Wie ben ik.

Deze kernachtige vraag die vaak retorisch wordt gesteld,geeft antwoord op de vraag waarom we hier op aarde zijn. Alles wat wordt waargenomen is in principe vergankelijk. Het vergankelijke is in feite een vorm van energie welke zich cyclisch manifesteert en later weer desintegreert. Als we bovengenoemde vraag stellen,kijkend in een spiegel,dan zien we de reflectie van het gematerialiseerde ik ,de enige zichtbare verbinding met onszelf. De energetische kracht van het gemanifesteerde is slechts een onderdeel van de totale energie van het ik dat is. De lichamelijke energie is slechts tijdelijk met het zijn verbonden. Het “ik ben” is de geleende,aardse versie van het zijn en moet ter zijner tijd weer worden teruggegeven aan het veld van energie dat ons omringt.Het zijn is de energetische vorm welke niet wordt geboren en nimmer zal sterven. Het zijn is het lichtwezen in het universum,dat zich in vele manifestaties heeft schuil gehouden en in het tijdloze is gebleven,ondanks de vele incarnaties. Het lichtwezen is verbonden met het energetisch veld dat zowel verleden,heden als toekomst omsluit en zich begeeft in een tijdloze dimensie.
Als de bewegende mond in de spiegel de vraag stelt: “Wie ben ik”,dan zal het antwoord kunnen luiden:”Een geleende beweegbare mond”. En dat komt misschien hard aan bij het ego dat denkt dat hij meer is dan dat. Als het ik bewust wordt van de werkelijkheid van het zijn in relatie met zijn spiegelbeeld,dan kan hij zijn best gaan doen om het zijn te gaan zoeken en verbinding te maken met de energetische aspecten van zijn lichtlichaam. Hij zal de waarde van het tijdelijke als betrekkelijk gaan zien en de onwaardigheid van het tijdelijke als betrokkene. Wie ben ik zal vervormen tot wie zijn wij en uiteindelijk zal het zijn van mij met jou erbij uitdijen tot een gigantisch veld van begrepen onderlinge verbondenheid,die de ego’s zullen koesteren in spiegelbeeldige vitrines in het museum van vergane glorie. Hoe zo’n museum eruit zal zien valt moeilijk te voorspellen in een nieuwe wereld met ook van ego ontdane architecten. Ik denk niet dat een creatieve geest zonder ego kan werken en daarom zullen sterke ego’s moeten blijven om ons te verrassen met vernieuwende scheppingen.
Ik schrijf nog steeds op basis van wat mijn ego wil,ik kan die inbreng niet buitenspel zetten,maar wel de invloed afzwakken door meer te luisteren naar mijn intuïtieve stem. De wereld om je heen proberen te begrijpen en weten wat de plaats is van je eigen ik.Wie ben ik, is niet een vraag maar een antwoord.

J.J.v.Verre.

Het aangezicht van liefde.

Liefde is een zijnstoestand en geen projectie van een teder gevoel t.a.v. een mens of dier.Liefde is het wezenlijke,dat de menselijke spiritualiteit behelst en de energie die het bewustzijn aanstuurt,verlicht en het menszijn optilt uit het illusoire isolement en bevrijdt uit de donkere spelonken van liefdeloosheid.De liefdesenergie is alom aanwezig en loodst een mens door de heuvels en dalen van het aardse leven.De liefdesenergie voedt ons denken,beïnvloedt onze keuzes en laat ons hechten aan het leven op aarde.De liefdesenergie bindt ons aan de rol die wij op aarde spelen en herinnert ons aan de materialisatie die wij als lichtwezens hebben ondergaan.Liefde verbindt ons met liefde en maakt ons bewust van de onderlinge verbondenheid.Liefde behoedt het bestaan en vecht tegen liefdeloosheid. Liefde geeft ons vrijheid,mededogen,gelukzaligheid en begrip voor de ander. Liefde is in al onze lichaamcellen aanwezig en creëert gezondheid in lichaam en geest.In ons spraakgebruik betekent liefde,de diepe genegenheid of toewijding voor de ander,soms een dier of een principiële zaak,een ding of omgeving waarin de persoon die liefde voelt zich prettig voelt.Ik beschouw liefde als de belangrijkste energie die de mens bij zich draagt en zijn bestaan mogelijk maakt in het kosmische gebeuren.Liefde is de vlammende fakkel van hartstocht,de empathie,het eindeloze geduld,het ego overstijgende,het mededogen,het bewustzijn van onze verbondenheid en het geloof in de ander als een variabele vorm van jezelf.
Liefde is het enige dat telt in het menselijk leven.Als we nu het aangezicht van liefde willen zien kunnen we onze ogen gesloten houden en hoeven we alleen maar aan liefde te denken om liefde te zijn.

