Wie denkt die je bent.

De grootste fout die wij als mensen kunnen maken is te denken, dat wij degenen zijn die denken. We zijn geen verzameling gedachten, we zijn iemand anders. Iemand die zeker niet dezelfde is als de denker of de doener. We zijn in wezen het fundamentele die de denker of doener ontmoet in zijn geest. Het zijn is de ongemanifesteerde vorm van energie welke een interactie aangaat met een lichaam en zo het bewustzijn genereert. Het lichaam wordt geanimeerd door het zijn, maar wordt door de geest in de war gebracht, die het denken als iets van zichzelf beschouwt. Als wij de denkers noch de doeners zijn, wie is er dan verantwoordelijk voor onze daden? De wet van oorzaak en gevolg of worden wij geprogrammeerd door een mega bewustzijn dat alle ontvangers in zijn web energetisch onder controle heeft? Nee, wij blijven als mensen in deze aardse beleving zelf verantwoordelijk voor alles wat wij doen en ook denken. Misschien is in een ruimer kader gezien een mens zelf wel verantwoording verschuldigd voor alles wat hem of haar overkomt, ook al bestaat er in eerste instantie geen directe relatie tussen het gevolg en een eventuele oorzaak. De illusie dat wij zelf de denker zijn wordt gevoed door het feit dat wij met bepaalde gedachtes aan de slag gaan en daar een creatie van maken. Die creatie geeft ons het gevoel dat wij zelf de schepper zijn, maar we zijn slechts de uitvoerder van aangedragen ideeën. Het lijkt alsof wij zelf die ideeën verwerken en omzetten in een bewuste handeling, maar ons zelf kan alleen handelingen of daden tegenhouden en soms initiëren, maar heeft slechts een bescheiden rol in de regie. De rol van lokale regisseur is voornamelijk weggelegd voor het ego. Onze mogelijkheden om ons lichaam te leiden, te besturen is eigenlijk maar heel beperkt, maar toch wordt steeds de suggestie gewekt dat wij dat zelf in de hand zouden hebben. Misschien berust een vrije wil alleen op een soort van veto dat het zijn kan uitspreken. Misschien is het ego wel een zelf denkend systeem van aaneengeschakelde hersencellen, die gedachtes opvangt en het denken richt op die zaken die het voortbestaan van het ego vergemakkelijken. Het ego gericht op het overleven en voortplanten van de soort en het onthouden van handigheidjes die het leven op aarde plezieriger en lichter en leefbaarder maken.

Misschien zitten er in gevangenissen alleen maar onschuldige zielen van wie het veto van het zijn niet werd gehoord.Onschuldig niet, want een ieder blijft zelf de verantwoording dragen voor zijn daden. Omtrent het straffen lopen we in een nieuwe valkuil en wijken de verschillende opvattingen nogal uiteen, waarschijnlijk is het doeltreffender om de toegankelijkheid van het zijn en het gevoel van liefde te versterken en daarmee de gewetensfunctie te verbeteren. Ook bestaan er verschillende ziekteprocessen waarbij de relatie met het zijn is verstoord en ook hierbij is een goede diagnostiek van belang om een aangepaste behandeling in te zetten. Zodoende kan het wezen, het zijn, een voldoende krachtige stem laten horen, om de loop der gebeurtenissen te kunnen beïnvloeden.

Misschien is deze beschouwing alleen maar onzin, maar misschien ook niet. De waarheid omtrent deze opvatting ligt niet binnen ons dualistische denken, maar kan alleen worden bewaard als meerdere mensen zo gaan denken. Binnen de spirituele filosofie zijn meerdere waarheden omtrent deze beschouwing mogelijk. Nieuwe opvattingen over het meer dimensionale karakter van de werkelijkheid kan ons leren een waarheid in een ander perspectief te zien. Het zijn, ons wezen, berust op goddelijke liefde en de mens zal moeten leren deze kracht te gebruiken om de kwaliteit van al het leven op aarde te verbeteren.
Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.

De naakte aarde.

