijn.
Echt vrij zijn is de menselijke essentie die wij moeten zoeken
buiten ons denken.

Zijn wat je bent is het enige dat zich blijvend met liefde
heeft verbonden.
Zijn wat je bent is de ultieme vrijheid van de menselijke geest.

J.J.v.Verre.

Het huwelijk.

Een huwelijk is een maatschappelijk geaccepteerde vorm van een liefdes relatie.
Een basis voorwaarde voor elke maatschappij om het voortbestaan veilig te stellen.
Een vorm van een veilige haven,waarbinnen het gevoel van seksualiteit kan worden bevredigd.Deze bron van genot is een van de meest sterke obsessieve instincten
van de mens.Het creëert een prettige spanning,een sensitief hoogtepunt,een kortdurende vlucht uit de werkelijkheid,het tijdelijk vergeten van jezelf.
Het traject van spanning en seksuele ontlading werkt verslavend.Indien seksualiteit geen eigen plaats bekleedt in het huwelijk,maar een aparte status krijgt toebedeeld,dan werkt dat uiteindelijk problematisch op de verbondenheid.
Het denken geeft de seksualiteit teveel aandacht en het “ik” wordt minder vrij en creatief en angstig om tekort te schieten.
Een huwelijk begint met een plechtigheid waarbij trouw en liefde wordt beloofd in goede en slechte tijden,in rijkdom en armoede, in ziekte en gezondheid.De belofte om je partner te vertrouwen en te waarderen en alle dagen van je leven er voor elkaar te zijn.Een verbintenis die een mensenleven duurt.Dat betekent liefhebben in verbondenheid. Deze band wordt met ringen gesymboliseerd.
De onderlinge liefde gematerialiseerd als ringen: solide,onbegrensd en eindeloos.
We begrijpen wat liefhebben is en we begrijpen ook wat verbondenheid betekent.
Maar wat betekent nu dat liefhebben in verbondenheid eigenlijk?
Je leeft met je liefhebbende man of vrouw samen in een huis, in een bed,maar toch blijf je vaak als individu geïsoleerd. Je blijft je als eenheid voelen binnen het echtelijke samenzijn. Je ervaart je partner als vriend, gesprekgenoot,seksmaatje,
vader of moeder van je kinderen,maar geen echte fysieke noch geestelijke eenheid,geen ware verbondenheid. Een echte verbondenheid wil zeggen ik ben jij en jij bent mij.
De reden dat zo’n relatie bijna niet voorkomt is dat we ook in ons verbonden huwelijk een rol spelen,waarbij ons denken de illusie van gescheiden zijn suggereert. De rol van huwelijks partner wordt bepaald door ideeën welke grotendeels
buiten ons om gevormd worden. De maatschappelijke opvattingen,de mening van je eigen ouders,vrienden en je eigen ervaringen binnen je huwelijksrelatie.Als je elkaar ontmoet in het leven en de liefdesvonk springt over,dan komen twee individuen samen op een moment dat hun levenslijnen elkaar snijden.Vanaf dat moment kunnen de ontwikkelingen parallel lopen,maar kunnen ook geleidelijk aan uit elkaar lopen.
Een divergerende ontwikkeling kan tot vervreemding leiden.Twee mensen die samenleven delen elkaar toch in hokjes in,blijven de fouten als fout van de partner zien en niet als een gezamenlijk gebrek en blijven zich eenlingen voelen.Dit verhindert om met elkaar een werkelijke relatie aan te gaan.Een relatie op basis van echte verbondenheid. Waarschijnlijk bestaan er maar weinig echtelijke relaties die in
werkelijke verbondenheid en in ware liefde persisteren. Echte verbondenheid betekent: geen bezitdrang, geen afgunst,geen strijd,geen agressie, eigenlijk geen dualiteit en tenslotte geen verdriet als je levensgezel er niet meer is.
Liefde in verbondenheid kent nauwelijks verdriet bij een afscheid,
want deze liefde is tijdloos en zal blijven bestaan in een eigen dimensie.Wel is het jammer dat je dan niet meer de tijd krijgt om de opgebouwde verbondenheid verder te verdiepen en nieuwe dingen samen te ervaren.Een huwelijk in echte verbondenheid is mogelijk als beide partners een diepe zelfkennis bezitten en elkaar volledig als deel
van zichzelf accepteren.Indien deze verbondenheid bestaat,is de volgende stap: het zoeken naar een veld van verbinding,waar een bewuste eenwording met de rest van de mensheid tot stand kan worden gebracht.Alles is een en met elkaar in liefde verbonden en in het hart gekoesterd door een spirituele kracht.Binnen deze filosofische opvattingen bestaat er geen gescheiden zijn,geen bezitdrang,geen materialisme meer,maar enkel zijn in het licht der verbondenheid.
Dan is een huwelijk een kosmische band tussen twee lichtwezens die elkaar op aarde ontmoeten en de spirituele liefdes kracht uitstralen.