J.J.v.Verre/2001.

De stem der stilte.

Het denken is de grote vernietiger van het werkelijke.Deze zin heeft veel losgemaakt in mijn eigen denken,nadat ik het boek “de stem der stilte” van Helen Blavatsky had gelezen.Het is een boekje dat het esoterisch boeddhisme vertegenwoordigt en je richt op een bijzondere levensfilosofie,waarbij het overdenken van het niet gemanifesteerde,het niet aanwezige,het niet bestaande,het niet geopenbaarde,de werkelijkheid dichter benaderd,dan het denken over het bestaande zelf.Het is geen gemakkelijk te lezen boekje omdat er begrippen worden gehanteerd die geen gemeen taal zijn.Woorden uit het Sanskriet welke als vertaling via het engels,een andere betekenis hebben gekregen t.g.v. de evolutie van onze huidige taal.Deze beschouwing is geen samenvatting van het bovengenoemde schrijven,maar een persoonlijke interpretatie.De poort naar het weten is het herinneren van het werkelijke,de intuïtie,de goddelijke wijsheid in ons zelf,de energetische informatie waarmede we zijn geprogrammeerd.Het innerlijke weten wordt overwoekerd door het denkvermogen dat de gedachten stuurt en als wolken het gezichtsvermogen versluierd.De illusie van de zintuiglijke waarneming die ons de suggestie van objectiviteit voorhoudt.We moeten leren luisteren naar onze innerlijke stem, naar het geluidloze geluid in de fluisterende stilte.De verwarring voor de menselijke geest wordt geïnduceerd door de prikkeling van de zintuigen,die de mens tot een bestuurbare robot maakt.Een levende bestuurbare machine die ook nog denkt in geprogrammeerde gedachten,is een werktuig voor het beheersbare,voor het ongrijpbare en misschien voor het kwade.De mens die het geluidloze geluid wil horen,zal het pad moeten betreden die hem of haar naar deze plaats leidt. Aan het einde van deze weg kan de stem van de stilte worden gehoord.De geestelijke kracht die de wandelaar moet ontplooien ligt in het feit dat het pad alleen kan worden bewandelt als de wandelaar en het pad een zijn geworden. Bewustwording van het zelf doet de stoffelijke obstakels verdampen en maakt het onbereikbare toegankelijk.De harmonie tussen het weten en de gedachte,tussen het lezen van esoterische verhandelingen en de gedachtevoortbrenger zijn de kloven die de zoekende moet overbruggen.In ons denken vindt een duale initiatie plaats,aan de ene kant de projecties van de bewuste inhoud van ons denken en aan de andere kant de associaties van het onbewuste.Zo heeft ons denkvermogen een actieve en een passieve kant.De gedachtevoortbrenger is de initiator van ons denkvermogen.Op het bewuste vlak ziet men alleen de gedachte en in de dimensie van het onderbewuste,kan men de gedachtevoortbrenger ontmoeten.

Het is de vernietiging van de rede,welke wordt bedoeld als we spreken van de grote vernietiger van het werkelijke.Het woord rede in de Bhagavad Gita wordt gebruikt in de zin van intuïtie.Intuïtie stelt ons in staat om de dingen onmiddellijk waar te nemen,terwijl het waarnemen via ons denkvermogen altijd indirect functioneert.Door de intuïtie te negeren wordt het eigenlijke denken illusoir vervormd door verstandelijke projecties en associaties.Het verstandelijk denken die het niet verstandelijk denken kleineert,met als belangrijkste argument:het niet verstandelijke denkt niet na over de dingen en heeft á priori ongelijk.De wolf in schaapskleren.De denker die de verkeerde gedachten ontwerpt en daardoor het verkeerde zal gaan denken.
We moeten de dictatuur van de denker ontmantelen en luisteren naar onze innerlijke stem.Als uiteindelijk de grote vernietiger kan worden vernietigd,kan het zijn de vrijheid van weten dragen en kan de stem der stilte worden gehoord.