De wereld die ik vanuit mijn ruimtecapsule aanschouw herken ik van de plaatjes uit de grote Bosatlas, het magische boek dat het vak aardrijkskunde op school met haar foto’s en tekeningen begrijpbaar maakte. De aarde als een grote magnetische bol met de blauwe kleur van de zeeën en de gelige kleur van het land, deels groen gekleurd door zijn vegetaties. Eens bestond er een wereld met natuurlijke grenzen van bergen en rivieren, van kusten en ondoordringbare wouden en moerassen. Onbekende gebieden, de witte plekken op oude landkaarten en onleefbare gebieden aan de polen en in de uitgestrekte woestijnen. Nu is de aarde doorkruist van afscheidingen die de mensen hebben aangelegd om een verdeling te maken tussen dat van ons en dat van jullie en tussen dat van mij en van jou. Grenzen werden verlegd nadat oorlogen werden gewonnen of verloren. Muren tussen staten, prikkeldraad versperringen, hekken en slagbomen tussen mensen en mensen en omheiningen, tralies en roosters tussen mensen en dieren. We hebben de aarde volgebouwd met steeds hogere bouwwerken van steen, beton en staal. We hebben ons vastgebeten in een werkelijkheid van technische vooruitgang, van onderdrukking en van een oneerlijke verdeling van goederen. We hebben religies gebruikt om de mens te misleiden met spirituele fantasieën.De aarde bestaat zoals wij haar hebben gemaakt en wij bestaan zoals de aarde het heeft gewild.

De oermens kende niet het geheel van de aardse wereld maar een klein stukje van zijn directe leefomgeving en was alleen gericht op wat we tegenwoordig de primaire levensbehoeften noemen. Hij kende ook zichzelf niet, er was nog geen school en zeker geen atlas van het menselijk lichaam. Wel wist hij, hoe hij zich moest voortplanten en ook dat hij zijn kinderen moest leren te overleven. Een bezitloze wereld heeft maar kort bestaan. Al snel wilde de mens belangrijker en machtiger worden dan andere mensen en stelde zijn eigenwaarde boven die van de leefgemeenschap. Leven voor het collectief werd leven voor jezelf en het ego kreeg een centrale, leidinggevende plaats binnen de menselijke entiteit. Nadat de macht kon worden gestabiliseerd en in volgende generaties kon worden uitgebouwd, kwam de hang naar het materiële. Rijkdom, kunst en later de vlucht naar de cultuur, maar binnen de grenzen van het ego gestuurde doel: de zelfverwerkelijking tot grenzeloze hoogte. Druppels gewijs werd de mens zich bewust van zijn spirituele mogelijkheden om het leven te kunnen beleven met andere waarden en afgeleide denkbeelden. Een sociale kijk op de maatschappij bleef steken op streng politieke,haast religieuze opvattingen omtrent de weg naar dit utopische doel. Dit doel kon in het communisme elke maatregel rechtvaardigen en elk middel heiligen, die de obstakels van de ingeslagen weg deden verdwijnen. Nu zijn we gekomen op een belangrijk punt in het mens-zijn. Het besef dat we allen deel zijn van een groter geheel en dat wie we denken te zijn, willen zijn en niet willen zijn, slecht uitdrukkingsvormen, illusies, projectie blijken te zijn van het duale denken. Van het positieve of negatieve, van het goede of kwade, van het liefdevolle of het haatdragende. De mens is een in al zijn variëteiten. De holistische visie op de homo sapiens in relatie met het netwerk van verbondenheid. De waterdruppel in de kosmische oceaan. Een gedachte binnen het eeuwenoude denken.

Als we samen vanuit de ruimte naar de naakte aarde kijken, zien we een rustige kleurenschakering. Maar we weten dat het daar krioelt van de mensen, dieren en planten. We kunnen dat niet zien, maar weten dat ze er zijn. Zo is de aarde maar een klein onderdeel van het grote kosmische geheel. We kunnen deze energieën niet zien, maar we kunnen nu wel begrijpen dat alles in het macroscopische met elkaar is verbonden,zoals in het leven van het microscopische bestaan en met name in de wereld van de kwantumdeeltjes. Het kleine als onderdeel van het grotere, maar tevens het grotere als onderdeel van het kleine. De werkelijkheid is een verscheidenheid aan deels werkelijkheden, die allen worden omgeven door een grens, waarbinnen wij een echte werkelijkheid menen te herkennen. We zullen die grenzen moeten afbreken, versperringen moeten oprollen en hekken en slagbomen moeten openzetten. De werkelijkheid waaraan we ons kunnen conformeren ligt niet opgesloten achter muren maar is voor een ieder bereikbaar in verbonden liefde.
Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.