J.J.v.Verre.

Zelfkennis, een reis naar uzelf.

------------------Acryl op papier, Mieke Westenburg.

Een van de allerbelangrijkste zoektochten die wij kunnen ondernemen is het ontdekken van ons zelf.Wie zijn wij eigenlijk? Wie stuurt ons gedragspatroon? Het overdenken van deze vraag overvleugelt ieder antwoord.De ontdekkingsreis naar ons eigen zijn voert langs diepe spelonken en ruige paden op glibberige berghellingen en steile dalen.De ontdekkingsreiziger moet bestand zijn tegen pijn, uitputting en vele tegenslagen.Voordat we ons reisdoel definiëren moeten we bewust zijn van de betekenis vandit doel. Het doel is niet een tijdelijke verblijfplaats maar een nieuw thuis zijn.De weg om dit doel te bereiken loopt niet naar binnen of naar buiten maar voert ons dwars door ons denken naar een pad van bezinning dat eerst gevonden moet worden.De fout welke we gemakkelijk kunnen maken is om aan anderen te vragen hoe deze weg gevonden kan worden. Die anderen zullen direct bereid zijn om je te helpen met hun inzichten,maar die zullen je nooit op jouw reisweg brengen.
Jouw weg is alleen voor jou bestemd en de inspanning die het kost om je doel te bereiken is alleen door jou op te brengen.

Hoe vind ik dit pad,deze reisroute zonder hulp van anderen?
De weg die moet worden bewandeld volgt een intuïtief gestuurd kompas dat een
meerdimensionale richting op wijst,buiten ons bewuste denken.
Het doel van onze reis zit niet in ons binnenste,niet in ons hoofd,niet in ons hart,
maar in een aangrenzende dimensie buiten ons weten.
Indien we ons ware ik willen ontmoeten en de zelfkennis willen opdoen,dan zullen we
ons intuïtief moeten laten leiden.
Maar hoe begin je dan met zoiets abstract?
Door je te laten leiden buiten het denken om in een nieuwe richting die goed voelt.
Alles wat goed aanvoelt moet een belangrijke plaats krijgen en niet direct worden
weggehoond door de dictatuur van het denken.
Als de reis wordt begonnen dan zullen we direct te maken krijgen met struikrovers,
flarden van dwang gedachten die je zullen overhalen om een andere weg in te slaan.
Je zult de schaduw zijde van jouw wezen moeten blootleggen.
Dit duistere deel van jezelf zal moeten worden omarmd en in liefde worden
geopend. Het donkere deel van de mens kan het beste worden bestreden door er licht in te laten en de duisternis met liefde te verlichten.
Er zal geen duisterheid meer bestaan ,geen schaduw meer worden opgeworpen in
een ruimte die met liefdes licht wordt beschenen.
Dolende brokstukken van agressie,egoïsme en zelfingenomenheid zullen door
het mededogen worden gevangen en met liefde worden geïnjecteerd.
Het moeizame proces begint pas bij de bron van het ik,als het reisdoel is gevonden.
Want als we ons willen vestigen in de bron van het licht,de kern van onze liefde,dan
moeten we voorkomen dat onze gedachten weer de overhand krijgen en ons weer
terug willen voeren naar het gezag van het altijd energie verslindende ego.
Dan begint de strijd tussen het denken en het weten,tussen oud en nieuw,tussen
spiritueel en materialistisch.
Alleen als onze bereikte zelfkennis tot overgave leidt,dan kunnen we transformeren
naar een bewuste ik en de oude ik doen sublimeren als sneeuw in het zonlicht.
Een vernieuwde mens wordt dan wakker in een wereld van verbondenheid,waarbij
het liefdes licht de bron is van energie en het denken in dienst staat van het zijn.

De wereld wordt minder donker vandaag. Een beetje meer licht en een beetje meer
bewustzijn betekent meer liefde en minder pijn.
Het leven wordt lichter vandaag,maar zwaarder om het verlichte denken in daden
om te zetten en niet terug te vallen op de ego gestuurde entiteit die je was.

J.J.v.Verre.