J.J.v.Verre/jan.2008


Literatuur welke werd geraadpleegd:

De stem der stilte,Helen P.Blavatsky.
De scheppende stilte,Rohit Mehta.

Dood gaan

De lichamelijke dood is uitgebreid bestudeerd en we weten welke processen zich in welke tijd afspelen. Dit technisch stoffelijk doodgaan heeft vooral in de forensische geneeskunde een belangrijke plaats ingenomen. De oude Egyptenaren balsemden de overleden lichamen van hun Farao’s uit de religieuze overtuiging dat men zijn lichaam en bezittingen naar het hiernamaals kon meenemen.De nieuwere religies vertellen allen dat aardse,materie gebonden zaken op aarde achterblijven en alleen het geestelijk deel van de mens,zijn ziel overblijft. Het geestelijke gebeuren is nog weinig onderzocht en is ook moeilijker te bestuderen.Er zijn vele verschillende beschrijvingen,ook uit oude geschriften,die niet exact hetzelfde beschrijven maar wel een herkenbaar fenomeen van energetische verandering.De volgende beschouwing is ontleend aan Saswitha,vermeldt in zijn boek,Dood gaan dood zijn,hierin is op een plastische wijze de energetische ontmanteling van de menselijke entiteit weergegeven:
“Zodra wij voldoende één zijn met de geesttrilling,zien we ter hoogte van de fontanel langzaam een kolom groene,ijle stof te voorschijn komen,waarvan het uiteinde gerafeld is.Tussen dit waaierachtige uiteinde en de hersenstam is de afstand ongeveer vijftig centimeter,zelden veel groter of kleiner. Deze waaier groeit,groter en ijler wordend,uit tot een groenachtige wolk. Tegelijkertijd komt uit de navelstreek(plexus solaris) een zilverachtig koord,dat zich in trillende golfbeweging naar het hoofdeinde beweegt. Daar ontmoet het de groenachtige wolk,waarmee het zich verenigt. De zilverachtige,doorzichtige stof warrelt in de binnenkant van de groene wolk met steeds grotere hevigheid. In het hart van deze wervelingen ontstaat een goudachtige bol. Naarmate deze bol groter wordt,neemt de helderheid toe en lossen het zilverachtige en het groene erin op. De zilveren draad wordt dunner en dunner en laat het lichaam op zeker moment los. Zo ook de groene kolom. Zodra de uiteinden in de bol verdwenen zijn,licht de straling sterk op. Naarmate de bol kleiner en kleiner wordt,neemt de schittering af,om geheel te verdwijnen als de bol tot een stip is ingekrompen. De mens heeft zich teruggetrokken,nu is het lichaam pas dood. Door de versnelling van de tijd,is de waarneming ontsnapt aan onze stof tijd en vrijwel niet te benoemen in onze driedimensionale wereld. Als we de energie van de overledene willen vervolgen zullen we ons moeten instellen op de trillingfrequentie en tijdsinstelling van een extradimensionale ruimte".
Deze opgave kunnen we nog niet maken,zodat we ons zullen moeten beperken tot voorlopige filosofische beschouwingen.Binnen onze driedimensionale ruimte is het lichaam verlaten en begint aan een weg van ontbinding. Het verdriet,het folkloristische afscheid,de troost hoort bij onze aardse manier van afscheid, die we uitvaart hebben genoemd. Voor de naast staande familieleden en kennissen geeft dit de mogelijkheid om hun relatie met de overledene te benoemen en waardevolle anekdotes te memoreren,zodat de overledene blijft voort bestaan in hun levenservaring. Daarna volgt de herinnering aan iemand die er niet meer is,die we niet meer visueel kunnen waarnemen. Dood gaan is een proces dat anderen zullen beleven en voor degene die zelf overlijdt veel moeilijker valt te begrijpen. Je beleeft de veranderde toestand als in een droom,je bent de toeschouwer van je eigen verandering ,het ik zonder plaats en ruimte.
De observator in het kosmische gebeuren,waarbij de herinnering aan alles wat leeft,groeit,bloeit en je dierbaar is,geleidelijk aan ontbindt in een troebele mist van onscherpe waarneming,van veranderde kleur en nieuwe droomvoorstellingen. Maar wel met veel warmte en overweldigende liefde.
Deze ervaring is totaal en onbeschrijfelijk en valt buiten onze aardse woorden en zinnen.Dood gaan is de zoektocht naar deze unieke ervaring. Een reisschema is niet te verstrekken,maar volg de weg naar het licht en laat je niet afschrikken door duisternis,een enge tunnel,mist,vuur,of duistere wezens.Op het moment dat het licht zichbaar wordt,moet je alle aardse zaken loslaten en jezelf als lichtwezen ontmoeten.Dood gaan is niet alleen sterven.