Een moment van rust.

Absolute rust en oneindige snelheid zijn één en hetzelfde. Deze zin zal ons verbazen als wij de betekenis van een oneindige snelheid niet meteen tot ons door kunnen laten dringen. Een oneindige snelheid betekent sneller zijn dan de snelheid van licht. Deze snelheid van +/- 300.000 meter per seconde stelt ons in staat om te begrijpen wat we met onze visuele zintuigen waarnemen. Maar een oneindig grote snelheid betekent dat “iets” overal is, zonder dat daarbij de tijd verstrijkt. Daarom is een oneindig grote snelheid gelijk aan rust, aan absolute rust.
De rust die wij zoeken om ons lichaam te verwennen, is een illusoire gebeurtenis. Het lijkt dan dat we in een toestand verkeren van harmonie en dat eisen van de omgeving ons even niet kunnen binnendringen. Maar ons lichaam is nooit in rust en onze geest evenmin. Ons denken gaat gewoon door en sommige onderzoekers menen dat zelfs onze dromen ook overdag onverminderd plaatsvinden. Ons lichaam is een grote chemische fabriek waarin hard wordt gewerkt en tevens wordt elke cel,elke bouwsteen energetisch gezien meer dan 14 x per seconde opnieuw opgebouwd. Pulserende materie, welke cyclisch wordt gedesintegreerd. Van chaotische energie tot geordende massa. Van blauwprint tot levende lichaamscel. Waar deze drive vandaan komt is nog onduidelijk.Is het ons DNA, het junk-DNA of de fotonen activiteit op celniveau, die mogelijk in relatie staan met elektromagnetische velden buiten ons lichaam. Wij zijn een deel van een groter geheel, onze leefgemeenschap, de maatschappij, de aarde, de kosmos. Maar ook dit grotere geheel is een deel van ons. Elk deeltje bestaat uit alle andere deeltjes. Wij zijn als mensen alles wat de kosmos bevat en slapen nooit en worden ook niet wakker. De droom die het leven ons voorspiegelt is de reflectie van de ruimte in een waterdruppel, de projectie van de sterrenhemel op ons netvlies en de illusie dat wij als mensen alleen maar een onderdeel zijn van het geheel. De illusie dat wij als denkende individuen menen dat wij zelfdenkende entiteiten zijn, die zich kunnen afzonderen van het geheel. We kiezen een masker uit als creatieve keuze om onze ziel te verstoppen in een imaginaire werkelijkheid.

Ik sla mijn benen over elkaar en ga rustig zitten lezen in een nieuw boek. De informatie die nu nog in woorden ligt opgesloten zal mij herinneren aan nieuwe ideeën. Ik voel me rustig en ben me bewust van het kloppen van mijn hart. De zachte muziek op de achtergrond verjaagd storingssignalen uit mijn hoofd en ik voel me prettig alleen.

Bij diepe introspectie is mijn bewustzijn gefocust op het allerkleinste, op het binnenste van een atoomkern. Ik probeer te overdenken wat we nu weten omtrent die subatomaire deeltjes. Deze gegevens zijn ook als parallel te verschuiven naar de mens als deel van het universum. Elk deeltje is in het meerdimensionaal denken zijn eigen middelpunt, doch alle deeltjes zijn even belangrijk in aan- en afwezig zijn. Misschien is elk deeltje wel hetzelfde in een andere dimensionale fase. Alle deeltjes hangen met elkaar samen, doordat elk deeltje een functie is van alle andere deeltjes. Elk deeltje heeft slechts bestaansrecht in aanwezigheid van de anderen. Elk deeltje heeft een tijdelijke plaats in het universum, doch kan zich overal bevinden en met elk ander elementair deeltje van plaats wisselen, of daarmee integreren. Hierdoor kan het geheel verdwijnen en als iets nieuws verschijnen. Ook heeft elk deeltje zijn tegenpool, het antideeltje. In samenhang met dit omgekeerd evenredige deeltje kan het zichzelf opheffen, maar kan zich er nooit van losmaken . Het hangt er nauwer mee samen dan met andere deeltjes. Eigenlijk heeft een geïsoleerd deeltje helemaal geen bestaansrecht en bestaat alleen in relatie met anderen. Het bestaat als onderdeel van een geheel en het geheel bestaat uit onderdelen van het ene deeltje.
Wij zijn als mensen vergelijkbare deeltjes.Ons bewustzijn is verbonden met het veld van energie dat ons omringt en ons de levenskracht verleent.We zijn een verbonden eenheid van menszijn.
Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.

Geraadpleegde literatuur:
-Heelheid en inpliciete orde, David Bohm.
-Het nieuwe denken, Fritjof Capra.
-The Tao of Physics, Fritjof Capra.
-De eenheid van mens en wereld,Rüdiger Dahlke.

De menselijke ziel.

Het weten wie wij zijn is het meest elementaire deel van ons bewustzijn. Misschien wel het enige gedeelte van onze ziel die bewustzijn genereert. Het leven op onze aarde zit opgesloten tussen geboorte en sterven, maar de energetische hoedanigheid van onze ziel is onbegrepen en multidimensionaal. Het is een vorm van energie die zich niet laat rubriceren in de bestaande elektromagnetische hoedanigheden, maar die zich wel kan versmelten met het omringende veld van universele informatie (de Superziel). De Oosterse filosofie leert ons over de relatie tussen lichaam en ziel.
De Bhagavad Gita (3138 jr. voor Chr.) verhaalt ons het gesprek tussen Aruna en Krishna (God), waar wordt gesproken over Jiva, de individuele ziel. Krishna maakt een duidelijk onderscheid tussen het vergankelijke lichaam en de onvergankelijke ziel. Deze onsterfelijke ziel, atma of jivatma staat in relatie met de Superziel, paramatma. Met dit netwerk (Superziel) is elke ziel verbonden. Uit de Gita begrijpen we dat na vernietiging van het lichaam, de ziel blijft bestaan. De ziel blijf onaangeroerd, monter en eigen. Vuur kan haar niet verbranden, water haar niet oplossen, lucht kan haar niet verdrogen en het zwaard kan haar niet raken. De rede kan haar niet begrijpen.
Plato ziet de ziel als het morele en intellectuele deel van het zelf, dit in onderscheidt met allerlei zintuiglijke aspecten van het menselijke bestaan, zoals passies, lust en plezier. In zijn dialoog de Phaedrus komt dit thema aan de orde. Hij onderscheidt drie aspecten van de ziel die hij vergelijkt met een wagenmenner achter een tweespan. Zowel de wagenmenner als de twee gevleugelde paarden zijn deel van de drie-eenheid van de ziel. Deze drie onderdelen zijn deels overschrijvingen van dezelfde hoedanigheden. De menner, de noes of nous, een Oud Griekse term voor geest of intellect, het kennende en redenerende deel. Het nobele paard, de thumos of thumoides, de passie, wil en doorzettingsvermogen. Het weerspannige paard, epithumia of epithumeticon, geassocieerd met lust,trek en drift.

In het Christendom bestaat de mens uit geest, ziel en lichaam. De geest wordt omschreven als het onbewuste of onderbewustzijn, met functies als intuïtie, geweten en godbewustzijn. De ziel kent functies als voelen, willen en denken. Deze indeling is afgeleid uit oudtestamentische teksten waarin de ziel en geest aan bepaalde functies worden gekoppeld. In het Christendom wordt de geest ook van de ziel gescheiden. Na de dood keert de geest terug tot God, die haar gegeven heeft, terwijl de ziel neerdaalt in het dodenrijk. Het lichaam is slechts het tijdelijk omhulsel dat dienst doet als herkenbare, menselijke manifestatie op aarde. Het lichaam kan niet zonder ziel functioneren, omdat de ziel de ware persoon is die het lichaam bewoont.