J.J.v.Verre.

Dood zijn.

-----------------------Acryl op linnen, Mieke Westenburg.


De zijnsconstante die de menselijke entiteit in zich draagt,is een onvoorwaardelijk zijn en zou eigenlijk is moeten worden genoemd. De cesuur die het sterven schept is het breukvlak tussen twee delen der materie welke eigenlijk één zijn. Alleen in onze lineaire,driedimensionale wereld lijkt het alsof er een splitsing optreedt in wat wij dood of levend noemen. Leven is een vorm van geanimeerde stoffelijkheid en dood is het verlies daarvan. Leven is gecoördineerd bewustzijn, zowel locaal als non locaal, het dood zijn beëindigd de locale vorm. Dood zijn is puur bewustzijn en is een frequentie afhankelijke energieunit in het veld dat ons omringt. Het dood zijn of niet dood zijn is afhankelijk van de trillingfrequentie van onze spirituele energie. In deze fase zijn we dood,doch “leeft” ons stoffelijk omhulsel nog. Vanaf de conceptie wordt de organisatie “mens” opgebouwd en geleidelijk aan weer afgebroken en uiteindelijk valt deze mens uiteen en ook dat noemen we dood. Het verlies van animatie is zichtbaar,voelbaar maar illusoir vanuit een extra dimensionale werkelijkheid. In de discussie over het voortbestaan na de dood kan men zich afvragen of de mens persoonlijk en bewust voortleeft of onpersoonlijk en onbewust. Blijft het voortbestaan van de energie zelfstandig of integreert ze in het omringende veld? Spiritueel gezien is het onderscheid tussen dood en leven een dualistische voorstelling van twee gelijke vormen. De geanimeerde stoffelijke vorm en de vrij energetische vorm waarbij deze twee vormen gelijktijdig bestaan en alleen de trillingfrequentie verschilt.Het is als immer aanwezig zijn,blijft een lastig te begrijpen fenomeen dat het zijn buiten de tijd plaatst.Dood zijn en leven verschilt dan enkel in de tijd en niet in het nu,de eeuwige plaats van het is. De bron van het leven is de bron van het leven. Geboorte en doodgaan zijn slecht aardse fenomenen die we beschrijven zonder kennis van het is. De trillingfrequentie is de energie van het is,dat de interactie met het omringende veld bepaald. Hierbij is slecht een minuscuul deel van het veld toegankelijk. Hoe verder het is evolueert hoe meer veld interactie mogelijk wordt. Het is dat zich met het veld verbindt,kan alle aardse ervaringen opnieuw beleven en zal zijn eigen dood zijn niet ervaren,doch wel indirect bemerken. Een ervaring is een zichzelf verrijkende vorm van bewustzijn. Het is kan zich niet bewust worden,maar de mens maakt zichzelf het is bewust. Het is zelf is puur bewustzijn. Binnen het is kan niets worden verplaatst binnen de niettijd. Het idee van reïncarnatie moet worden aangepast,want buiten de driedimensionale ruimte kan men niet terugkomen als men niet weggegaan is. Dood zijn kent geen angst,geen pijn,geen verdriet en alleen de liefde voor alles wat is.
Ik kijk in de spiegel en zie mijn spiegelbeeld langzaam verdwijnen.De ruimte die in het lege beeld ontstaat is onmetelijk groot. Welke ruimte neem ik waar? De mens creëert zijn eigen wereld,zijn eigen werkelijkheid.De vormverandering in de spiegel is dat een andere werkelijkheid,een illusie,een hallucinatie? Nee het is alleen een andere trillingfrequentie die met onze zintuigen speelt. Het ik, de vorm in de ruimte wordt vervangen door het is. Dood zijn is de bron van het leven,de samensmelting met de kosmos,de weerspiegeling van de ziel.