Het filosoferen omtrent de energetische kwaliteiten van de ziel is aantrekkelijk omdat het denken kan gaan stoeien met nieuwe postulaten die buiten de huidige opvattingen omtrent de kwantummechanica liggen. Laten we ontwaken uit de gedachten dat het leven op aarde in verbinding met ons lichaam een straf is. Het is het mooiste wat een ziel kan verwerkelijken, n.l. het beleven van het leven op deze planeet. De emoties, de dualiteiten , de liefde, de creativiteit, de zelfverbetering en uiteindelijk het loslaten van de materie. Als een ziel zich buiten het lichaam realiseert wat het mist zal zij maar een ding willen en dat is opnieuw incarneren. Als de ziel zich kan losmaken van de Superziel dan zal zij opzoek gaan naar een manier om het nog niet ervaren leven te beleven. Het volmaakte geluk op aarde zoeken is de aardse manier van denken, welke past bij het onvolmaakte leven. De ziel weet dat het volmaakte geluk ligt in het samensmelten met de Superziel buiten het aardse bestaan. Het menselijk lichaam is te vergelijken met een kooi waarin een mooie vogel zit. We verfraaien en poetsen de kooi ,maar we vergeten wat de vogel wil en dat is vliegen. Onze ziel wil het leven beleven en het ego overstemmen in haar vlucht naar het Almachtige. De essentie van het nadenken over de ziel, is het begrijpen van de onderlinge verbondenheid. Het mens-zijn onderscheiden op grond van verschillen in ras, kleur of religie is een illusie.
Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.

Literatuur:
-Ziel, Wikipedia.
-Plato’s Phaedrus, R.Hackforth. Cambridge, 1952.
-De Geestelijke mens, Watchman Nee. Christian Fellowship Publichers, Richmond.
-De wetenschap der Zelfrealisatie, Sri Srimad A.C. Bhaktivedanta Swami Pradhupada. The Bhaktivedanta Book Trust, 1988.

Creativiteit op planeet Edraa.

Op zoek naar een schepping van ongekende mogelijkheden moet de leiding van ons denken worden ingefluisterd dat nieuwe ontdekkingen achter de horizon bereikbaar zijn. We moeten afstand doen van de illusie dat de huidige zintuiglijke waarneming alleen, een werkelijkheid genereert. We moeten niet bang zijn om het onmogelijke, het onbereikbare te gaan zoeken en afscheid te nemen van onze huidige werkelijkheid. Soms denk ik, dat we meer kunnen zien als we onze ogen sluiten en ons laten lijden door de beelden van onze fantasie. Op zoek gaan naar een andere planeet waar de magie van een toverland een beeld schept van een Luilekkerland met rotsen van toversteen, huizen van kristal, onzichtbare fabrieken en windmolens, bloeiende weiden en mensachtige wezens, die hun planeet beleven als een kind in wonderland. Luisteren naar de muziek van sprankelende schoonheid, die zich kan vervormen door onze gedachten en die het ritme volgt van slingerende waterstromen en van het kloppen van ons hart. De lucht bedwelmt ons met de gemengde geur van vers gemaaid gras met paarse seringen. De zwaarte van onze lichamen wordt gedragen door een lichte kracht die ervoor zorgt dat we niet omhoog vliegen als we een sprongetje maken.Een pijnlijke val is hier ongekend en botsingen worden voorkomen doordat twee vormen van materie nooit tegelijk op de zelfde plaats kunnen zijn. Een kus is een uitdaging die nogal verschilt van onze aardse ervaring. De liefde is in alles aanwezig en gevoelens zijn voelbaar vanuit de entiteiten die wij ontmoeten. Hier bestaan geen emotionele gevoelens vanuit onszelf, we kunnen pijn en emoties alleen waarnemen in ontmoeting met en bij de ander.
Het is het gespiegelde zien van ons in de ander.

Ons ego op planeet Edraa wordt gestuurd door ons gevoel en niet bepaald door ons denken. We handelen uit liefde en proberen het lijden dat we ontmoeten te verzachten. Bij een intieme omhelzing kunnen wij alleen het gevoel van de partner omschrijven, maar niet ons eigen gevoel van schoonheid, tederheid of lust. Een seksuele relatie lijkt in onze aardse beleving meer op zelfbevrediging van de ander. Bij mijn eerste ontmoeting bestond slecht kort enige verwarring, omdat ik niet meteen wist waar de emotie welke ik waarnam, vandaan kwam. Bij de volgende ontmoetingen voelde dit heel natuurlijk en verbaasde het mij dat op onze aarde dat allemaal zo ingewikkeld is gemaakt. Dat je altijd maar moet gissen wat een ander van je denkt.De magie van deze planeet wijzigt de normale band tussen oorzaak en gevolg, zodat al het mogelijke met iets anders kan worden verbonden.

We zouden allen het leven op deze planeet moeten leren kennen en als we dan terug konden keren naar onze eigen aarde,zou alles compleet zijn veranderd. We hebben dingen gezien en gevoeld die we nooit eerder hebben waargenomen en hebben de kans gekregen om onszelf in de ander te ervaren. De werkelijkheid wordt dan waardevoller vanuit die universele gedachte,dat de meerdimensionale mogelijkheden nieuwe waarheden genereren.Denken in verbondenheid spiegelt onze ziel in de ander.
Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.

Zielsverhuizing.

podium van vergeten goden
coulissen van versluierde mist
hemel van bewegende sterren
weten dat jij alles wist

wachters van geketende vrouwen
wespen in de avondlucht
waarop kan ik nog vertrouwen
mijn leven zweeft in vogelvlucht

de tijd is niet te vangen
eeuwen zijn voorbijgegaan
wolken aan een zwarte hemel
drijven nu voorbij de maan

het aardse is vergeten
mijn naam is weggegaan
energie komt weer tot leven
mijn lichaam kan gaan staan




Zielsverhuizing is een woord dat in de Vlaamse literatuur wat vaker wordt gebruikt en mij een rustgevender gevoel geeft, dan het woord Reïncarnatie. Reïncarnatie betekent in het Latijn letterlijk “ opnieuw in het vlees”. In het Grieks,metempsychôsis ,dat “opnieuw bezield” betekent, vandaar de woordkeus zielsverhuizing. Het geloof dat het niet-lichamelijke deel van een levend wezen (ziel genoemd) na het lichamelijke sterven niet verdwijnt, maar opnieuw in een ander levend wezen geboren wordt. Het concept van reïncarnatie bestaat al duizenden jaren voor onze jaartelling en is onderdeel van de geloofsbelevenis van vele culturen verspreid over de aardbol. In de Indiaanse religies uit Noord -en Zuid-Amerika en natuurlijk de Hindoeïstische en Boeddhistische religie. Ook de vroeg christelijke religie wees de opvatting omtrent wedergeboorte niet af, doch vlak voor het tweede oecumenische concilie van Constantinopel in 553 ,werd het idee van reïncarnatie in de ban gedaan. Tussen de verschillende religies bestaan duidelijke verschillen in opvattingen omtrent incarnatie en reïncarnatie. In de Oosterse religies is wedergeboorte sterk verwant aan het begrip karma, dat de toekomstige geboorte beïnvloedt. De goede daden scheppen gunstige gevolgen en slechte daden hebben slechte gevolgen in het huidige,als toekomstige leven. In het Boeddhisme spreekt men liever over wedergeboorte dan over reïncarnatie, omdat reïncarnatie het idee verschaft dat er iets is dat opnieuw wordt geboren. Terwijl het Boeddhisme het bestaan van een eeuwig durende energie in de vorm van een ziel ontkent. Het Boeddhisme beschouwt wedergeboorte als samsara, de eindeloze cyclus van steeds weer nieuwe levens geïnitieerd door de onvolmaaktheid van de geest. Samsara is de wereld die door de gewone wezens, de niet verlichte geesten, worden beleefd, de werkelijkheid die wordt ervaren met de duale gedachten en met de emoties van begeerte,irritatie en verwarring.
In de Westerse filosofie wordt reïncarnatie beschouwd als een proces waarbij het leven op aarde wordt gezien als een leerschool. Het Hindoeïsme ontleent zijn ideeën aan de Bhagavad Gita, waarin ondermeer de leer van de onsterfelijke ziel wordt beschreven. In vroegere leefgemeenschappen, zoals in Ierland geloofde men in de beperktheid van het aantal zielen en kon een nieuwe ziel pas incarneren als een ander lichaam was gestorven. In die tijd lag de zuigelingensterfte op bijna tachtig procent en was die opvatting wel te begrijpen. Ook de leider van de Tibetaanse Boeddhisten, de Daya Lama, wordt gezien als incarnatie van de overleden geestelijk leider.In India kwam de lijkverbranding voort uit het geloof in reïncarnatie. Men kan pas naar een ander lichaam verhuizen, als het eerste door verbranding is vernietigd. Hieruit is te begrijpen dat het lichaam van een "verloste",wiens ziel niet meer verhuist, niet verbrand, maar begraven wordt.