J.J.v.Verre.

Homo Luminus

-2012-



Op weg naar 2012 heeft de homo sapiens de lotsbestemming om te evolueren tot een mensenras met vernieuwde eigenschappen. Dit proces van verandering in denken en doen wordt mede geïnitieerd door het moment in de kosmische cyclus waarop onze vader zon op één lijn staat met het middelpunt van ons zonnestelsel,op 21 december 2012.Dit kosmische gebeuren creëert een nieuwe energie welke de mensheid kan gebruiken om zich bewust te worden van hoedanigheden die eeuwenlang verstopt zijn gebleven in de geprogrammeerde versie van ons menszijn. Dit beleven heeft ons doen geloven in een hogere macht die vertelde dat wij mensen van nature slecht zijn door de zondeval en alleen een plaats in de hemel verdienen als wij goed luisterden naar de woorden van onze overheersers.Geloof in het goede is belangrijk maar kan gemakkelijk ontaarden in een dualistische keuze,die de vrijheid van anders denkende beknot.De energetische verandering heeft maar een geringe directe betekenis in de evolutie van ons bewustzijn. Op weg naar 2012 zijn het de boeken,tijdschriften,televisie en internet die steeds meer aandacht gaan schenken aan liefde en verbondenheid en ons bewustzijn geleidelijk aan laat evolueren naar een hogere trillingfrequentie en de homo sapiens tot homo luminus,de verlichte mens verheft.De erkenning dat wij, gematerialiseerde lichtwezens,onze afkomst en bestemming weer gaan herinneren.De term ”homo luminus”is ontleend aan de boodschap van de Inca’s,die met de Munay-ki inwijding een boodschap verkondigen over onze toekomst.In het verleden was de Munay-ki alleen bestemd voor Incasjamanen, doch recent via sjamanen van de Q’eros aan ons beschikbaar gesteld.De Q’eros,een volk uit Peru,dat bekend staat als traditioneel levende afstammelingen van de Inca’s. De Munay-ki zijn de codes voor de nieuwe mens en bestaat uit negen inwijdingen of initiaties genoemd en is te vergelijken met nieuwe software die ons DNA kan transformeren.Het woord Munay-ki betekent letterlijk liefdeskracht.Deze liefdeskracht moet de mensheid helpen om de liefde en verbondenheid toe te laten in ons denken en doen en ons te herinneren aan ons zijn,onze essentie als gematerialiseerd lichtwezen.De ontmoeting van onszelf met de aarde,de natuur in het energetisch samenspel van vele verbintenissen,die de liefde moet absorberen vanuit al zijn hoedanigheden. De nieuwe, verlichte mens zal lachen om het idee van afgescheidenheid en het begrip oorlog en honger niet meer begrijpen. 2012 zal geen directe cesuur zijn in de geestelijke ontwikkeling van ons mens-zijn,maar wel een katalysator in de richting van verandering.Deze geleidelijke verandering zal met nog vele obstakels gepaard gaan,maar ik verwacht dat als 10% van de wereldbevolking zich een homo luminus mag noemen,een sneeuwbal effect de veranderingen dusdanig zullen versnellen dat echt een nieuwe tijd zal aanbreken.Nu zullen we ons moeten bezinnen hoe de weg naar 2012 gebruikt kan worden om het bewustzijn te activeren en hoe we de veranderingen in ons menselijk denken kunnen incorporeren.