Het is interessant om te weten dat de meeste religieuze en filosofische stromingen een incarnatie in een lager organisme afwijzen en alleen het hindoeïsme dat als mogelijkheid ziet als een soort van straf voor een slecht geleefd leven. Het spiritueel filosofisch denken verplaatst dit vraagstuk op eigen wijze en stelt dat de ziel verhuist naar de plaats die ze voor zichzelf heeft gereserveerd in een nieuwe tijdsdimensie. De nieuwere denkbeelden omtrent het veld van energie wat ons allen omringt,alle informatie in zich herbergt en als een moederlichaam kan worden gezien, waarmee we op zielsniveau met elkaar zijn verbonden. Misschien is onze ziel alleen maar een inlogcode,die na de lichamelijke dood versmelt met andere getallen. In de Westerse filosofie wordt vaak veronderstelt dat onze ziel iets persoonlijks behoudt en dat geeft een prettiger gevoel in ons denken,dan we opgaan in de massa van onpersoonlijke zielen.

”Zielsverhuizing vindt niet na,maar tijdens het leven plaats”, een citaat uit het werk van Cees Nooteboom. Deze zin typeert de schrijver als creatieve geest opzoek naar de wereld van mogelijkheden,waarin fictieve personages een eigen leven gaan leiden en wij de gedachten van die personages kunnen overnemen en zodoende meerdere levens kunnen beleven.
Omtrent objectief wetenschappelijk onderzoek zoals we dat noemen, zijn geen harde bewijzen voorhanden die zielsverhuizing kunnen aantonen.De bijna-dood ervaringen geven steun aan de opvattingen dat het bewustzijn niet direct aan de hersenactiviteit is verbonden,doch alleen een interactie aangaat.We spreken dan van non-lokaal bewustzijn. Niet lokale fenomenen zouden zich multidimensionaal kunnen afspelen. Regressie-reïncarnatietherapie toont wel verbluffende uitkomsten, maar ook geen harde bewijzen in rationeel wetenschappelijke zin. De uitkomsten zijn vaak cultureel bepaald. Het geloof in reïncarnatie geeft meestal betere uitkomsten, dan onderzoek bij mensen die niet in wedergeboorte geloven. Ook blijft de “herinnering” onbetrouwbaar en is een vorm van zielsverhuizing tijdens het leven niet uit te sluiten. De uitkomsten die met een vorm van regressietherapie worden verkregen, kan men ook verklaren met andere postulaten.
Het feit dat wij mensen allen met elkaar zijn verbonden, kan ongekende informatie opleveren indien wij onze inlogcode kunnen aanpassen.
Ik ben jij,jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.

Literatuur:
-Wikipedia, Reïncarnatie.
-Zielsverhuizing,essay van Stefan Hertmans. stefanhertmans.wordpress.com.
-Zielsverhuizing vindt niet na,maar tijdens het leven plaats. Rüdiger Safranski leest Cees Nooteboom. Uitgev. Atlas. Amsterdam,2008.
-Eindeloos bewustzijn.Een wetenschappelijke visie op de bijna-dood ervaring. P.van Lommel. Uitgev. Ten Have.

Vrede.

-Vrede is het in liefde vergeten en vergeven.

Het begrip vrede is een toestand van rust gekoppeld aan het duale begrip oorlog. Nagenoeg iedere regering is van mening dat je in een complexe wereld als de onze, alleen veiligheid kan afdwingen met militair machtsvertoon. Een militair apparaat wordt als noodzakelijk beschouwd. De overgrote meerderheid der burgers wil geen oorlog,maar denkt wel dat een militair apparaat noodzakelijk is voor de veiligheid. Kunnen we in een dichtbevolkte mondiale samenleving met grote verschillen in welstand,ontwikkeling en vrijheid leven zonder oorlog? Ja, dat moet mogelijk zijn en indien we dit allen willen, is het mogelijk. Maar durven we dit ook uit te spreken? Durven we de stap te wagen en beweren dat er geen oorlog meer nodig is om waarden te beschermen,dictators te verdrijven of aanvallers van ons af te slaan? Ja,dat kunnen we zeggen,zonder dat we de kans lopen om als infantiel of dom te worden geclassificeerd. Maar moet een militair apparaat blijven bestaan voor onze veiligheid? Nee, want er bestaat geen veiligheid en een bewapening kan zeker geen veiligheid verzekeren en kan zelfs onveiligheid in de hand werken. Oorlog is niet iets dat zich ver van ons bed afspeelt, nee we zijn als mensen medeverantwoordelijk,als we ons uitspreken dat er onder speciale omstandigheden een rechtvaardiging bestaat. Ook agressief gedrag is een vorm van een mini oorlog. Agressie zal ongetwijfeld een genetisch aspect vertegenwoordigen dat de overleving van de soort ten goede kan komen.Oorlog is in wezen de illusie om de emotie van de angst te verdrijven. Conflicten zijn niet altijd te vermijden, maar het is belangrijk om de waarden die je tegenstander koestert te kennen en tegenstrijdige gevoelens en ideeën te beschouwen als een keuze mogelijkheid. Hoe oninvoelbaar deze keuze ook mag zijn. Het weten van deze kennis schept ruimte voor begrip.