De dwaze hang naar alsmaar meer materie zal moeten worden omgebogen tot acceptabele proporties.Het gevoel van gelukkig zijn zal in zijn wezen moeten worden geanaliseerd en niet meer worden gerelateerd aan stoffelijke idealen,welke zich als onkruit voortplanten en waaruit nimmer bevrediging kan worden verkregen.De homo sapiens kan kiezen voor de ongelijkheid,de armoede,de honger,strijd en pijn óf voor de weg naar verbondenheid met de natuur,zijn medemensen en zichzelf in relatie met dat ene dat telt.Het ene dat zijn ware aard,zijn ziele-energie omsluit.Denken in liefde en verbondenheid is de kern van ons mens-zijn.


J.J.v.Verre.

Literatuur:

NLP,Sjamanisme en kwantumfysica,Paul Liekens.
2012...en daarna? Paul Liekens en José de Graaf.
Afdalen in je ziel,Alberto Villoldo.
De hoeders van de aarde,Alberto Villoldo.
Munay-ki,the Next Step in Evolution,website.
www.thefourwinds.com
Munay-ki,een geschenk van de Inca's,www.munay-ki.nl

De drie-eenheid.

Verleden,heden en toekomst zijn de drie grootheden die ons driedimensionale denken vastmaakt aan de belevenis van de tijd. Deze tijd is de versneller die het nu doet verdwijnen op de weg tussen verleden en toekomst. Deze drie grootheden zijn geen eenheid ,maar een lijn tussen vroeg en laat, tussen hoop en berusting,tussen herinneren en zien,tussen geboorte en sterven. Als we de drie-eenheid als volgt omschrijven,krijgen we een ander beeld van het nu in relatie met zijn naaste buren. Als we het tijd denken laten varen door de grootheden anders te benoemen,dan begrijpen we direct het onderliggende probleem. Was -is- komt geven geen tijdsverschillen aan,als we vanuit het nu ,het is redeneren. Want was bestaat alleen in het nu,evenals het komt. Er is een entiteit die was geboren en uiteindelijk komt te vergaan. Er is geen was in het verleden,maar alleen in het nu. Het komt kan alleen in het nu verschijnen en niet in de toekomst. Het struikelblok voor de mens is immer het volgende: de toekomst wordt gezien door het verleden te extrapoleren en het nu wordt gezien als een onderbreking van de weg naar de toekomst. Het nu is veel meer dan wachten op de volgende stap. Het is alles wat er is. Het nu is de enige plaats waar zich de scheppende energie bevindt. Het nu is het enige dat was,dat is en altijd zal blijven als spil in de drie-eenheid van ons bestaan. Ons denken zal moeten worden omgeschoold tot de ondeelbare grootheid van het nu bewustzijn. Alleen verandering in het nu zal het denken vervolgen op de cirkel van ons bestaan. Het cyclische gebeuren plaveit de weg van vooruit snellende gedachten. De eenheid van de drie elementen plaatst de mens in de niet-tijd en schept de kans om liefde in verbondenheid te ervaren in ons aardse bestaan. De weg naar de toekomst is de keuze in het nu voor harmonie en verbondenheid met vriend en vijand,met buur en tegenvoeter,met overheerser en onderdrukte ,met plant en dier, met alle levende wezens die onze aarde bewonen. De drie eenheid zal het kader vormen om als een burcht het nu te beschermen. In het nu zullen we moeten leren te vergeven,te vergeten,te geven en op zoek gaan naar de kracht van de energetische verbondenheid die elk individu plaatst in de onmetelijke grootsheid van ons bestaan. Het leven in het nu is zoeken naar die eenheid van mens-zijn ,die het gezamenlijke bestaan behoedt en zich in spirituele kracht mag blijven verrijken. Het materiële zal moeten desintegreren in de rijkdom van ons zijn en die welstand die we allen bezitten zullen we moeten leren ervaren.
Tenslotte nog een citaat uit een beroemd boek: “heb je naaste lief zoals jezelf”. Denk in verbondenheid,van eenheid en oneindigheid: ”ik ben jij,jij bent mij,zij zijn jou met mij erbij”.

J.J.v.Verre.