Goede oorlogen bestaan niet, hoewel de afloop van een oorlog wel het goede kan bevrijden. Het verlossen van het goede uit het web van het slechte blijft een duale gedachte, die nimmer een voedingsbron mag zijn voor de verschrikkingen van een oorlog.
Veiligheid,zich veilig voelen of veilig zijn is een duaal begrip wat schuilt onder een paraplu,die de neerslag van onveiligheid moet afschermen. Veiligheid is een illusie die wordt gevoed door de dreigingen van onveiligheid welke overal op de loer liggen. Oorlog wordt gelanceerd als therapie voor een toestand van chaos, verwarring, lijden en onrecht. Maar dit zijn symptomen van een zieke samenleving die juist met liefde en mededogen moeten worden behandeld. Het verdrijven van leed en onrecht, door er nieuw leed en onrecht voor terug te geven is niet iets waarop een zinnig mens zit te wachten. De duisternis kan alleen worden verdreven door er licht in toe te laten. We kunnen de kans op veiligheid vergroten door geen vijanden meer te zien in andere wezens,door onszelf te accepteren zoals we zijn en respect te hebben voor al het leven op deze planeet.
Mahatma Gandi zei: Er is geen weg naar vrede. Vrede is de weg. De weg naar vrede betreden is het volledig afzweren van elke vorm van oorlog dan ook. De werkelijkheid van zaken als oorlog en vrede liggen in onze bewustzijnstoestand. Hoe meer we ons bewust worden van de weg naar vrede, hoe meer onze werkelijkheid verandert en des te sterker wordt de afkeer van elke vorm van oorlog. De volgende religieuze aspecten kunnen nog mede een rol spelen. We hoeven nooit kwaad met kwaad te vergelden. Goddeloze daden bestaan niet. Er is geen waarheid die verdedigt hoeft te worden. God heeft geen oorlog ooit aangemoedigd.

-Vrede is afstand nemen van het verleden.
-Vrede is liefde.
-Vrede is vergeten en vergeven.
-Vrede is de boosheid uit jezelf verbannen.
-Vrede is onveiligheid accepteren.
-Vrede is het bevrijden van de religie.
-Vrede is aanwezig willen zijn op de tijdgebonden en tijdloze plaats.
-Vrede is het licht dat we bij ons dragen.
-Vrede is het creëren van een nieuwe werkelijkheid.
-Vrede is bewustzijn.

Op een spirituele wijze naar vrede kijken betekent dat we veel veranderingen kunnen bewerkstelligen en de nadruk kunnen leggen op de verbondenheid tussen alle mensen. We zijn allen een radertje in het netwerk van verbonden bewustzijn. Indien meerdere entiteiten hun bewustzijn wat vrede aangaat herprogrammeren, zal het kosmische bewustzijn veranderen en kunnen we de weg naar vrede bewandelen. Het verschil tussen een oorlogsleider en een pacifist is het bewustzijn, dit kan zowel het geweld als de vrede dienen. De keuze is ego gestuurd en kan in beide gevallen de suggestie wekken dat niet het ego,maar het diepere zelf bepalend is voor de uitkomst. Een verruimd bewustzijn zal eerder kiezen voor geweldloosheid,omdat het dichter bij de liefde staat. Liefde voor de essentie van het leven in verbondenheid.
Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.

Literatuur:

-Peace Is theWay, Depak Chopra, Publishing Harmony Books, New York.
-Vrede, Wikipedia
-Kerk en vrede;www.kerkenvrede.nl
-Innerlijke vrede;vrede.startpagina.nl